26 stycznia 2004 roku wszyscy z niecierpliwością czekali na prezentację jednomiejscowego Ferrari. To były złote lata Prancing Horse, który zdobywał mistrzostwa nieprzerwanie od 2000 roku, pisząc i ustanawiając nowe rekordy. Rok 2004 rozpoczął się po raz kolejny pod sztandarem czerwieni, która tego dnia 20 lat temu zaprezentowała legendarny i zwycięski F2004. Jednomiejscowy samochód, który był wisienką na torcie tamtych lat do tego stopnia, że został zapamiętany wśród najlepszych jednomiejscowych samochodów w historii Formuły 1 i być może najlepszego w historii zespołu Maranello.
Ross Brawn zaprojektował kolejny odlotowy samochód
Kiedy samochód był prezentowany razem z dwoma kierowcami, nikt nie myślał o pracy za kulisami. Michael Schumacher i Rubens Barrichello byli na miejscu, ale już nie mogli się doczekać wyjazdu na tor, biorąc pod uwagę, że zima dostarczyła już dobrych wrażeń. Pozytywne wrażenia po rekordowym czasie zarejestrowanym na torze Fiorano. Prace nad F2004 wykonane przez Rossa Brawna były bez zarzutu, kolejna perła angielskiego inżyniera, który doskonale zinterpretował zmiany techniczne, jakie nastąpiły wraz z nowymi przepisami wybranymi przez FIA dotyczącymi samochodów Formuły 1. Ferrari, które już zadziwiło świat z F2003-GA, wyszedł z całkowicie nowym, ale wciąż zwycięskim projektem.
Silnik tego samochodu, czyli 053, został w całości zaprojektowany w oparciu o zmianę przepisów, które przewidywały użycie tylko jednego silnika przez cały weekend wyścigowy. Celem tego silnika była niezawodność, kluczowy element dotarcia do końca sezonu bez kar. Praca Paolo Martinelliego i Gillesa Simona doprowadziła do powstania 3-litrowego 10-cylindrowego silnika o mocy prawie 865 koni mechanicznych. Shell pomógł Ferrari, wprowadzając na tor nową, wydajniejszą benzynę i nowe oleje opracowane tak, aby silnik mógł wytrzymać co najmniej 900 kilometrów, czyli średni dystans oczekiwany podczas weekendów GP. Skrupulatna praca, która wyszła na pierwszy plan w trakcie sezonu.
Numery Ferrari F2004 w tych mistrzostwach
F2004 odniósł imponujące 15 sukcesów w 18 GP, co zapewniło Schumacherowi siódmy tytuł mistrza świata na koniec sezonu (piąty z rzędu i zawsze w samochodzie włoskim) oraz tytuł konstruktorów. Połączenie idealne, zdolne do osiągnięcia w tym sezonie 13 sukcesów. Samochód zaczął od 5 zwycięstw z rzędu, ale przewaga była od razu widoczna w debiucie w GP Australii. Pierwszy przystanek był w Monte Carlo, lecz w księstwie szanse na zwycięstwo mistrza krzyżackiego były duże, jednak błąd z jego strony na wyjeździe z tunelu w samochodzie Sefety drogo go kosztował, zderzając się z Williamsem Juana Pabla Montoyi. Michael musiał więc wycofać się z wyścigu, który wygrał nasz Jarno Trulli, a na mecie stanęło zaledwie dziewięciu zawodników.
Wyścig ten nie podważył potencjału włoskiego jednomiejscowego bolidu, który siedem kolejnych wyścigów wygrywał zawsze Schumacherem. Przerwa nastąpiła w Belgii, gdzie jednak Michael zdobył siódmy i ostatni tytuł w karierze, zajmując drugie miejsce za Kimi Raikkonenem z McLarenem. Ferrari natychmiast ponownie zaczęło wygrywać, ale tym razem z Barrichello. Brazylijczyk wygrał swój etap u siebie na Monzy i potwierdził swoją pozycję w Chinach. Schumacher kontynuował passę, triumfując w Japonii. To na Suzuce było ostatnim zwycięstwem F2004, biorąc pod uwagę triumf Williamsa Montoyi w Brazylii. Etap Interlagos otworzył jednak nowy rozdział, który miał się wkrótce rozpocząć dla Prancing Horse. Barrichello startował z pole position, poniósł typowe przekleństwo domowego wyścigu, zajmując trzecie miejsce, natomiast Krzyżak po kwalifikacjach zmienił silnik i startując z osiemnastej pozycji, dojechał do mety na siódmej pozycji.
To pozostaje ostatnie wspaniałe i chwalebne Ferrari
Ta zmiana silnika na zielonej i złotej ziemi jasno pokazała, że wkrótce zostanie napisany nowy rozdział Formuły 1. Tak naprawdę w 2005 roku Ferrari całkowicie schrzaniło projekt, także z powodu zmian w przepisach FIA, a w 2006 roku przegapiło w tytule, ponieważ silnik przepalił kilka okrążeń w przedostatnim wyścigu mistrzostw świata, obie edycje przypadły Renault i Fernando Alonso. Rok 2004 był złotym rokiem Rozbrykanego Konia i nieprzypadkowo w pokojach pasjonatów można znaleźć wiele zdjęć i modeli tego legendarnego samochodu. To ostatni samochód, który pozwolił Schumacherowi zdobyć mistrzostwo. Dziś dom włoski wydaje się stracony, ten złoty epos już nie żyje. Marzy jednak o tym, aby przeżyć je na nowo przede wszystkim z Charlesem Leclercem, który podobnie jak Michael wierzy w projekt Maranello. Ale teraz pozostały wspomnienia, szczęśliwe wspomnienia, w skąpym i smutnym momencie satysfakcji, jak Gazzelle śpiewa w Destri.
„I to nie moja wina,
jeśli całe to światło, światło, światło nie oświetla już Cię w moim domu.
i to nie jest twoja wina,
jeśli to wszystko dobrze, dobrze, prosto do ściany, nie każ nam tam wracać,
do tamtych chwil
kiedy wszystko szło gładko,
i zrobiło mi się miło”.
ZDJĘCIE: strona internetowa Ferrari
