Imola 27 Σεπτεμβρίου 2009: Ο Michel Fabrizio είναι τρίτος στον αγώνα-1 και κερδίζει τον αγώνα-2 μπροστά σε 120.000 παραληρημένους θαυμαστές. Παρών ήταν και ο Μάρκο Σιμοντσέλι, ο οποίος αντικατέστησε τον τραυματία Νακάνο και ανέβηκε στο βάθρο με τον Μισέλ. Στιγμές ακόμα ζωντανές στη μνήμη πολλών ενθουσιωδών. Ο Michel Fabrizio είναι ακόμα και σήμερα ο τελευταίος Ιταλός αναβάτης που κέρδισε στην Imola στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Superbike. Ας δούμε ξανά την καριέρα του μαζί του.
Michel Fabrizio, πώς ασχολήθηκες με τη μοτοσικλέτα;
«Ξεκίνησα όταν ήμουν 5 ετών, με ένα μίνι ποδήλατο στην πίστα Torricola, τη μοναδική πίστα κοντά στη Ρώμη. Ο πατέρας μου ήταν παθιασμένος και με πήγε να καβαλήσω. Στην πραγματικότητα ως παιδί υπήρχε πάντα ταλαιπωρία στον αγώνα, αλλά τους αναβάτες που με κέρδιζαν ως παιδί τους κέρδιζα αμέσως μόλις ανέβαινα στους ψηλούς τροχούς. Πήρα μια καλή εκδίκηση».
Σε ποιο πρωτάθλημα αγωνίστηκες;
«Ξεκίνησα από το Challenge Aprilia. Την πρώτη χρονιά τερμάτισα δεύτερος πίσω από τον Andrea Dovizioso ενώ την επόμενη σεζόν κέρδισα τον τίτλο. Το 2001 κέρδισα στο 125 και έτσι κατέβηκα στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα 125 με την Gilera της Team Italia. Ήταν πολύ δύσκολο τότε έκανα μια ριζοσπαστική επιλογή και κέρδισα αμέσως μεγάλη ικανοποίηση».
Στα 18 προσγειώθηκες στα 1000.
«Πήγα απευθείας από το παγκόσμιο πρωτάθλημα 125 στο European Stock 1000 και το κέρδισα στο ντεμπούτο μου. Αυτή η επιτυχία μου δημιούργησε νέες προοπτικές. Στα 19 μου ήμουν ήδη στο MotoGP με το WCM και ήμουν από τους λίγους που κέρδισαν πόντους με αυτή τη μοτοσυκλέτα. Αν θέλουμε, το μόνο που μετανιώνω είναι ότι δεν έμεινα για πολύ καιρό στο MotoGP. Η Honda με κάλεσε για το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Superbike και πήγα. Πήρα αμέσως βάθρα με την ιαπωνική μοτοσυκλέτα, μετά πέρασα στη Ducati και ήταν τα καλύτερα χρόνια».
Πώς είναι να είσαι συμπαίκτης του Troy Bayliss;
«Η Τροία με δίδαξε τόσα πολλά. Το έβλεπα στην τηλεόραση μέχρι μερικά χρόνια πριν και οι αγώνες μαζί του, τη χρονιά που κέρδισε τον τίτλο, ήταν τρελά κουλ. Ήταν ένας πολύ προσγειωμένος αναβάτης όπως οι άλλοι πρωταθλητές εκείνης της εποχής».
Τα χρόνια με τη Ducati ήταν τα καλύτερα;
“Ναι σίγουρα. Τότε το 2009 ήταν θεαματικό, με τους Ben Spyes, Haga… Εκείνη τη χρονιά το Superbike ήταν πιο όμορφο και πιο δημοφιλές από το MotoGP. 18 βάθρα, 3 νίκες συμπεριλαμβανομένης της απίστευτης στο Imola, ένιωσα τρελά συναισθήματα. Το να ανέβω στο βάθρο με τον Marco Simoncelli ήταν κάτι πραγματικά ξεχωριστό».
Στη συνέχεια αγωνίστηκες ξανά στο Superbike αλλά κάποια στιγμή η καριέρα σου σταμάτησε. Τι συνέβη?
«Το 2012 ανέβηκα στο βάθρο με την Aprilia και στο τέλος του 2014 είχα μια δοκιμή για να αγωνιστώ με τη μοτοσυκλέτα από το Noale το 2015. Η δοκιμή είχε πάει πολύ καλά και όλα ήταν μια χαρά, περίμενα το τηλεφώνημα για να πάω και υπογράψτε και φαινόταν σαν τελειωμένη συμφωνία. Θυμάμαι ακόμα τη στιγμή που, καθισμένος στο κατώφλι του σπιτιού, ο Αλμπεσάνο με πήρε τηλέφωνο και είπε ότι για πολιτικούς λόγους έπρεπε να πάρουν τον Τόρες. Το Superbike είχε περάσει στην Dorna και μάλλον χρειαζόταν έναν Ισπανό. Αηδίασα και σταμάτησα να τρέχω».
Γίνατε τότε Team Manager;
«Έκανα το ντεμπούτο με δύο νεαρά ταλέντα στο CIV: τον Σπινέλι και τον Ζαννόνι. Αφιερώθηκα στο να μεγαλώσω τα παιδιά, αλλά μετά επέστρεψε η επιθυμία για αγώνες και έκανα την Εθνική. Είχα μια έκρηξη. Ήταν λίγο για να εκτονώσω το πάθος μου, έτρεξα με το Nonno Racing Crazy Old Man. Σκόραρα πολλά βάθρα και δυστυχώς έπρεπε να χάσω τον αγώνα Imola λόγω εργασιακής δέσμευσης, καθώς διαχειριζόμουν μια πίστα και εκείνη την ημερομηνία είχαμε ένα σημαντική δέσμευση, αλλιώς έπαιζα για τον τίτλο».
Αλλά το 2021 επιστρέφετε στο World Supersport;
«Ναι, αλλά δεν ήταν πια το περιβάλλον μου, η μάντρα μου και φύγαμε από τους αγώνες».
Τελευταίο αντίο;
«Έχουν περάσει δύο χρόνια από τότε που μπήκα σε μια πίστα. Τώρα εργάζομαι σε μια πίστα καρτ κοντά στην Aprilia. Υπάρχει ένα αγόρι, με το παρατσούκλι “Pedrosino” επειδή είναι μικρό και τρέχει με τον αριθμό 26, τον ίδιο αριθμό με τον Daniel. Ο Πεδροσίνο θα ήθελε να πείσει να επιστρέψει. Ανάβει τη σπίθα αλλά μετά τη σβήνω. Δεν μου αρέσει η μοτοσυκλέτα σήμερα: πολύ σινεμά και λίγη ουσία».
