BMW keerde in 2019 in officiële vorm terug naar Superbike en sindsdien heeft het wie weet wat gedaan: een paar Superpoles, sporadische podiumplaatsen en het enige geïmproviseerde succes met Michael van der Mark in de sprintrace in Portimao ’21, op de gemengde nat-vochtige spoor . Dat wil zeggen: bijzondere omstandigheden waarin de Nederlander zijn amfibische vaardigheden en de juiste bandenkeuze had uitgebuit. Resultaten ruim beneden de verwachtingen, ook in het licht van de astronomische budgetten die de Duitse reus de afgelopen vijf jaar op tafel heeft gelegd. Vanuit deze uitgangspunten dachten velen dat het zelfs voor een kristalhelder talent als Toprak Razgatlioglu, dat voor 2,5 miljoen euro van Yamaha werd weggenomen, lang zou duren om ermee in het reine te komen. Of misschien wel nooit, volgens de meest pessimistische. In plaats daarvan vond de Turk in slechts vier (echte) dagen, zonder de door het slechte weer veroorzaakte auditie van begin december, de sleutel tot het probleem. De M 1000 RR vliegt in zijn handen. Niet alleen in de vliegende ronde, met kwalificatieband, maar ook in raceconfiguratie. Hier is de analyse van de Portimao-tijden.
Voorwoord met het oog op Australië
Dezelfde waarschuwingen als altijd zijn van toepassing, dat wil zeggen: de wintertests moeten heel vaak tussen de regels door worden gelezen, terwijl ondertussen de fantasmagorische records met SCQ-rubber worden uitgesloten die in ieder geval dienen om een idee te krijgen van de fysionomie die de startende opstellingen zouden kunnen hebben. hebben. Maar simulaties moeten ook worden geïnterpreteerd. Bij Portimao waren de SC0 (medium) en drie SCX-versies beschikbaar: standaard, de B-800 en de evolutie in teststaat, die in de plannen van Pirelli de erfgenaam zal zijn van de B-800 zelf. Bij zijn debuut in Australië zal de SC0 (kwalificatie- en Superpole Race) de zachtste achterkant zijn die beschikbaar is, terwijl voor de twee lange races de harde SC1 klaar is, in de A1126-configuratie (details hier). Daarom zouden de waarden die in Portimao naar voren kwamen, zelfs radicaal kunnen veranderen.
Toprak Razgatlioglu (BMW) P1 1’39″189
Laten we de meest verwachte renners bekijken, rekening houdend met de tijden van de tweede dag. Toprak legde in totaal 74 ronden af, verdeeld over 13 stints, waarvan de langste van 14 ronden. We herinneren je eraan dat in Portimao de af te leggen afstand bij lange races 20 ronden bedraagt. De simulatie vond plaats in de vroege middag, d.w.z. op hetzelfde tijdstip. De BMW-topper viel negen keer in 1’40”, met de beste pass in 1’39″917 in de tweede ronde. In de finale was er geen sprake van verval, de laatste uitslagen zijn: 1’40″674, 1’41″256 en 1’41″114. In race 2 afgelopen najaar was Toprak zelf met de Yamaha R1 zes keer onder de 1’41” gezakt, in 20 ronden, waarbij hij de sprint verloor van Bautista. We kunnen dus zeggen: op dit circuit en onder deze omstandigheden ging Toprak in ieder geval sneller met de BMW dan met de Yamaha! Opmerking: de M 1000 RR geniet van superconcessies, dat wil zeggen dat hij chassisdetails (inclusief chassisafmetingen) en motordetails kan overnemen die verschillen van de homologatiegegevens. In de praktijk is het vergelijkbaar met MotoGP. Afhankelijk van de resultaten van de drie eerste rondes (Phillip Island, Catalunya en Assen) zou BMW zijn huidige voordelen geheel of gedeeltelijk kunnen verliezen.
Alvaro Bautista (Ducati) P14 1’40″645
De Spanjaard verkeert nog niet in perfecte fysieke conditie, vanwege het verschrikkelijke ongeval tijdens de tests afgelopen oktober. Ook werkt hij aan het minimaliseren van de gevolgen van de persoonlijke handicap, die gelijk staat aan zo’n zes kilo ballast. Hij heeft nooit de SCQ beklommen, vandaar zijn positie in het eindklassement, maar over de afstand was hij sterk, zoals eerder in Jerez. In totaal reed hij 76 ronden, verdeeld over 9 stints, waarvan de langste 15 ronden bedroeg. Beste tijd 1’40″862, dertiende. Tijdens de zegevierende Race 2 afgelopen oktober bedroeg de topprestatie 1’40″475, er is dus sprake van een lichte verslechtering. Alvaro viel echter vijf keer in 1’40” in de laatste zes ronden van de simulatie. In de race, op gespannen voet en in het spoor van Toprak, had hij in de laatste ronde 1’41″124 gereden. Je zou kunnen denken dat Ducati de effecten van het extra gewicht al heeft “gesteriliseerd”. Bautista is onze favoriet voor succes op Phillip Island.
