999 βαθμοί στο Παγκόσμιο Κύπελλο. Ο Ρομπέρτο Ρολφό σταμάτησε σε μια ανάσα χιλίων. Στην πολύχρονη καριέρα του πάντα ξεχώριζε ως γρήγορος, σοβαρός και σωστός οδηγός. Τον εκτιμούσαν οι ομάδες και οι αντίπαλοι, του έλειπε μόνο ένας Παγκόσμιος τίτλος. Τώρα είναι 43 ετών, αγωνίζεται στο Endurance, έχει τη δική του σχολή οδήγησης και συνεργάζεται με ελβετική τηλεόραση ως τεχνικός σχολιαστής.
Roberto Rolfo, πώς ασχολήθηκες με τη μοτοσικλέτα;
«Ο πατέρας μου ήταν πιλότος και αγωνιζόταν στην ταχύτητα ανηφόρας, η οποία ήταν πολύ δημοφιλής στο παρελθόν. Το 1980, τη χρονιά που γεννήθηκα, κέρδισε το Ιταλικό Πρωτάθλημα και ανάμεσα στα έπαθλα πήρε και μια μοτίνα, παρόμοια με ένα μίνι ποδήλατο. Ξεκίνησα να τρέχω με αυτό σε ηλικία 4 ετών, με ρόδες προπόνησης. Στα 9 πήγα στην πίστα και αμέσως προσπάθησα να συνηθίσω τις μοτοσυκλέτες με γρανάζια κι έτσι μόλις έκλεισα τα 14, που ήταν η ελάχιστη ηλικία εκείνη την εποχή, ξεκίνησα να αγωνίζομαι με το 125 Sport Production. Εκεί ήταν και ο Βαλεντίνο Ρόσι. Ήταν ήδη στο δεύτερο έτος του και αγωνιζόταν με Cagiva. Θυμάμαι ότι έπρεπε να χάσω τους πρώτους αγώνες της σεζόν γιατί έκλεινα τα 14 τέλη Μαρτίου. Ξεκίνησα από τον τρίτο αγώνα, αρχές Απριλίου».
Μετά πήγες απευθείας στο 250;
«Ναι, από το 1995 έως το 2004 αγωνιζόμουν πάντα μόνο στο 250. Τις πρώτες μέρες συμμετείχα στο Assoluti d’Italia, μαζί με αναβάτες όπως ο Marcellino Lucchi που ήταν αξιωματούχος της Aprilia, ο Giuseppe Fiorillo και άλλοι. Μετά έκανα δύο χρόνια στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα και το 1998 ξεκίνησα να αγωνίζομαι στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα».
Και ήσουν αμέσως ο πρωταγωνιστής.
«Οι καλύτερες μου σεζόν ήταν από το 2001 έως το 2003 με το άλμα από την τέταρτη στη δεύτερη κατάταξη του πρωταθλήματος. Έχω υπέροχες αναμνήσεις από εκείνα τα χρόνια αλλά λίγη λύπη για τον Παγκόσμιο τίτλο που έχασα το 2003».
Τι είχε συμβεί εκείνη τη χρονιά.
«Μου είχαν προτείνει να αγωνιστώ με τη Honda της Team Gresini και είχα δεχτεί. Νόμιζα ότι ήταν καλό ποδήλατο. Το προηγούμενο έτος τα πήγαινα καλά με την ιαπωνική μοτοσυκλέτα, ωστόσο το MotoGP γεννιόταν και η Honda ήταν επικεντρωμένη στο έργο HRC στην κορυφαία κατηγορία. Στις χειμερινές δοκιμές το 250 μου ήταν απαραίτητο. Μετά τα πήγαμε καλά ούτως ή άλλως και πάλεψα όλη τη χρονιά για το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα με τον Manuel Poggiali αλλά οι Aprilia ήταν αντικειμενικά ανώτεροι, δεν υπάρχουν πολλά να πούμε».
