Een zaterdag gewijd aan een Italiaanse tweecilinder. Bijna volkomen samenvallend qua timing, terwijl Nicolò Bulega de kampioenschapswedstrijden in het Wereldkampioenschap in Portimão afsloot, werd de overwinning van Ben Currie in de Britse Supersport vastgelegd in Donington Park, ook onder deze omstandigheid vroeg. De gemene deler is de beschikbaarheid van een Ducati Panigale V2, een motorfiets die dit jaar de drie belangrijkste Supersport-kampioenschappen ter wereld won.
DRIE IN SUPERSPORT VOOR DE DUCATI V2
In minder dan een maand tijd won de Ducati Panigale V2 drie titels op rij. Eerst bij Xavi Forés en het Warhorse HSBK Racing Ducati NYC-team in MotoAmerica, daarna nauw in het Wereldkampioenschap en de Britse Supersport. De Australiër Ben Currie verzorgde deze laatste showcase, hij is Australisch (maar eigenlijk Brits door adoptie en competitieve training) en is teruggekeerd om aan de andere kant van het Kanaal te strijden na een minder gelukkige periode in de wereldkampioenschappen. Currie, gespeeld door het Oxford Products Racing Moto Rapido Ducati-team, won de titel al aan het einde van de race van zaterdag in Donington Park, met nog drie races over.
TRIOMFELIJK SEIZOEN
Currie met de V2 van Bologna had een tijdje nodig om het ritme te vinden en veranderde letterlijk van tempo midden in de zomer. Vanuit Thruxton behaalde hij zes overwinningen (drie dubbels) in acht races, waarmee hij de overhand kreeg op de Kawasaki van Tom Booth Amos (parttime druk vanwege gelijktijdige verplichtingen in het Wereldkampioenschap) en de Yamaha van Tom Tomparis.
SUPERSPORT VOLGENDE GEGEN
British Supersport was zijn tijd ver vooruit in de zogenaamde ‘Next Gen’-formule en organiseerde in 2021 het debuut van de Triumph Street Triple 765 RS. 2023 was het eerste echte jaar waarin een Ducati-team, namelijk het Moto Rapido-team van Steve ‘Wilf’ Moore, ambities had voor een eindoverwinning in de serie. Naast de Panigale V2 ziet het Britse kampioenschap nog steeds de Kawasaki ZX-6R en Yamaha R6 aan de start, evenals de Suzuki GSX-R 750 (vierde in het kampioenschap met Rhys Irwin) en uiteraard Triumph. Kortom: aan concurrentie geen gebrek.
