Roberto Antonellini, teambaas van het 2R Racing Team, kijkt uit het raam van zijn werkplaats en ziet de overstroomde velden. Het water kwam een paar meter van zijn huis en van het hoofdkwartier van zijn team, bezig met de CIV Supersport 300. Tot zondag kon hij de catastrofe om hem heen echter niet beseffen. Hij woont in Conventello, een fractie van de gemeente Ravenna. Een paar kilometer van hem verwijderd zijn de gebieden die het zwaarst zijn getroffen door de ramp.
“Ik had geluk naast me, het is allemaal water en modder –Roberto Antonellini vertelt Corsedimoto – Vorige week kocht ik een bandenwisselaar van een jongen uit Trento. Wetende dat ik uit Romagna kom, stopte hij wat boodschappen in mijn pakje, denkend dat ik ook water in huis had. Het is een gebaar dat me erg heeft geraakt. Ik ging toen naar Lugo en leende de generatoren die ik in de horeca gebruik aan mensen zonder elektriciteit, dus ging ik naar Sant’Agata sul Santerno om de motor van Alex Ricci op te halen om in de werkplaats te repareren. Ik was getuige van schrijnende taferelen die ik me nooit had kunnen voorstellen in Romagna in 2023″.
Wat viel je het meest op?
“Normale asfaltwegen zagen eruit als motorcrossbanen op regenachtige dagen. Alleen bergen aarde, modder en allerlei soorten puin. Als je televisie kijkt, besef je niet wat er in Romagna is gebeurd. Er zijn zoveel mensen zonder water, eten, niets! Ook verloren ze hun portemonnee met documenten, creditcards en geld in de modder. Thuis hebben ze echt niets meer. Terwijl ik met de teamtruck verder ging, stopte ik en gaf alles wat ik had, de horecabenodigdheden die ik had, dus water, flessen thee, koekjes, brood voor toast… Daarnaast had ik ook wat spullen van thuis naar probeer mijn kleine hulp te geven”.
Je bent terug?
“Ja, ik ging terug naar het brengen van generatoren naar andere families en ik voelde me vreselijk. Ik stond daar met mijn gezinsauto op straat en om mij heen mensen die niets hadden. Ik was daar om wat goeds te doen door generatoren uit te lenen, maar ik voelde me nog steeds rot. Nu kom ik echter terug om wat hulp te brengen, want ik kan zulke taferelen niet op een steenworp afstand van mijn huis bijwonen zonder iets te doen. Ik hoop dat iedereen zijn steentje bijdraagt, want er is echt behoefte aan”