Jonathan Rea (Yamaha) P7 139″685
Rond en rond, zoals je kunt zien hebben we te maken met de gebruikelijke Prachtige Drie. Jonathan Rea reed 62 ronden, verdeeld over 10 stints. De langste van 13 ronden, de beste in 1’40″713 in ronde nummer 11. De Noord-Ier met de R1 was dus misschien niet formidabel in de vliegende ronde, maar het tempo is al zeer constant. Tijdens zijn laatste optreden in Portimao met de Kawasaki eindigde hij troosteloos als tiende, nadat hij last had van een vreselijke bandenval. Met Yamaha herontdekt hij zijn smaak voor de uitdaging, en we weten dat hij in uitstekende staat in Australië, een van zijn favoriete circuits, zal aankomen. Hij zal, net als Toprak, ook de extra motivatie hebben om als winnaar de nieuwe pagina te openen.
Andrea Locatelli (Yamaha) P6 1’39″658
Yamaha heeft een aanzienlijke sprong voorwaarts gemaakt, zoals blijkt uit het uitstekende potentieel van Andrea Locatelli. Wie heeft er helemaal geen last van de komst van een heilig monster als Jonathan Rea, integendeel, hij was sneller dan hij, zowel op de vliegende ronde als ook in de simulatie. De coureur uit Bergamo legde 78 ronden af, in 11 stints, waarvan de langste 18 ronden. De beste prestatie was super, 1’40″724, maar de reeks is nog uitmuntender: Loca ging 14 keer onderuit in 1’40”, zelfs de laatste pass in 1’40″977. Een formidabel tempo, vanaf nobele treden van het podium. Laten we hem in de gaten houden, want in zijn vierde jaar in de Superbike is de jongen klaar voor grote dingen.
Nicolò Bulega (Ducati) P2 1’39″275
Tussen Jerez en Portimao leidde de Supersport-kampioen drie van de vier dagen, waarbij hij de laatste uitdaging met Toprak met een paar duizendsten verloor: te bedenken dat hij nog nooit met de Ducati Panigale V4 R heeft gereden! Nicolò legde 62 ronden af, in 10 stints, de langste van 12 ronden. De beste in 1’40″717 (de eerste), daarna viel hij alsnog acht keer in 1’40. In Jerez kon hij het racetempo van Bautista niet halen, hier zijn we min of meer daar. “Ik heb nog een probleem”, zei Alvaro, verwijzend naar het potentieel van zijn teamgenoot.
Danilo Petrucci (Ducati) P8 1’39″956
De voormalig MotoGP-rijder reed 54 ronden, verdeeld over 7 stints, waarvan de langste 9 ronden was, de beste in 1’40″976. Dit was de enige pass in 1’40”, dus momenteel zit Petrucci behoorlijk ver van het niveau van de Magnificent Three maar ook van enkele losse kanonnen als Bulega en Locatelli. Maar Danilo is een Diesel-coureur, vorig jaar was hij nog explosiever in het tweede deel van het seizoen. Laten we bovendien niet vergeten dat hij racet voor Barni, een privéteam, met alles wat daarbij komt kijken op het gebied van setup management. Het is normaal dat de werkzaamheden langzamer verlopen dan wat er in de officiële garage gebeurt.
Andrea Iannone (Ducati) P15 1’40″654
Hetzelfde geldt ook voor Iannone, met de verdere complicaties die gepaard gaan met een competitieve onderbreking van vier jaar en zonder de motor, het team, de banden en de omgeving te kennen. Hij had nog nooit op een racemotor gereden in Portimao, terwijl het voor de anderen hun achtertuin is. In Jerez was Andrea de snelste qua racetempo, deze keer had hij meer moeite: op dit moment is deze dimensie normaler dan hem vooraan te zien. Hij reed 76 ronden, in 11 stints, waarvan de langste slechts zeven ronden. Zijn prestatie was echter uitstekend, 1’40″654, en hij zakte ook vier keer onder de 1’40”. Alles bij elkaar genomen was Iannone dus ook bij deze gelegenheid erg sterk. De eerste op Phillip Island, met gloednieuw asfalt en nog maar één band beschikbaar, is voor iedereen een grote onbekende, laat staan voor hem. Maar in zijn MotoGP-dagen betoverde hij ons al in die bochten. Misschien…
