Μια σταθερή τρίτη θέση στο Internazionali d’Italia Supermoto, κατηγορία S4. Ο Iacopo Arduini, 24 ετών, γεννημένος στο Ρίμινι και κάτοικος Riccione, είχε ξεκινήσει το σπριντ, πριν από έναν σοβαρό τραυματισμό στο πόδι που τον οδήγησε να αλλάξει τα σχέδιά του. Ο Motard, που αρχικά φαινόταν μόνο ως τρόπος προπόνησης, έγινε η ειδικότητά του και από το 2015 είναι ένας από τους πρωταγωνιστές του και από το 2021 με τα χρώματα της ομάδας Gazza Racing με επικεφαλής τον Max Gazzarata και τη σύζυγό του Vittoria Di Rienzo. Όχι μόνο μηχανάκια για τον Arduini, που την ίδια ώρα, από Δευτέρα έως Παρασκευή, κάνει τις οκτάωρες δουλειές του ως λογιστής σε εταιρεία υποδημάτων. Γνωρίζετε την ιστορία του; Το είχαμε πει.
Iacopo Arduini, από πού ξεκινά το ταξίδι σας με τη μοτοσικλέτα;
Ο μπαμπάς μου με έβαλε σε μίνι ποδήλατο όταν ήμουν 5 χρονών. Η καριέρα μου αφορούσε πάντα περισσότερο την ταχύτητα: έκανα minibikes, MiniGP, έφτασα στο PreMoto3. Μετά προέκυψε το πρόβλημα του προϋπολογισμού, αλλά και ένας τραυματισμός στο πόδι το 2013. Έμεινα εκτός για 7-8 μήνες, έχασα ουσιαστικά μια σεζόν.
Τι συνέβη?
Έκανα προπόνηση τον χειμώνα σε μοτάρδα, έσπασαν τα φρένα και τράκαρα. Είχα σπάσει το πόδι μου, ή μάλλον το έσπασα: του έβαλαν τέσσερις βίδες, με νοσηλεύτηκαν για λίγο μεταξύ εγχειρήσεων και φυσιοθεραπείας… Λίγο μακροσκελές. Ήταν ο πρώτος μου τραυματισμός, απέκτησα και τα προηγούμενα χρόνια!
Ευτυχώς συνήλθες και ανέβηκες ξανά στο ποδήλατο.
Ξεκίνησα πάλι προπονήσεις με το μοτάρδα, αλλά δεν είχα την παραμικρή ιδέα τι πρωτάθλημα να κάνω. Εν μέρει λόγω του προϋπολογισμού, εν μέρει λόγω της χαμένης χρονιάς, είπαμε στον εαυτό μας να προσπαθήσουμε να αλλάξουμε λίγο την καριέρα μας, η οποία μέχρι τότε δεν πήγαινε πολύ καλά. Υπήρχαν και άλλοι δυνατοί αναβάτες: Μπουλέγκα, Μπαστιανίνι… Ήταν δύσκολο να ξεχωρίσεις με αυτά τα ονόματα.
Iacopo Arduini, εξ ου και το σημείο καμπής.
Αποφασίσαμε να δοκιμάσουμε το motard και από το 2015-2016 πάντα αγωνιζόμουν σε αυτή την ειδικότητα. Όταν έτρεχα με ταχύτητα ήταν κάτι που χρειαζόμουν για προπόνηση, αλλά μου άρεσε αμέσως και εκείνα τα χρόνια ήταν επίσης πολύ της μόδας. Μια μέρα βγαίνοντας μια βόλτα βρήκα έναν παλιό φίλο που έτρεχε μαζί μου στα μίνι ποδήλατα και μετά δεν τον ξαναείδα. Συνήθιζε να κάνει αυτούς τους αγώνες motard και με ρώτησε γιατί δεν προσπάθησα κι εγώ. Τον άκουσα, ξεκίνησα με ένα περιφερειακό και προχώρησα.
Πώς φτάσατε στο Gazza Racing;
Αυτή ήταν η 3η χρονιά μαζί τους. Τη διετία 2019-2020 αγωνίστηκα με άλλη ομάδα, τα αποτελέσματα ήταν εκεί καθώς τερμάτισα 2ος και 3ος, αλλά χρειαζόμουν αλλαγή σκηνικού και πήγα χωρίς αποτυχία.
Μπορείτε να μας πείτε για την εποχή σας;
Θα έλεγα ότι πήγε πολύ καλά. Το μόνο πράγμα είναι ότι ξεκινήσαμε λίγο αργότερα: στα δύο πρώτα στάδια πάλευα να μπω σε ρυθμό, παρόλο που προπονούμαι όλο τον χειμώνα μου παίρνει περισσότερο χρόνο. Επιπλέον, είμαι υπάλληλος, επομένως εκπαιδεύομαι λιγότερο από άλλους που κάνουν μόνο αυτό. Εν ολίγοις, οι δύο πρώτοι γύροι θα μπορούσαν να είχαν πάει καλύτερα, αλλά μετά στους άλλους τέσσερις ξυπνήσαμε!
Ποιο θεωρείς το καλύτερο σου Σαββατοκύριακο; Ανεξάρτητα από το τελικό αποτέλεσμα.
