Στο CIV στο Misano, τα ποδήλατα που πρέπει να παρατηρηθούν δεν είναι μόνο στην πίστα. Τα κοσμήματα του παρελθόντος έκαναν την εμφάνισή τους στα paddock χάρη στη συνεργασία του συλλέκτη Franco gennaioli (Anghiari, Arezzo) και της λέσχης μοτοσικλετιστών Paolo Tordi, με τη μετέπειτα προσθήκη μοντέλων που ανήκουν στους Enzo Moretti και Sante Gianesi. Υπάρχει πράγματι κάτι για όλα τα γούστα να κάνουν μια βουτιά στο παρελθόν της μοτοσικλέτας, ανακαλύπτοντας έτσι την προέλευσή της, αλλά και να ανατρέξουν σε πιο πρόσφατες εποχές, δηλαδή στις αρχές της δεκαετίας του 2000. Για τους λάτρεις, ακόμα και η απόλαυση να ακούνε τον ήχο της Ducati 450 Desmo πριν την έναρξη των αγώνων στην πίστα.
Το πιο ιστορικό και το “μη ιταλικό”
Μπορείτε να θαυμάσετε το Gilera Saturno 500 Piuma του 1956, το πιο ιστορικό στη συλλογή των δίτροχων θαυμάτων: ένα μοντέλο που δημιουργήθηκε εκείνη την εποχή για να ικανοποιήσει τα πολλά αιτήματα των ιδιωτών πιλότων. Μονοκύλινδρος, τέσσερις ταχύτητες, κυβισμός 498,76 cc, ισχύς 38 HP, πολύ μεγάλη αθλητική ζωή στην πίστα και στο δρόμο, σε ορισμένες περιπτώσεις ακόμη και σε αγώνες μεγάλων αποστάσεων. Στη συνέχεια, έχουμε μια ωραία συλλογή μοτοσυκλετών από το 1962, αλλά ας ξεκινήσουμε με το μόνο “μη Ιταλικό” παρόν στο Misano: το βρετανικό Norton Manx 500, έναν μονοκύλινδρο τετρατάχυτο κινητήρα 499cc, 47 hp/34,3 kW ισχύος, με μέγιστη ταχύτητα 255 km/h.
Aermacchi
Εκτός από την προαναφερθείσα Gilera, ονόματα όπως Morini, MBA, MotoBi και Aermacchi έχουν επίσης γράψει σημαντικές σελίδες στην ιστορία των δύο τροχών και σε διεθνές επίπεδο. Ας ξεκινήσουμε με το τελευταίο, καλύτερα με το Ala d’Oro 250 του 1962, ένα μοντέλο που έκανε και αυτή την ωραία του εμφάνιση στο παγκόσμιο πρωτάθλημα, έστω και για λίγο. Μονοκύλινδρος 4-τάχυτο, κυβισμός 246cc, ισχύς 24,80 hp/18,1 kW, τελική ταχύτητα 170km/h. Υπάρχει όμως και το Ala d’Oro 125 του 1970, γνωστό ως «Aletta», ένα απλό και φθηνό μηχανάκι: 599.000 λιρέτες από το 1969 και μετά, ένα μηχανάκι που χρησιμοποιούν ιδιώτες πιλότοι. Για τα αγωνιστικά πεδία, ωστόσο, χρειάστηκαν κάποια «προαιρετικά» για να αυξηθεί η απόδοση, όπως ένας τροποποιημένος κύλινδρος και έμβολο (13.200 λίρες) ή ένα καρμπυρατέρ 30 mm (25.000). Για ένα ανταγωνιστικό όχημα, λοιπόν, το κόστος ανέβηκε στις 750.000 λίρες. Μονοκύλινδρος 5τάχυτο, κυβισμός 123cc, ισχύς 22 ίπποι/9200 σ.α.λ., τελική ταχύτητα 115 χλμ./ώρα.
Moto Morini και MBA
Στη συνέχεια, προχωράμε στη μάρκα Bolognese και το Settebello Corsa του 1962, που εκτίθεται τόσο στην έκδοση σε δράση σε αγώνες ανηφόρας και πίστες δρόμου όσο και στην έκδοση με φέρι πίστα. Μονοκύλινδρος 4-τάχυτος, κυβισμός 175cc, ισχύς 15 HP και τελική ταχύτητα 140 km/h. Το MBA 125 GP έφτασε επίσης το Σάββατο και με τον Maurizio Vitali κέρδισε το GP του Αγίου Μαρίνου το 1983 στην Imola και το 1984 στο Mugello. Είναι ένας δικύλινδρος 2-χρονος βάρους 88 κιλών, κυβισμού 124,62cc, 6τάχυτο κιβώτιο, ισχύς 34 HP στις 14.000 rpm, τελική ταχύτητα 230 km/h.
