Heart VS Reason, de eeuwige uitdaging. Bij het motorrijden wint vaak een bijna mystieke en irrationele passie maar er zijn er die zich laten leiden door het brein. Dario Marchetti is 62 jaar oud, hij is geboren en getogen in Castel San Pietro Terme, in de provincie Bologna. Jarenlang was hij technisch directeur van de Ducati Riding Experience en ambassadeur van de Borgo Panigale-fabrikant. Hij spreekt vloeiend vijf talen en ploetert soms als commentator op Eurosport France.
“Ik ben altijd al gepassioneerd geweest door motoren – Dario Marchetti vertelde het aan Corsedimoto – in eerste instantie wilde ik met de auto racen, maar ik had besloten het alleen te doen en daarom waren motorfietsen qua kosten toegankelijker. Ik slaagde er toen in om van mijn passie mijn werk te maken, een beetje zoals mijn vriend Rocco Siffredi deed. Het klinkt als een grap, maar we doen allebei wat we leuk vinden, dus we vinden het niet erg om te werken, integendeel”.
Hoe ben je begonnen?
“Ik werd al snel beroepschauffeur. Ik racete overal, over de hele wereld, in Amerika maar ook op afgelegen locaties in Azië en Oost-Europa. Ik ging rennen waar ze me betaalden. Natuurlijk doet iedereen graag mee aan het Wereldkampioenschap en onder andere de laatste Ducati-podia in het Endurance Wereldkampioenschap hebben ook mijn handtekening, maar de wens om te racen in de belangrijke kampioenschappen en passie kunnen je parten spelen”.
Heb je altijd rationaliteit gevolgd?
“Naar mijn mening moeten de hersenen het hart beheersen, enthousiasme mag nooit de rationaliteit overnemen. Het zal zijn dat ik om te leven altijd iets heb moeten verdienen en in het begin zat ik echt met weinig geld maar zo heb ik het altijd gezien. Tijdens mijn carrière heb ik er de voorkeur aan gegeven om in minder prestigieuze competities te spelen dan andere, maar ik kon me een economisch rendement garanderen. Ik ben blij met mijn keuze, ik heb er geen spijt van, integendeel. Jaren gaan voorbij, maar ik heb de passie van toen ik een kind was”.
Tijdens je leven heb je veel gereisd.
“En ik blijf het doen, ik ben altijd onderweg en ik voel veel voldoening. Als een amateurrenner dankzij mijn advies zijn tijd op Mugello met een paar seconden verlaagt of zijn knie aanraakt, nou, voor mij is dat prachtig. Ik zal Ducati altijd dankbaar zijn dat ze me de kans hebben gegeven om me bij hun familie aan te sluiten en alle initiatieven voor klanten op me te nemen. Ik ga overal heen, het is bijna een wereldkampioenschap. We geven presentaties, cursussen en trackdays op alle continenten”.
Wanneer heb je de pilootactiviteit verlaten?
“Ik heb twee jaar niet geracet, maar ik heb nog nooit de afscheidsrace gereden. Ik voel me nog steeds geen voormalig renner en als er de mogelijkheid was om een wedstrijd te rijden, onder bepaalde voorwaarden, zou ik het zo weer doen. Een paar jaar geleden heb ik een zeer ernstig ongeval gehad in Rijeka en de doktoren vertelden me dat als ik weer op de fiets stapte, ik het risico liep dood te gaan. Ik antwoordde dat als ik geen fiets had, ik nog steeds dood was, ook al ademde ik. En zo nam ik een paar maanden later deel aan Mugello en won ik de Endurance race. Het is een van mijn beste herinneringen samen met de overwinning in Daytona”.
