Βάλτε στόχο το φεγγάρι, κακή τύχη θα έχετε περπατήσει ανάμεσα στα αστέρια, παραθέστε έναν αφορισμό. Και ο Vittorio Iannuzzo έτρεξε ανάμεσα στα αστέρια του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος Superbike με την ομάδα Alstare. Ο Vittorio, όπως και ο Luca Scassa, έχουν μείνει στις καρδιές των ανθρώπων.
Γεννημένος στο Αβελίνο το 1982, προχώρησε και έφτασε στην κορυφή αμέσως, σχεδόν τυχαία.
“Ο πατέρας μου ήταν πιλότος – λέει ο Vittorio Iannuzzo – Ξεκίνησα με καρτ και στα 14 μου έκανα το ντεμπούτο μου με τη μηχανή στα 125. Στην πραγματικότητα, στην αρχή δεν είχα κανένα συναρπαστικό αποτέλεσμα γιατί δεν τα πήγαινα καλά με τα μικρά μηχανάκια. Το 1997, στη μέση της σεζόν, ο πατέρας μου έπρεπε να συμμετάσχει σε έναν αγώνα Yamaha Thundercat Trophy στο Misano. Είχε ποδήλατα, πληρωμένη συνδρομή και τα πάντα. Αλλά είχε σπάσει το χέρι του και δεν μπορούσε να αγωνιστεί, οπότε έτρεξα στη θέση του. Ήμουν μόλις 15 και ανέβηκα στο τρίτο σκαλί του βάθρου. Από εκεί ξεκίνησαν όλα, εκείνη την ημέρα ξεκίνησε η καριέρα μου».
Έκανες το ντεμπούτο σου στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Supersport την επόμενη χρονιά συμμετέχοντας στον αγώνα Misano;
“Ναι, με κάλεσε η Yamaha Belgarda που με πήρε υπό την προστασία της και στη συνέχεια προσγειώθηκα με τον Vanni Lorenzini στην Team Italia. Βρέθηκα πολύ καλά, έκανα καλούς αγώνες τόσο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Supersport όσο και στο CIV όπου έφτασα κοντά στην κατάκτηση του ιταλικού τίτλου».
Μετά τη Yamaha, το σημείο καμπής με τη Suzuki;
“Το 2001 προσλήφθηκα στη Suzuki Italia. Ο Fabrizio Pirovano ήταν συμπαίκτης μου, μέντορας, προπονητής: ήταν τα πάντα για μένα και θα είναι πάντα στην καρδιά μου. Αποφάσισε ότι έπρεπε να είχα πάρει τα πράγματα στα σοβαρά και να είχα μετακομίσει στο Brianza. Μόλις έφυγα από την Αβελίνο πήγα να ζήσω στο σπίτι του, κοιμήθηκα στο δωμάτιο που αργότερα θα γινόταν αυτό των κορών του. Η Suzuki Alstare ήταν πραγματικά η κορυφαία και το 2002 ήταν μια θριαμβευτική σεζόν. Κέρδισα το European Stock 1000 παρά το τιμολόγιο του μηριαίου οστού και της κλείδας. Φανταστικός”.
Έχεις προωθηθεί τόσο πολύ στο Superbike;
“Το 2003 αγωνίστηκα στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα με τις διάφορες Lavillas, την επόμενη χρονιά δυσκολεύτηκα περισσότερο αλλά ήταν υπέροχα χρόνια. Τότε το αποφασιστικό λάθος. Το 2005 πέρασα στη MV. Στη Suzuki είχα τα πάντα: την καλύτερη ομάδα, όπου όλοι θα ήθελαν να αγωνιστούν, αλλά άλλαξα. Έχω κάνει πολλές μαλακίες».
