Het zilver in haar haar, de verjaardagstaart met het getal 40, de glimlach van de echtgenote, de vrolijk spelende kinderen. Op Instagram staan tussen de foto’s van de races de kiekjes van een weken geleden aangekondigd afscheid. Toni Elias stopt met wedstrijden. De Spaanse rijder rijdt al meer dan 25 jaar internationaal en won in 2010 de Moto2-wereldtitel met Team Gresini. De Italianen herinneren zich zijn mooie duels met Manuel Poggiali in 125 en 250 maar ook de uitdagingen met Andrea Iannone in Moto2. In de MotoGP slaagde hij er niet in om zijn stempel te drukken op het WK Superbike, maar hij werd een ster in het buitenland. In 2017 won hij het MotoAmerica Superbike-kampioenschap. Hij had zijn pensionering eind 2020 al aangekondigd, maar de wens om te racen had het overgenomen en het jaar daarop had hij nog aan zeven races deelgenomen. Hij was toen definitief teruggekeerd, maar heeft nu besloten definitief te vertrekken. Toni Elias heeft in de loop van zijn carrière de harten van miljoenen fans veroverd en zijn afscheidsbrief is een concentraat van emoties.
De brief van Toni Elias
Ik had een droom en door die na te jagen heb ik veel meer bereikt dan ik me had voorgesteld. Ik weet niet waar ik moet beginnen met schrijven. Voor mij zijn gigantische golven van beelden, emoties, levendige herinneringen en sensaties die moeilijk te definiëren zijn. Intensiteit, ja, veel intensiteit. Hoe mooi is het om dit moment te beleven waarin, hoe hard je ook je best doet, woorden er niet uit komen maar gevoelens waarvan je niet eens wist dat je ze verborgen hield de boventoon voeren. Hoe mooi is het om iedereen te bedanken die samen met mij heeft bijgedragen aan de totstandkoming ervan. Het is niet gemakkelijk om de woorden te schrijven die elke sporter nooit zou willen schrijven. Maar de tijd is gekomen.
Als kind wilde ik beroepschauffeur worden en werd ik wereldkampioen. Ik reed naast de beste renners, met de beste teams, en behaalde overwinningen in alle categorieën. Bedankt aan iedereen die me een betere versie van mezelf heeft gemaakt, die mijn droom heeft waargemaakt, die er altijd was in moeilijke tijden. Zonder hen zou mijn droom niet hebben bestaan en zou ik niet de persoon zijn die ik ben. Dank aan de teams, de fans, de media, de promotors, de fans, de sponsors. Je hebt nooit aan me getwijfeld en je zult aan mijn zijde blijven staan.
Dank aan mijn familie, mijn ouders, mijn zus die alles hebben opgeofferd zodat ik er evenveel van kan genieten. Maar het mooiste is dat we het hebben gedaan. Aan mijn vrouw voor het begeleiden van mij op dit laatste stuk en het geven van het grootste geschenk, namelijk onze geweldige kinderen. Het was een droom die uitkwam. Een droom werkelijkheid.