Σίγουρα αυτό στο Βιτέρμπο. Έγινε ένας διπλός αγώνας, δύο αγώνες το Σάββατο και δύο την Κυριακή, και ήταν πολύ δύσκολο σωματικά και ψυχικά. Το Σάββατο πήγα καλά, αλλά την Κυριακή έκανα ένα λάθος στον Αγώνα 1. Αλλά είχα μια τρελή αίσθηση, ένιωθα υπέροχα στη μοτοσυκλέτα και οι καιροί μου ήρθαν με γαλήνη. Είχα καθαρό κεφάλι και δεν είχα τίποτα να χάσω γιατί ήμουν ήδη 3ος στο πρωτάθλημα. Μπορούσα να δώσω τα πάντα χωρίς να κάνω υπολογισμούς και όλα πήγαν στη σωστή κατεύθυνση. Ήταν καλύτερο εκείνο το Σαββατοκύριακο παρά στην Πομπόζα, όταν τερμάτισα με δύο δεύτερες θέσεις. Κρίμα που τελείωσε η σεζόν, ήθελα άλλη μια!
Iacopo Arduini, ανταποκρίθηκες στις εποχιακές σου προσδοκίες;
Ξεκινούσα ξανά από μια χρονιά που τίποτα δεν είχε πάει όπως θα έπρεπε. Είχα επίσης τροφική δηλητηρίαση που με κράτησε εκτός για έναν αγώνα, οπότε δεν μπόρεσα να τερματίσω στην πρώτη 3άδα. Ο στόχος είναι πάντα να κερδίζω, αλλά θα ήμουν ευτυχής να τερματίσω στην πρώτη 3άδα γιατί ξέρω ότι έχω την ικανότητα και επίσης για την ομάδα. Έχω πετύχει το 90% αυτού που είχα σκοπό να κάνω, προφανώς θα συνεχίσω να προσπαθώ να κατακτήσω το πρωτάθλημα, αλλά είμαι ακόμα ικανοποιημένος.
Θα παραμείνετε στην Gazza Racing και την επόμενη χρονιά;
Αλλά το ελπίζω, επιθυμία μου θα ήταν να μείνω, αλλά δεν το έχουμε μιλήσει ακόμα.
Iacopo Arduini, πιλότος και λογιστής: πείτε μας επίσης για τη δουλειά σας.
Τελειώνοντας το Λύκειο απέκτησα δίπλωμα λογιστικής. Ο μπαμπάς μου μου είπε αμέσως ότι αν ήθελα να αγωνιστώ με μηχανάκι έπρεπε να πάω στη δουλειά, διαφορετικά θα πλήρωναν για τις σπουδές μου. Διάλεξα μηχανάκια, οπότε συνήθισα αμέσως να διαχειρίζομαι τα δύο πράγματα: από Δευτέρα έως Παρασκευή κάνω το οκτάωρό μου στο γραφείο, σβήνοντας στις 5-5.30 μ.μ. καταφέρνω να κάνω αυτή τη μιάμιση ώρα, αυτές τις δύο ώρες προετοιμασίας. . Γυμναστήριο, τρέξιμο, πηγαίνω και στην πισίνα πολύ… Είναι οι βαλβίδες εξόδου μου σε φυσικό επίπεδο. Πρέπει ξεκάθαρα να είσαι έτοιμος να κάνεις θυσίες, αλλά αν είναι το πάθος σου, το κάνεις.
Ανέφερες το γυμναστήριο, αλλά πόσο μπορείς να οδηγήσεις μηχανάκι;
Μόνο τα Σαββατοκύριακα, κυρίως τα Σάββατα. Γνωρίζω ότι το να οδηγώ μηχανάκι μια φορά την εβδομάδα δεν είναι πρακτικά τίποτα, αλλά όταν καταφέρνω να φέρω κάτι στο σπίτι χαίρομαι πολύ γιατί ξέρω τι μπορώ να αντέξω οικονομικά από άποψη χρόνου. Δίνει ακόμα μεγαλύτερη αξία σε μια τρίτη θέση, μια δεύτερη θέση, μια νίκη. Όσο μπορώ, δεν πειράζει!
Είναι μια επιπλέον ώθηση και σε νοητικό επίπεδο, σωστά;
Απολύτως ναι! Σκέφτομαι τα Σαββατοκύριακα των αγώνων: 90% καταφέρνω να πάρω μια μέρα άδεια και να είμαι εκεί από την Παρασκευή, αλλά μερικές φορές δεν μπορώ να αντέξω οικονομικά. Μπορείς να νιώσεις τη διαφορά φτάνοντας απευθείας το Σάββατο, αλλά πρέπει να είσαι καλός στο να «ξεγελάς τον εαυτό σου»: όταν φτάνω δεν σκέφτομαι τη μέρα λιγότερο από τις άλλες, αλλά το γεγονός ότι είμαι πιο φρέσκος από τους άλλους. οι υπολοιποι. Πρέπει να είσαι θετικός, αλλιώς πυροβολείς τον εαυτό σου στο πόδι.
Iacopo Arduini: τα Supermoto International έκλεισαν, ποια είναι τα σχέδια τώρα;
Πρώτα από όλα χαλάρωσα λίγο. Στις αρχές Οκτωβρίου θα γίνει το TTR, the Regions Trophy: Ο Kevin Vandi και εγώ το έχουμε κερδίσει ήδη δύο φορές για την Emilia Romagna, ενώ πέρσι κέρδισε ο Abruzzo. Φέτος θα προσπαθήσουμε ξανά! Θεωρητικά, αν όλα πάνε καλά, θα έπρεπε να κάνω και Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα στα μέσα Οκτωβρίου, αλλά δεν έχει επιβεβαιωθεί ακόμα. Στη συνέχεια θα ξεκινήσω την χειμερινή μου προετοιμασία με έναν διατροφολόγο, personal trainer… Ξεκούραση ναι, αλλά και προπόνηση: το επίπεδο είναι πάντα υψηλότερο, πρέπει να μένεις στην κορυφή των πραγμάτων.
Φωτογραφία: Gazza Racing