Γιατί το άφησες Suzuki Alstare;
«Το παραδέχομαι, το έκανα για τα χρήματα. Με τράβηξε και το εθνόσημο της MV αλλά η επιλογή ήταν κυρίως οικονομικής φύσης γιατί με πλήρωσαν παραπάνω. Την ημέρα που πήγα να υπογράψω για την MV, ο Batta με πήρε τηλέφωνο και με παρακάλεσε να μην το κάνω γιατί έκανα λάθος. Είχε βρει τον τρόπο να με κρατήσει αλλά δεν τον άκουσα: Ακολούθησα την περηφάνια μου και έμεινα σταθερός στη θέση μου. Αν τον είχα ακούσει, η καριέρα μου θα ήταν διαφορετική και θα είχα τρέξει πολύ στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Superbike. Εν πάση περιπτώσει, είχα κάποια ικανοποίηση από τον MV, επανέφεραν αυτό το ιστορικό μετά από τόσα χρόνια στο βάθρο, δεν τα πήγα άσχημα αλλά κατέβηκα από το σωστό τρένο».
Άρχισε η πτώση μετά το MV;
“Έκανα το αντίθετο από τους άλλους αναβάτες, ήμουν αμέσως στην κορυφή, τα είχα όλα, αλλά μετά έπρεπε να κυνηγήσω. Τα επόμενα χρόνια αγωνίστηκα με μικρότερες ομάδες, με μικρό μπάτζετ και προσπάθησα να επιβιώσω στο Superbike στο μεταξύ αναδύονταν άλλοι αναβάτες και πάντα κινδύνευα να καταλήξω ξεχασμένος».
Είναι η μόνη σου λύπη που άφησες τη Suzuki;
«Λυπάμαι επίσης που δεν κέρδισα ποτέ έναν ιταλικό τίτλο. Το πλησίασα 3 φορές αλλά για τον έναν ή τον άλλο λόγο δεν το κατέκτησα. Όταν έπαιζα με τον Norino Brignola τον έχασα σε ένα τρακάρισμα στον τελευταίο γύρο. Λοιπόν, μου λείπει λίγο ο τρίχρωμος τίτλος».
Τότε μεταπηδήσατε σε BSB;
“Από το 2014 αγωνίζομαι στο αγγλικό και γερμανικό πρωτάθλημα και ήταν υπέροχες εμπειρίες. Θα μπορούσα να συνεχίσω αν ήθελα γιατί πάντα συμπεριφερόμουν καλά με όλους και οι ομάδες με εμπιστεύονταν. Κάποια στιγμή όμως ένιωσα εξαντλημένη, το τρέξιμο είχε σχεδόν γίνει βάρος και σταμάτησα. Είμαι πολύ ευχαριστημένος με αυτό που έχω κάνει και θα το έκανα ξανά τριακόσιες φορές. Υπάρχει όμως και κάτι άλλο στη ζωή που είναι ίσως πιο σημαντικό από τη μοτοσικλέτα».
Τι κάνεις τώρα?
“Νιώθω περισσότερο μοτοσικλετιστής τώρα από ό,τι παλιά γιατί διδάσκω στη σχολή ιππασίας Pedersoli, κάνω δοκιμαστή, βγαίνω στην πίστα και στο enduro με τους φίλους μου. Πήρα και δίπλωμα για να οδηγώ μηχανάκι στο δρόμο και ελπίζω να κάνω κάποια ταξίδια. Μετακινώ μεταξύ Μπρατισλάβα όπου εργάζομαι στον τομέα της αυτοκινητοβιομηχανίας και Μπρέσια όπου έχω οικογένεια με δύο κορίτσια και ένα αγόρι. Ο γιος μου είναι ακόμα πολύ μικρός αλλά θα ήθελα αν ήταν παθιασμένος με τις μοτοσυκλέτες, να μοιραστώ το πάθος μου μαζί του και ποιος ξέρει ότι στο μέλλον μπορεί να υπάρξει ένα Iannuzzo 2.0, πιο δυνατό από εμένα».
