Όπως τονίσαμε τις τελευταίες ημέρες, ο παράγοντας που επιτρέπει στην Ducati και τον Alvaro Bautista να κυριαρχούν στην παγκόσμια σκηνή Superbike είναι η ικανότητα διαχείρισης πρόσφυσης. Δηλαδή να είναι γρήγορος ανεξαρτήτως καιρικών συνθηκών και θερμοκρασιών ασφάλτου και με ποικιλία επιλογών ενώσεων και τύπων κατασκευής. Οι λάτρεις συζητούν τις στροφές του κινητήρα, το πλεονέκτημα που εγγυάται το βάρος του αναβάτη και την πολυπλοκότητα της έκδοσης δρόμου που κοστίζει διπλάσια στην έκδοση δρόμου από τα ανταγωνιστικά της Yamaha, Kawasaki. Στοιχεία που έχουν αντίκτυπο, φυσικά, αλλά η διαχείριση των ελαστικών έχει ακόμα μεγαλύτερη σημασία. Αυτό μπορεί να φανεί πολύ καθαρά αναλύοντας τη χρονολογία του Bautista στη δεύτερη προπόνηση του γύρου της Ινδονησίας.
Καταπληκτικό βήμα
Το Mandalika είναι μια όμορφη πίστα αλλά χρησιμοποιείται ελάχιστα, οπότε κάθε φορά που φτάνει το Superbike οι αναβάτες βρίσκουν την τροχιά χωρίς τα ελαστικά. Ο πρώτος γύρος (45 λεπτά) χάθηκε, η επιφάνεια ήταν τόσο ολισθηρή που γύρισε περισσότερο από τρία δευτερόλεπτα πιο αργά από το ρεκόρ. Στο δεύτερο πάντως η κατάσταση έχει σίγουρα βελτιωθεί, οπότε οι χρόνοι και ο ρυθμός έχουν γίνει αρκετά ενδεικτικοί. Ο Alvaro Bautista συνετρίβη μετά από μόλις τέσσερις γύρους, χάνοντας περίπου δεκαπέντε λεπτά μεταξύ της επιστροφής στα pits και των ελαφρών επισκευών. Στο υπόλοιπο μέρος της συνεδρίας ήταν εντυπωσιακό. Στο δεύτερο όριο συμπλήρωσε δέκα γύρους (οι μακρινοί αγώνες μετρούν είκοσι ένα) με πέντε γύρους στο πολύ χαμηλό 1’33», δηλαδή έναν ρυθμό ανέφικτο για τους άμεσους αντιπάλους του: τον Ρέα, τον Ραζγκατλίογλου και τον συμπαίκτη του Ρινάλντι.
Ο πιλότος του υπολογιστή
Στην τελευταία έξοδο, με νέα ελαστικά, έκανε τρεις σχεδόν ίδιους γύρους: μόλις δύο χιλιοστά του δευτερολέπτου μεταξύ του ταχύτερου και του πιο αργού, μια εξωπραγματική συνέπεια. Ένας υπολογιστής, κάτι παραπάνω από οδηγός, μεταξύ άλλων λαμβάνοντας υπόψη ότι η πίστα δεν ήταν σε ιδανικές συνθήκες, αρκούσε δηλαδή να αφήσεις την ιδανική γραμμή μερικά εκατοστά για να βρεθείς σε μια βρώμικη επιφάνεια. Στο τέλος του τουρνουά, ο Ρινάλντι τα πήγε καλύτερα κατά 29 χιλιοστά με μια μοναδική απόδοση. Ο Ρέα, ο οποίος δυσκολευόταν ιδιαίτερα με το μπροστινό μέρος, πήρε τα επτά δέκατα ενώ ο Τοπράκ – που πετάει εδώ – μείωσε το έλλειμμα σε λιγότερο από τα δύο δέκατα.
Η αποκάλυψη του Ρινάλντι
“Με λίγο κράτημα πηγαίνουμε πολύ γρήγορα, έχουμε ξεκάθαρο πλεονέκτημα έναντι των άλλωνΤο έκανε γνωστό ο Michael Rinaldi, δηλώνοντας επίσης ότι με την πιο ελαστική πίστα, το Σάββατο, οι δύο αντίπαλοι θα μπορέσουν να έρθουν κοντά. Μπορεί να είναι, και θα είναι ενδιαφέρον να το δούμε. Σε κάθε περίπτωση, προκύπτει ότι η Ducati το αναπληρώνει σε δύσκολες συνθήκες. Το πραγματικό πλεονέκτημα του Bautista και της Ducati είναι ότι έχουν κατανοήσει πώς να αξιοποιήσουν στο έπακρο τα ελαστικά Pirelli, τα οποία είναι πολύ γρήγορα αλλά χρειάζονται διαχείριση. Τα υπερ-σοφιστικέ ηλεκτρονικά που έχει αναπτύξει η Ducati είναι το πραγματικό ατού. Και επιπλέον δεν είναι τυχαίο ότι ο νέος κινητήρας του Panigale V4 R δεν είναι πιο ισχυρός από την προηγούμενη έκδοση, αλλά πιο ήπιος στην παράδοση, δηλαδή πιο οδηγικός και πιο ευγενικός με τα ελαστικά. Η Yamaha και η Kawasaki προφανώς ξέρουν πού είναι το κλειδί, δηλαδή τι χρειάζεται για να προσπαθήσουν να νικήσουν τον Bautista και να ανακτήσουν το Superbike. Το δύσκολο είναι να το βρεις…
Jonathan Rea η υπέροχη βιογραφία: “In Testa” διαθέσιμη στο Amazon
