Italiaanse passie, Engelse humor en veel rationaliteit. Claudio Corti ziet eruit als een renner uit een ander tijdperk, soms een beetje Brits, net als zijn beste vriend Bradley Smith. Geboren in Como in 1987, tijdens zijn carrière nam hij deel aan 69 Wereldkampioenschappen, waarvan 23 in MotoGP, hij nam deel aan het Superbike Wereldkampioenschap, in de BSB en won de Europese Superstok 600. Claudio Corti neemt momenteel deel aan de Endurance World Championship en heeft samen met Bradley Smith een klein team.
Claudio Corti, hoe is je passie voor motoren ontstaan?
“Ik kwam als kind in aanraking met motorrijden. Mijn vader was dol op proeven, een specialiteit die in Italië niet erg populair was. Op een dag gingen we naar mijn oom. Mijn broer en ik zagen een minifiets in een etalage bij zijn huis. We werden weggeblazen. Onze vader vertelde ons dat als we goede kinderen waren en het goed deden op school, hij het ons met Kerstmis zou geven. En zo was het. In het begin hadden we er een en die hebben mijn broer en ik geruild, daarna ieder zijn ding. En zo veranderde de sneeuwbal die van de berg werd gegooid in een lawine. Ik ben toen beroepschauffeur geworden.”
Als je terugkijkt, wat zie je dan?
“Ik ben erg blij met waar ik ben aangekomen, met mijn kracht en zonder lira. De mensen die mij hebben geholpen zijn op de vingers van één hand te tellen. Ik heb niets te klagen, heel weinig spijt. Ik kwam aan in de MotoGP en ik reed ook in het Superbike Wereldkampioenschap. Ik ben een van de weinigen die met het motorrijden heeft kunnen leven, misschien omdat ik altijd heel realistisch ben geweest. Alleen de emoties volgen leidt tot ondergang, vooral vandaag wanneer alles gek is. Toen ik begon was het anders: het was makkelijker om sponsors te vinden, zeker voor het WK. Nu denk ik dat het bijna onmogelijk is om een budget te vinden voor de CIV of de Nationale. Ik ging voor de BSB omdat ik een goed aanbod kreeg en niet hoefde te betalen. Vandaag zou ik niet bereid zijn geld uit te geven om de CIV te doen, zelfs als ik een topfiets had, want het is een doodlopende weg”.
Wat ben je nu aan het doen?
“Ik doe mee aan het WK Endurance, heb een team met Bradley Smith, maar verder… niets. Ik moet nog beslissen wat ik ga doen als ik groot ben. Marco Melandri en ik zijn twee werklozen die onze tijd doorbrengen met fietsen, samen met fietsers, om fit te blijven. Marco woont nu niet ver van mijn huis en we zijn vaak samen. Ik probeerde het weer op gang te krijgen, gewoon om plezier te hebben en dan ‘s avonds te barbecueën. Ik heb hem ook gezegd om het Endurance World Championship te komen doen, maar hij wil er niets van horen”.
Zien we jou ooit als teammanager in het CIV of in het WK?
“Met Bradley Smith krijgen we twee kinderen, Christian Stringhetti en Marcello Castagna, om te racen in de Motoestate 300. Daarnaast brengen we mensen naar het circuit, maar ik denk er echt niet aan om teammanager te worden in de CIV of in de wereld. Kampioenschap! Of je hebt je rug goed bedekt en dat lukt niet. Ik wil nooit achter mensen aanrennen en hen om geld bedelen. Zoek sponsoren ok, ik heb het gedaan en het is normaal maar ik vind bijvoorbeeld crowdfunding heel zielig. Als het voor een goed doel is, is dat anders en prima, maar waarom zou de een geld uitgeven om de ander plezier te laten hebben? Men gebruikt het geld voor zijn hobby’s en niet voor die van anderen. Misschien ben ik ouderwets, maar zo zie ik het.”
Hoe is je vriendschap met Bradley Smith tot stand gekomen?
“Ik weet het eigenlijk ook niet. Mede omdat ik destijds een van de weinige Italiaanse piloten was die goed genoeg Engels sprak. Ten tijde van het Wereldkampioenschap vochten Bradley en ik vaak zij aan zij, ook al startte iemand misschien een paar posities verder. Dan heeft de Angelsaksische omgeving mij altijd geïnspireerd. Er ontstond een mooie vriendschap die vervolgens resulteerde in een werksamenwerking als we het zo mogen zeggen, want in feite verdienen we niets, maar we hebben plezier. In ieder geval gaan mensen graag de baan op met twee coureurs die in de MotoGP hebben gereden, als we ze bepaalde dingen vertellen, staan ze versteld.”
Laten we eens naar je verleden kijken. Wat is het meest in je hart?
“Beste moment in Qatar 2010 toen ik mijn debuut maakte in het Wereldkampioenschap en ‘s nachts, het bleef in mijn hart. Een andere aflevering die ik me met plezier herinner, dateert uit 2011. Ik ging niet racen in Japan vanwege het ongeluk in de fabriek in Fukushima en ik werd vervangen door Nakagami. De volgende race ging ik rechtstreeks naar Australië en op Phillip Island vocht ik tot aan de laatste bocht voor het podium met Marc Marquez. Ik heb 3 jaar met hem geconcurreerd“.
Heb je Bradley de afgelopen jaren gecoacht?
“In 2019 kreeg ik een zwaar ongeval op de BSB en ondertussen vroeg Bradley me om hem te volgen, eigenlijk om zijn coach en rechterhand in de MotoGP te zijn. Ik accepteerde. Ik bleef in de omgeving en had een goede ervaring. In 2020 ging ik praktisch met pensioen als rijder, en in 2022 bood het Moto Ain-team mij en Bradley aan om deel te nemen aan het Endurance World Championship. Hij deed zichzelf meteen pijn en ik ging verder. Ik zal dit jaar weer met hen racen op de Yamaha R1 samen met Isaac Vinales en Corentin Perolari”.
Met welke doelen?
“We zijn een privéteam en we kunnen er niet aan denken om met de fabrieksteams te vechten. Ons doel is om te winnen in de privéraces en als een podium eindigt, is dat des te beter. Mijn doel is om de 24 uur van Le Mans te finishen, de belangrijkste race, een legendarische race! In endurance is er een fantastisch klimaat, het is geweldig, ik heb nog nooit zoveel teamgeest en betrokkenheid gezien als mooi in endurance races”.
Claudio Corti, wordt dit je laatste jaar als coureur?
“Waarschijnlijk wel. Zoals ze hier zeggen “benen en hoofd zijn altijd 20 jaar oud maar al het andere niet” dus we moeten de realiteit onder ogen zien en vooruit kijken”.
