Το ξεκίνημα της σεζόν ήταν ανηφορικό για τον Ντένις Φότζια, ακόμα στο μηδέν στη γενική κατάταξη του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος Moto2. Περιμένοντας το επόμενο Grand Prix, προπονήθηκε στο Misano με V4R, μαζί με τους αναβάτες που συμμετείχαν στο Ιταλικό Πρωτάθλημα Ταχύτητας. Με αυτή την ευκαιρία πήρε συνέντευξη από το CorsedimotoTV
“Κατά τη διάρκεια της ανάπαυσης προπονούμαστε, ήταν ωραία και διασκέδασα πολύ – είπε ο Ντένις Φότζια – Προφανώς τα ελαστικά είναι τα ίδια, το βάρος της μοτοσυκλέτας είναι ελαφρώς υψηλότερο, επομένως προπονείται, το να βρίσκομαι στη μοτοσυκλέτα στην πίστα βοηθά πάντα, οπότε το να ανεβάζεις χιλιόμετρα είναι όλη εμπειρία, οπότε κάνω τον απολογισμό και μαθαίνω. Τότε η ταχύτητα είναι μεγάλη».
Συνεπής στους δύο πρώτους αγώνες της σεζόν
“Αυτή τη σεζόν στο Moto2 δεν εκμεταλλεύομαι ακόμα εκατό τοις εκατό τις δυνατότητές μου, δυστυχώς. Δουλεύουμε με την ομάδα. Σε σχέση με πέρυσι έχουμε κάνει διάφορα βήματα, η ομάδα εσωτερικά έχει αλλάξει πολύ, πρέπει να συνηθίσουν εμένα και εγώ τους. Από το Κατάρ στο Πορτιμάο κάναμε ένα μεγάλο βήμα και είμαστε πραγματικά πολύ κοντά, οπότε είναι εύκολο να πάμε από την πέμπτη-έκτη στη δέκατη πέμπτη. Ανάλογα με το πώς ξεκινάς, αλλάζει πολύ, οπότε πρέπει να δουλέψουμε ακόμα πιο σκληρά για να ξεκινήσουμε πιο μπροστά, για να κάνουμε τον αγώνα πιο εύκολο γιατί αυτό δεν είναι Moto3, δεν υπάρχει slipstream, τίποτα. Φαίνεται ότι είμαστε πολύ πίσω, πολύ μακριά, αλλά είμαστε πιο κοντά από όσο φαίνεται. Δεν τα παρατάω ποτέ γιατί ζω για αυτό, ξυπνάω για αυτό, κοιμάμαι για αυτό, οπότε τα δίνω όλα, εκατό τοις εκατό σε αυτό που κάνω.
Η μετάβαση από το Moto3 στο Moto2 είναι πιο δύσκολη από ό,τι από το Moto2 στο MotoGP
«Το Moto3 είναι μια πολύ δύσκολη κατηγορία στην οποία αν καταφέρεις να κάνεις τη διαφορά είσαι πραγματικά καλός, δυνατός. Το πρόβλημα είναι ότι όταν ανεβαίνεις στην επόμενη κατηγορία υπάρχει ένα μεγάλο άλμα όσον αφορά το ποδήλατο, τη διάμετρο του ελαστικού και την ισχύ. Όλα αλλάζουν: το στυλ οδήγησης, η προσέγγιση στον αγώνα, σε όλα. Έχουμε είκοσι αγώνες, αλλά σε κάθε τρεις δοκιμές, μια πρόκριση και ένας αγώνας, ακόμα και οι ελεύθερες προπονήσεις μοιάζουν με κατατακτήριες γιατί πρέπει να μείνεις στους δεκατέσσερις για να μην έχεις χρόνο να φτιάξεις τη μοτοσυκλέτα, να κάνεις οτιδήποτε. Φτάνεις προς το τέλος της χρονιάς και αρχίζεις να μαθαίνεις. Η μετάβαση από το Moto2 στο MotoGP είναι πιο εύκολη γιατί έχεις ήδη συνηθίσει σε μια μεγάλη μοτοσυκλέτα, στα ηλεκτρονικά, στο χαμήλωμα… Τώρα όλα είναι εκεί, οπότε είναι λιγότερο τραυματικό. Το Moto3 από την άλλη είναι πολύ ακατέργαστο, δεν υπάρχει ούτε ηλεκτρονικά ούτε τίποτα. Η πιο δύσκολη κατηγορία αυτή τη στιγμή κατά τη γνώμη μου είναι το Moto2».
