Η μοτοσικλέτα είναι ένα πλούσιο άθλημα. Είναι πραγματικότητα ή κλισέ; Οι περισσότεροι άνθρωποι σκέφτονται ακριβώς με αυτόν τον τρόπο, αλλά υπάρχουν και εκείνοι που πάνε ενάντια στην παλίρροια και είναι ένας οδηγός που δεν έχει σπάσει. Κανονικά, όσοι δεν φτάσουν στο παγκόσμιο πρωτάθλημα κλαίνε μόνοι τους, λένε ότι η μοτοσυκλέτα κοστίζει πάρα πολύ, αλλά πάντα υπάρχουν εξαιρέσεις. Ο Andrea Zanotti είναι 24 ετών, είναι από τον Άγιο Μαρίνο και έχει αγωνιστεί για δέκα χρόνια μεταξύ minibikes, PreGP και CIV. Μεταξύ των καλύτερων αποτελεσμάτων του η τρίτη τελική θέση στο PreGP 4Tempi και η δεύτερη θέση στο Moto3 Standard. Στα πρωταθλήματα νέων αγωνίστηκε με τους Ενέα Μπαστιανίνι, Φάμπιο Ντι Τζιανναντόνιο και Μάρκο Μπεζέκι. Σήμερα εργάζεται και παράλληλα σπουδάζει Πολιτικός Μηχανικός στο πανεπιστήμιο.
Ανδρέα, πώς προσέγγισες τη μοτοσικλέτα;
«Βλέποντας τον Poggiali και τους αδελφούς De Angelis στην τηλεόραση όταν ήταν στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα. Έπειτα αγωνίστηκα με μίνι ποδήλατα και σε διάφορα πρωταθλήματα νέων»..
Ποιος σε βοήθησε περισσότερο;
“Πρώτα από όλα η οικογένεια: μαμά, μπαμπάς και αδερφή. Ήμουν όμως πολύ τυχερός, δηλαδή που είχα έναν μηχανικό που με ακολουθούσε από τα minibike και τα τελευταία χρόνια είχα έναν τεχνικό με κεφαλαίο Τ σαν τον Manolo Zafferani που ήξερε πάντα να με παίρνει.“.
Αγωνιστήκατε με τρεις αναβάτες που βρίσκονται στο MotoGP σήμερα. Πώς έμοιαζαν όταν ήσουν μικρός;
«Ήταν πολύ δυνατοί. Ο Μπαστιανίνι πάντα και παντού κέρδιζε αλλά και η Diggia. Ο Bezzecchi μεγάλωσε πολύ με τα χρόνια, αλλά μπορούσες να δεις ότι είχε το ταλέντο από τότε που αγωνιζόταν στο Metrakit. Ήταν ξεκάθαρο ότι επρόκειτο να κάνουν καριέρα. Τώρα τους παρακολουθώ στην τηλεόραση και είμαι πολύ ευχαριστημένος με τα αποτελέσματά τους. Αν κάποιος είναι πραγματικά ταλαντούχος, αν είναι φαινόμενο, η οικονομική πτυχή παίζει οριακό ρόλο».
Τα χρήματα δεν είναι τόσο σημαντικά όσο νομίζετε;
«Θα ήμουν υποκριτικός αν έλεγα ότι δεν χρειάζονται. Είναι συνηθισμένοι στο ξεκίνημα, είναι σημαντικοί στο επίπεδο του ιταλικού πρωταθλήματος αλλά αν κάποιος είναι πραγματικά προικισμένος βρίσκει κάποιον που τον βοηθά και συνεχίζει. Μεταξύ άλλων, ακόμη και σε εθνικό επίπεδο, οι ισχυροί οδηγοί ζητούν πολύ λιγότερα από τους λιγότερο προικισμένους. Όποιος δεν ξεσπάσει είναι καλός οδηγός, αλλά δεν έχει τη δυνατότητα να γίνει αληθινός πρωταθλητής».
Υπάρχει αξιοκρατία στη μοτοσυκλέτα;
«Κατά τη γνώμη μου, ναι, αλλά χρειάζεται ένα μεγάλο ταλέντο, έξω από τα συνηθισμένα. Θα μπορούσα να είχα αγωνιστεί και στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα, αλλά θα ήμουν ένας από τους πολλούς, δεν θα είχα γίνει παγκόσμιος πρωταθλητής. Δεν ήμουν φαινόμενο και το παραδέχομαι γαλήνια, είμαι ρεαλιστής“.
Ποιες δεξιότητες πρέπει να έχει ένας οδηγός για να ξεπεράσει;
«Πρέπει να είναι πλήρες και είναι θεμελιώδες πράγμα. Δεν αρκεί απλώς να ξέρεις να οδηγείς καλά, αλλά πρέπει να ξέρεις να διαχειρίζεσαι και να είσαι δυνατός στο κεφάλι. Το μυαλό συχνά έχει μεγαλύτερη σημασία από τον παλμό. Οι οδηγοί που γίνονται παγκόσμιοι πρωταθλητές τρομάζουν με το πόσο καλοί είναι. Επιπλέον, πρέπει να είμαστε διαυγείς και να κάνουμε τις σωστές επιλογές, ακόμη και με το κόστος να αφήσουμε στην άκρη την υπερηφάνεια αν χρειαστεί».
Andrea Zanotti, σπουδάζεις πολιτικός μηχανικός. Γιατί να μην δουλέψουν μηχανικοί στη μοτοσικλέτα;
«Θα με πονούσε πάρα πολύ να πάω στη δουλειά στη μάντρα, με τα ποδήλατα, αλλά χωρίς να μπορώ να ανέβω στο ποδήλατο. Λυπάμαι που άφησα τη μοτοσικλέτα το 2016».
Μεταμέλεια?
“Πολλά. Για παράδειγμα, θα μπορούσα να είχα κερδίσει έναν ιταλικό τίτλο, αλλά μάλλον δεν το πίστευα αρκετά, αλλά τα πράγματα δεν θα είχαν αλλάξει ουσιαστικά. Με είχαν καλέσει αρκετές ομάδες αλλά δεν είχα το μπάτζετ και δεν ήμουν αρκετά δυνατός για να μπορέσω να συνεχίσω χωρίς χορηγούς. Τελικά οι καλύτεροι πάνε μπροστά στη μοτοσυκλέτα, οι πολύ καλοί πάντα βρίσκουν κάποιον που τους βοηθάει. Ετσι νομίζω”.
