Twee titels in een 2023 die echt ‘on the move’ wordt ervaren, en dat is geen eufemisme. Dit jaar pakte Michael Lamagni het 1000 Sound Of Thunder kampioenschap, de koningsklasse van Motoestate, maar zegevierde hij tegelijkertijd ook in de 12 inch Italian Cup. Met de “kleine motoren” pochte hij al meer titels, in de “grote motoren ” in plaats daarvan voor de De 28-jarige uit Milaan is slechts de tweede na degene die hij behaalde in Race Attack in 2018, bij zijn absolute debuut in de Motoestate Trophies. Tussendoor was er echter een soort “pauze”…
Met de steun van de Ducale Moto Club wordt hij gevolgd door zijn zwager, zijn vader en enkele vrienden: een zeer belangrijke hulp in zijn droom op twee wielen. “We hebben allemaal dezelfde passie, ze steunen me bij alles wat ik zeg, in plaats van me tegen te houden” grapte Lamagni, die pas dit jaar, toen hij opnieuw opstartte na de pandemie, een dubbele titel won. Laten we ook niet vergeten dat hij geen fulltime piloot is, maar tegelijkertijd een andere baan heeft… Maar laten we de hoofdpersoon het verhaal laten vertellen.
Michael Lamagni, 1000 Sound of Thunder-kampioen. Kun je ons iets vertellen over je seizoen?
We zijn begonnen met een BMW uit 2016 om vertrouwd te raken met grote fietsen. In Motoestate reed ik in 2018 alleen in Race Attack, het jaar daarop deed ik de Stock-categorie, waarna mijn carrière met grote motoren daar eindigde. We begonnen zo, maar in de tweede race wisselden we van motor en schakelden we over op de BMW 2023. Het was liefde op het eerste gezicht! We begonnen heel snel te gaan en wisten bijna alle races te winnen, behalve de eerste en laatste vanwege technische problemen met de motor. Jammer, maar het belangrijkste was om de titel mee naar huis te nemen en dat is gelukt.
Had je zo’n resultaat verwacht?
Met Diego Giugovaz, die optreedt als mijn ‘coach’ en mij heeft geholpen een grote stap voorwaarts te zetten, zijn we veel op pad geweest, te beginnen in Spanje in februari. Ik heb heel wat kilometers afgelegd, bijna een jaar op de motor! Toen we bij de eerste race aankwamen, wist ik duidelijk niet zeker of ik zou winnen, maar ik wist zeker dat ik erg sterk was, zowel fysiek als mentaal, dus ik verwachtte dat ik het heel goed zou doen. Ik was erg opgewonden, maar het regende en het ging slecht: ik crashte in de vrije training, in tijdritten, in Race 1 was ik een ramp…
Een ‘nee’-start en dat was dus een extra zetje, toch?
Ik nam maar een paar punten mee naar huis, maar bovenal slaagde ik er toch in mijn hoofd kalm en sereen te houden, wetende dat ik behoorlijk fit en oké was. Dat heb ik de rest van het seizoen vol kunnen houden. In de volgende races keerde de zon terug en zagen wij ook het licht!
Michael Lamagni, een “terugkeer” na een tijdelijke stop met deze fietsen.
Er is altijd een kwestie van budget, maar uiteindelijk vond ik het te leuk en kreeg ik de fiets terug om zo nu en dan te gaan rijden. Toen de mogelijkheid van Motoestate zich voordeed… heb ik dit jaar meer kilometers met de motor dan met de auto afgelegd om naar mijn werk te gaan! Op het circuit ben ik echter in februari begonnen in Jerez, begin maart zijn we samen gaan rijden in Aragon en we hadden veel plezier. Ik ben pas in september gestopt: ik reed min of meer wekelijks, bijna meer dan een “echte piloot”!
Maar je bent nooit gestopt op raceniveau. Ook dit jaar heb je niet alleen de MES gedaan.
Ik heb altijd met de minitard gereden, een specialiteit die gelukkig lagere kosten kent en waar je veel vaker een ritje mee kunt maken dan met een grote motor. Dit jaar heb ik in Mugello ook twee wildcards weten te bemachtigen in de Pirelli Cup, de derde hebben we niet gekregen omdat zondagochtend een man een ongeluk kreeg en zijn leven verloor. Wat betreft de twee races die ik heb gereden, ik zou zeggen dat ze niet slecht gingen, ik dacht dat ik iets verder achterop zat, maar ook iets verder voor. Ik weet niet zeker hoe ik het moet uitleggen: ik wist dat ik niet vooraan kon blijven bij de leiders, maar mijn geest wilde daar blijven. Ik had net de motorwissel gedaan, uiteindelijk eindigde ik in de top 10, terwijl ik de volgende keer wat elektronische problemen had en mezelf niet op mijn best kon uitdrukken.
Michael Lamagni, je bent niet alleen Motoestate-kampioen, toch?