MotoBi
Στη συνέχεια, εδώ είναι το MotoBi 175 Zanzani, σε φόρο τιμής στον Primo Zanzani, τον σούπερ τεχνικό της μάρκας Pesaro: ένα μοντέλο που χρησιμοποιείται για πίστες και αγώνες ανηφόρας τόσο στην Ιταλία όσο και πέρα από τα εθνικά σύνορα. Ένας μονοκύλινδρος 4-τάχυτος, κυβισμός 172cc και ισχύς 16 HP. Υπάρχει επίσης ένα άλλο όμορφο μοντέλο για συλλέκτες: το MotoBi 250 6 Tiranti, ωστόσο κατασκευασμένο σε μόνο 6-7 δείγματα, ένα έργο χωρίς συνέχεια το οποίο ωστόσο συλλέγει ιταλικούς τίτλους διαδοχικά μεταξύ 1966 και 1969. Η μοτοσυκλέτα που μπορείτε να δείτε στο Misano είναι αυτός με επικεφαλής τον Fosco Giansanti (πατέρα του πιλότου Mirko), Ιταλό πρωταθλητή αγώνων ανηφόρας το 1967.
Οι πρόγονοι της Ducati SBK
Ας ξεκινήσουμε από τα πιο μακριά, ή μάλλον από την «προγιαγιά»: την Ducati 860 Carter Tondi που το 1974 πήρε μέρος στο Ιταλικό Πρωτάθλημα. Δικύλινδρος 5 ταχυτήτων, κυβισμός 864cc, ισχύς 82 HP. Στη συνέχεια προχωράμε στη «γιαγιά» της σημερινής Superbike, την Ducati Pantah 600 TT2 του 1981, ένα μοντέλο που κέρδισε το ιταλικό πρωτάθλημα SBK το 1982. Ένας ιστορικός δικύλινδρος πέντε σχέσεων με πλαίσιο Moretti, κινητήρας Ducati προετοιμασμένος από την GPM, κυβισμός 597cc, ισχύς 78 HP και μέγιστη ταχύτητα 220 km/h.
Περισσότεροι κοκκινομάλλες
Υπάρχει και το Ducati 450 Desmo του αναβάτη Sante Gianesi: μονοκύλινδρος 5τάχυτος κινητήρας 450cc, ισχύς 50 HP στις 8500 rpm, τελική ταχύτητα 220 km/h. Μιλάμε για το πιο πρόσφατο Red που σχεδιάστηκε ακολουθώντας τις γραμμές και τη μηχανική του 125 GP που γεννήθηκε από την έμπνευση του Fabio Taglioni. Στη συνέχεια προσθέτουμε το Ducati 750 «Laguna Seca» του 1987, ένα συλλεκτικό κόσμημα κατασκευασμένο σε μόλις 200 μονάδες για να γιορτάσουμε την αξέχαστη νίκη του Lucchinelli στη Μάχη των Διδύμων το 1986. Δικύλινδρος 5-τάχυτος, κυβισμός 748cc, ισχύς HP / 52kW7. .
Οι Ιάπωνες
Ας συνεχίσουμε με τη Honda και τη Yamaha, ξεκινώντας από τη δεύτερη. Ας ξεκινήσουμε με το TZ 350 Cantilever του 1976 που οδηγούσε ο Paolo Tordi, έναν δικύλινδρο σε σειρά εξατάχυτο κινητήρα 374,4 cc, τελική ταχύτητα 250 km/h και ισχύ 62 HP στις 10.500 rpm. Έπειτα, υπάρχει το Yamaha TZ 350 του 1979, ιδιοκτησίας του Enzo Moretti: δικύλινδρος 6-τάχυτο, ισχύς 72 HP στις 11.000 rpm, βάρος 109 κιλά. Βήμα μπροστά μέχρι το 2005 με το Yamaha R1 της Sante Gianesi: τετρακύλινδροι 6 σχέσεις και κυβισμός 1000cc, ισχύς 172 HP στις 13.500 rpm, τελική ταχύτητα 270 km/h. Ας πάμε λίγα χρόνια νωρίτερα, ακριβώς στο 1988, με το Honda RS 250 που ανήκει στον Enzo Moretti: 6-τάχυτος δικύλινδρος, ισχύς 98 HP στις 12.900 rpm, τελική ταχύτητα 255 km/h.
Οι Aprilias
Στη συνέχεια πηγαίνουμε στο Noale με δύο μοντέλα, ξεκινώντας με την Aprilia Racing 250 RSW του 1998 με την οποία ο Marcellino Lucchi κέρδισε το GP των Εθνών στο Mugello. Ένα δίχρονο 90° V-twin, μέγιστη ισχύς 102 HP και αφαιρούμενο κιβώτιο έξι σχέσεων. Το τελευταίο στη λίστα είναι το “νεότερο”, δηλαδή η Aprilia RS 125 GP του 2008. Μονοκύλινδρος 2χρονος, ισχύς άνω των 49 HP στις 12.700 rpm, κιβώτιο έξι σχέσεων και τελική ταχύτητα πάνω από 240 km/h . Με αυτό το ποδήλατο ο Lorenzo Savadori κέρδισε τον ιταλικό και ευρωπαϊκό τίτλο το 2008.
