Στη βιογραφία “In Testa”, που δημοσιεύτηκε στην Ιταλία από την CDM Edizioni, υπάρχει μια φωτογραφία του Jonathan Rea ως παιδί στη σέλα του Yamaha TZ 250 με την οποία ο μπαμπάς Johnny θα αγωνιζόταν στο Junior TT, που τότε ήταν προορίζεται για μεσαίου μεγέθους κινητήρες 2Τ. Επίσης στη φωτογραφία είναι ο παππούς John, ιστορικός χορηγός του Joey Dunlop, του μύθου του πιο συναρπαστικού και επικίνδυνου αγώνα δρόμου στον κόσμο. Σε μια άλλη εικόνα, που βλέπετε δημοσιευμένη παραπάνω, ένας ελαφρώς μεγαλύτερος Jonathan ποζάρει στην ταράτσα της αγωνιστικής κατεύθυνσης του TT, στο βάθος το ιστορικό στροφόμετρο όπου μέχρι πριν λίγα χρόνια οι θέσεις των αναβατών σημειώνονταν με κιμωλία. Αυτός που θα γινόταν ο πιο επιτυχημένος αναβάτης της Superbike με έξι Παγκόσμιους τίτλους και 118 νίκες κάτω από τη ζώνη του, γεννήθηκε και μεγάλωσε αναπνέοντας τον αέρα του Tourist Trophy και πολλών άλλων αγώνων δρόμου της Βόρειας Ιρλανδίας.
Ένας διαφορετικός δρόμος
Θα ήταν φυσικό βήμα για την οικογένεια να κατευθύνει τον μικρό Τζόναθαν προς τους Αγώνες Δρόμου. Μάλλον θα είχε γίνει υπέροχο ακόμα και ανάμεσα σε πεζοδρόμια, σπίτια και δέντρα. Αντίθετα, παθιάστηκε με το μοτοκρός και αντί να ονειρεύεται να γίνει ο νέος Τζόι Ντάνλοπ, σε ηλικία δέκα ετών ο μικρός Ρέα φαντάστηκε τον εαυτό του στα αμερικανικά γήπεδα, προκαλώντας τους άσους του Supercross. Στα δεκατέσσερά του έγινε πρωταθλητής Ιρλανδίας, πηδώντας σαν κρίκετ στην πίστα που είχε στηθεί μέσα στο στάδιο του Μπέλφαστ. Σύντομα θα δοκίμαζε ένα Honda 125 GP και η σπορ πορεία του άλλαξε για πάντα. Η επιθυμία να αγωνιστεί στο δρόμο δεν τον άγγιξε ποτέ. Ούτε μια στιγμή.
«Τους θαυμάζω, αλλά…»
Μην με παρεξηγείτε, ο Jonathan λατρεύει το TT και τους αγώνες δρόμου σαν τρελός. Μεταξύ άλλων, έζησε και στο Isle of Man για αρκετά χρόνια, για φορολογικούς λόγους, πριν επιστρέψει για να εγκατασταθεί στη Βόρεια Ιρλανδία. Το περασμένο Σαββατοκύριακο στο Misano, που συνέπεσε με την έναρξη του ΤΤ ’23, ενημερωνόταν σε πραγματικό χρόνο για το τι συνέβαινε στους δρόμους του Mountain Course. Μεταξύ του Reas και της οικογένειας Dunlop υπάρχει μια φιλία και μια γνωριμία που κρατάει δεκαετίες, είναι λογικό ο Michael Dunlop, ανιψιός του Joey και γιος του William, να είναι το φαβορί. Σε αυτή την έκδοση Michael, ο «Τύρος» έχει φτάσει τις 25 επιτυχίες. Ένα ακόμα και θα ισοφαρίσει το ρεκόρ του θρυλικού συγγενή. “Οι δρομείς δρόμου στην Ιρλανδία είναι αληθινά είδωλα, οι άνθρωποι τους αγαπούν και τους εκτιμούν ιδιαίτερα. Μου αρέσουν πολύ και αυτοί οι αγώνες, τους παρακολουθώ στενά». Ο Jonathan Rea έχει οδηγήσει ένα Kawasaki Superbike στο δρόμο μόνο στο North West 200, σε πολλές εκδόσεις. Αλλά ήταν μόνοι “γύρος παρέλασης” για φιλανθρωπικό σκοπό, σε τουριστικούς ρυθμούς.
«Είναι διαφορετικά αθλήματα»
«Το περιβάλλον των Αγώνων Δρόμου είναι φανταστικό, το λατρεύω, αλλά οι αγώνες σε αυτό πραγματικά δεν είναι, δεν θα μπορούσα» λέει ο σεμνός Τζόναθαν Ρέα. Μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1970, το TT ήταν ένα στάδιο του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος, όλοι οι μεγάλοι της πίστας ήταν επίσης δυνατοί στο Isle of Man. Ο Giacomo Agostini κέρδισε δέκα φορές. Εκείνη την εποχή όμως τα περισσότερα «μόνιμα» κυκλώματα είχαν παρόμοια χαρακτηριστικά, τα συστήματα του τώρα είναι άλλος κόσμος. Αλλά φαντάζεται ότι η Ρέα θα ήταν δυνατή και εκεί. Ο Glenn Irwin, αξιωματούχος της Ducati στο βρετανικό Superbike, έκανε το ντεμπούτο του στο TT πέρυσι και έγινε ο πιο γρήγορος rookie που έγινε ποτέ. Φέτος δεν τον άφησαν να τρέξει: είχε μεγάλη γεύση γι’ αυτό, οπότε το πείραμα θα μπορούσε να γίνει επικίνδυνο… «Οι αγώνες δρόμου είναι ένα εντελώς διαφορετικό άθλημα, είναι για τα Superbike και τους GP ότι είναι το ράγκμπι για το ποδόσφαιρο.Ο Jonathan Rea είναι 35 ετών, η συζήτηση έκλεισε. Αλλά ο John McGuiness, ένας από τους θρύλους (23 θριάμβους) στα 51 του είναι αξιωματούχος της Honda στο Ηνωμένο Βασίλειο και δοκιμαστής Metzeler: στην ηλικία του εξακολουθεί να πηγαίνει σαν πύραυλος. Στο μυαλό των πιλότων το «ποτέ» δεν υπάρχει.