Ik heb ook de 12 inch Italian Cup gereden en die heb ik dit jaar ook gewonnen, met 12 heat successen op 12. Ik ben opgegroeid in dit kampioenschap, ik had het al 7-8 jaar gewonnen en ik heb ook meer vertrouwen met de motor , voor mij is het een beetje “eenvoudiger”. Dit jaar hebben we echt meer gedaan dan we hadden verwacht.
Piloot zijn is echter niet je voornaamste taak.
Ik moet eerlijk zijn: ik heb dit jaar niets gedaan, ik ben vorig jaar gestopt. Voorheen werkte ik op het gebied van radioactief afval, terugwinning, berging… Ik stopte echter met het oog op dit raceseizoen: sinds januari had ik begrepen dat het een erg druk jaar zou worden en dat ik door mijn werk niet meer bij kon blijven. Vandaag doe ik weer het werk dat ik deed toen ik 18 was, de koerier: ik ga rond in het busje en bezorg de leveringen. Dus ook daar heb ik altijd haast en ik moet snel!
Michael Lamagni, laten we een stapje terug doen: waar begint jouw ‘motorgeschiedenis’?
Ik was vier jaar oud en mijn vader kocht een minibike voor mij. Ik begon langs de parkeergarages te rijden, waar mijn vader, die vrachtwagenchauffeur was, de vrachtwagens stalde, en van daaruit ging ik altijd rond op mijn motor. Op mijn elfde deed ik de Polini Italian Cup met pitbikes, mijn eerste kampioenschap, en eindigde als tweede. Ik ging verder met kampioenschappen op een lager niveau, of liefdadigheidskampioenschappen met de laatste beker. De kosten zijn altijd hoog, zelfs in Polini, en ik ben de zoon van arbeiders, dus het leven op motoren wordt ingewikkeld. In 2018 nam ik echter een BMW en gingen we de Motoestate Race Attack doen.
Dit is het eerste kampioenschap met “grote fietsen”. Waarom deze sprong?
Ja, ik had geen eerdere ervaring. De sprong omdat mijn vader altijd racefietsen had en mij deze liet gebruiken zodra ik kon volgens de Italiaanse wet. Het was op een van zijn motoren, een Suzuki uit 2002, dat ik mijn eerste uitstapje op het circuit maakte, ik was 17 jaar oud. We kochten toen een Suzuki uit 2005, die ik een jaar later verkocht om een BMW te kopen, waarmee ik het eerste jaar van Race Attack heb gedaan, degene die het minst kostte, ook voor de enkele Dunlop-band, en die voor mij afkomstig is uit pitbike, was het meest geschikt voor een amateur. En ik heb zelfs gewonnen!
Michael Lamagni, hoe heb je Motoestate benaderd?
Een beetje rondkijken, ook kijken naar vrienden die het al deden. Ze hadden me over het kampioenschap en Race Attack verteld, dus ik informeerde en belde Delmonte voor meer informatie. Uiteindelijk heb ik me aangemeld. Ik vond meteen een mooie omgeving, met grote fietsen is het altijd leuker!
Een onverwachte aanpassing.
Ik heb het geluk om altijd samen te werken met Diego Giugovaz, die mij steunt en helpt. Voor mij is hij echt een mentale kracht, als ik hem naast me heb, ga ik heel snel en geeft hij me veel gouden adviezen. Als je een sterk hoofd hebt, gaat alles beter. Maar ik moet eerlijk zijn: ik had nooit verwacht dat ik de Race Attack in mijn eerste jaar zou winnen! Vervolgens ben ik in 2019 overgestapt naar Stock, in de categorie Open, en ben door technische problemen 2e geworden… In 2020 heb ik vanwege de pandemie niets meer gedaan, totdat ik in 2021 weer op de scooter stapte, een pitbike, en ik heb ongeveer een half kampioenschap gereden, dat in 2022 doorgaat. Geen kampioenschap, laten we zeggen als training.
En de “grote fiets”?
Ik had het verkocht: ik kon me niet omdraaien en het feit dat ik het daar had, maakte me alleen maar nerveus, dus ik zette de gedachte erbuiten. Dit jaar pakte ik het echter weer op en ging weer meedoen aan kampioenschappen met zowel kleine als grote motoren, of beter gezegd drie kampioenschappen in totaal gezien de Pirelli Cup-races. De jaren waarin ik nog steeds, of beter gezegd op het niveau dat ik er zelfs kilometers overheen ging!
Dit jaar dubbele voldoening voor zowel jou als je gezin, toch?
Absoluut, maar meer voor Motoestate. Uiteindelijk gebeurde het vaker met de kleintjes, maar weer gaan racen met de groten en meteen winnen was voor iedereen iets onverwachts, een beetje een verrassing. We hebben onszelf terugbetaald voor alle offers die we hebben gebracht.
Michael Lamagni, heb jij al plannen voor 2024?
Ik moet even kijken wat ik bij elkaar kan schrapen, het zal van het budget afhangen. Het idee was de Italiaanse beker, de Pirelli Cup en misschien enkele races op Motoestate, maar dat weet ik nog niet. Laten we eens kijken wat de Kerstman mij brengt!