Η μεγαλύτερη λύπη;
«Αποτυχία να παλέψω για τον τίτλο στον τελευταίο αγώνα στη Βαλένθια. Στην πράξη καταλάβαμε δύο φορές, στον αγώνα η μοτοσυκλέτα σταματούσε συνεχώς και πάντα έπρεπε να προσπαθώ να επανασυναρμολογήσω. Αυτή ήταν η πιο πικρή στιγμή».
Ποιο ήταν το ωραιότερο επεισόδιο της καριέρας σου στο παγκόσμιο πρωτάθλημα;
«Το 2004 ήμουν ο συγγραφέας μιας αρκετά ανώνυμης σεζόν, τερμάτισα όγδοος, αλλά η FIM με είχε προσκαλέσει στα βραβεία του τέλους της χρονιάς. Δεν ήξερα γιατί. Το έμαθα το ίδιο βράδυ. Μου έδωσαν το βραβείο Fair Play. Νομίζω ότι ήμουν ο μόνος στην ιστορία του παγκόσμιου πρωταθλήματος που έλαβα αυτή την αναγνώριση. Εκείνη τη χρονιά, στη Βαρκελώνη, ο Poggiali με είχε βάλει πίσω ενώ αγωνιζόμουν για το βάθρο. Είχαμε πέσει και οι δύο αλλά όταν είδα ότι ήταν αυτός, με τον οποίο είχα τσακωθεί τον προηγούμενο χρόνο, δεν θύμωσα αλλά ήταν φυσικό να πάω να τον αγκαλιάσω. Η FIM με επιβράβευσε για αυτή τη χειρονομία».
Μετά αγωνίστηκες στο MotoGP.
«Ειλικρινά ήταν ένα τέντωμα. Μου είχαν προσφέρει το MotoGP με μια Ducati και δεν είχα πει όχι, αλλά η μοτοσυκλέτα δεν ήταν ανταγωνιστική και μια πολύ ιδιωτική ομάδα. Η μετάβαση στο Superbike ήταν κάπως έτσι, που είναι ένα υπέροχο πρωτάθλημα, αλλά δεν θα ήθελα να πάω εκεί στα 26 μου αλλά αργότερα. Εκείνη τη στιγμή όμως δεν είχα άλλες εναλλακτικές. Ωστόσο βρέθηκα πολύ καλά. Μετά με κάλεσαν πίσω στο Moto2 για το έργο Suter και στον τελευταίο αγώνα στη Μαλαισία, κάπως εκπληκτικά, έφτασα τους 999 βαθμούς, ένας ωραίος αριθμός που παραμένει στη μνήμη μου. Μετά το Moto2, η μετάβαση στο Supersport ήρθε φυσικά και ήταν πολύ καλά χρόνια. Η νίκη στην Αυστραλία το 2017 με την MV Agusta έχει μείνει στην καρδιά μου».
Αγωνίζεστε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Αντοχής από το 2018.
«Ναι, όλα ήρθαν λίγο τυχαία. Το 2018 έπρεπε να είχα κάνει το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Superbike με τη Suzuki αλλά το έργο είχε ακυρωθεί δύο μήνες πριν την έναρξη του πρωταθλήματος. Ένας φίλος μου είχε την ομάδα στο Endurance και το πήγα. Κερδίσαμε δύο φορές το Παγκόσμιο Κύπελλο STK και το χάρηκα πολύ. Είναι ένα όμορφο περιβάλλον. Δεν είναι επίσημο ακόμα, αλλά σχεδόν σίγουρα θα αγωνιστώ ξανά στο Endurance το 2023».
Roberto Rolfo, τώρα το μόνο που χρειάζεσαι είναι το Suzuka 8 Hours.
«Ακριβώς και ελπίζω ειλικρινά να μπορέσω να το κάνω φέτος. Είναι ένα πολύ σημαντικό γεγονός, μια εμπειρία που μου λείπει και το δουλεύω ».
