Van Marc Seriau/paddock-gp
Het einde van het jaar nadert en het is tijd om de balans op te maken van het MotoGP-seizoen, wat we in Valencia deden met Hervé Poncharal in zijn rol als voorzitter van IRTA, de teamsvereniging.
Met hem hebben we de meeste innovaties besproken die 2023 kenmerkten. De introductie van sprintraces, de onevenwichtige kalender, bandenspanningscontrole, de introductie van India en vele andere onderwerpen. De teamvertegenwoordiger deelde met ons zijn weloverwogen inzichten, opgebouwd gedurende meer dan vier decennia doorgebracht in de paddock…
Er zijn veel veranderingen in het MotoGP-format doorgevoerd, te beginnen met de sprintraces. Toen we de eerste sprint zagen, dacht iedereen: “Nou, er zullen voor het einde van het jaar geen coureurs meer zijn”, totdat het een gewoonte werd. Nu zijn de verwachtingen dezelfde als voor de Grand Prix…
Hervé Poncharal : “Ja, hier zijn we al bij de eerste ronden van 2024 en alle coureurs zijn er, en er is niemand die niet weet hoe hij moet racen. Voor mij is één ding duidelijk: zodra ik het project hoorde en te zien kreeg om in 2022 een Grand Prix-weekend te organiseren. Ik ben altijd positief geweest over dit format, namelijk de grote wijziging, de MotoGP Sprint. Wat kan ik zeggen? Terugkijkend hebben we sinds het doek viel voor seizoen 2023 bij iedere GP de beste zaterdagen ooit meegemaakt, op het circuit en achter de tv-schermen.
Het is dan ook duidelijk dat de Sprint het weekend een impuls heeft gegeven en vooral op zaterdag de belangstelling trok. We weten dat het FP4 vervangt, voor mij de meest slaperige sessie van het weekend, wat noch de coureurs, noch de teamtechnici leuk vonden, omdat het vlak voor de kwalificatie niet erg nuttig was. Dus op papier vond ik het geweldig. Voor mij bevestigde de realiteit alle redenen die ik zojuist heb uitgelegd.
“Het kan altijd beter”
In het begin waren er nogal wat renners die wat twijfelden en ook vandaag de dag zijn ze niet allemaal 100% voorstander. Het is waar dat er sprake is van betrokkenheid, druk, spanning, en we moeten ons altijd inleven in wat onze helden zeggen. Velen waren er niet helemaal voor, sterker nog, ze waren er zelfs tegen, maar vandaag werkt het format eindelijk en hebben ze er plezier in. En dan hebben we nog een wildcard: de sprint stelt ons in staat veel dingen te leren ter voorbereiding op de Grand Prix van zondag, en ook de technische teams die zeiden dat er veel werk was. Er is werk en spanning, maar het is nu iets dat onderdeel is geworden van onze gewoonten en ik denk niet dat iemand het in twijfel zal trekken.
Maar we kunnen altijd stappen vooruit zetten. We hebben ervoor gezorgd dat FP1 niet langer meetelt voor Q1/Q2. We starten daarom pas op vrijdagmiddag, waardoor we met minder druk kunnen werken. We hebben enkele verplichtingen na de warming-up op zondagochtend geëlimineerd om de renners meer tijd te geven om zich voor te bereiden en al het andere. We hebben ook de tijd tussen de parade en het einde van de warming-up vergroot. We staan allemaal open voor nieuwe ontwikkelingen, maar ik denk dat het ‘MotoGP-programma’ zoals het nu is, goed werkt. Het was nodig om onze sport opnieuw te lanceren in vergelijking met veel sporten waarmee we concurreren. Tegenwoordig weten we heel goed dat “Wie niet vooruit gaat, achteruit gaat”, het is geen truc…
Waarom is er bij elke race een Sprint, is dat bijvoorbeeld in de Formule 1 ook niet het geval? Het is hetzelfde, ik ben het met alles eens: elke Grand Prix moet voor mij hetzelfde zijn. Waarom zou er bijvoorbeeld Sprint in Frankrijk moeten zijn en niet in Engeland? Wij zouden zeggen “Er is een Grand Prix A en een Grand Prix B”. In een weekend zijn dat 37 punten en in elk weekend moet je 37 punten scoren. En dan, als je eenmaal gewend bent aan een format, heb je je ‘routine“ en je weet hoe je ermee om moet gaan. Dus ik denk dat er nooit enige twijfel over bestond dat MotoGP-sprints bij alle evenementen zouden moeten plaatsvinden.
MotoGP 2023, valpartijen en blessures
Hervé Poncharal: “Of je het nu leuk vindt of niet, en God weet dat we allemaal hebben gewerkt, ik heb de evolutie van het Grand Prix-racen de afgelopen vier decennia gevolgd. We zullen altijd blijven werken aan de veiligheid van de bestuurder, of het nu gaat om circuits met steeds belangrijkere vluchtroutes of grindsecties. We hebben het belang ervan duidelijk gemerkt na het ongeval van Pol Espargaro in Portimao, met steeds geavanceerdere barrières, met steeds geavanceerdere pilootuitrusting, enz. Maar het feit blijft dat motorrijden, wat we ook doen, een gevaarlijke sport is, een risicovolle sport. Dus hoe meer u rijdt, hoe groter de kans dat u een probleem krijgt. Maar wat dat voor mij betekent, is dat er misschien ‘meer incidenten’ zijn, maar het hangt af van het feit dat we extreem dichtbij zijn. We hebben een zodanig niveau van coureurs bereikt, van de 22 in de categorie, dat ze minder dan een seconde talent hebben, als we dat mogen zeggen. Zelfs de motoren zijn minder dan een seconde verwijderd.
In Valencia waren er vrijdagmiddag 20 renners in 0,7 seconden! Iedereen staat dus meer op scherp. Maar als je met duizendsten worstelt om het verschil te maken, zit je inderdaad aan de limiet en loop je daarom het risico meer te vallen dan voorheen. Ik ben er echter niet zeker van dat een sprint noodzakelijkerwijs impliceert of ervoor zorgt dat we meer valpartijen hebben. Hoewel ik het ermee eens ben dat het meest cruciale moment voor een race, en het moment waarop het meeste gevaar bestaat, de start en de eerste ronde is. We weten heel goed dat het moeilijk is om in te halen, omdat iedereen zeer vergelijkbare prestaties levert en iedereen op vrijwel dezelfde plek remt. De positie op de startgrid is daarom van fundamenteel belang, en de positie aan het einde van de eerste ronde is van fundamenteel belang voor de race, vooral bij het uitvoeren van een sprint, een relatief korte race. Laten we dus teruggaan naar de limiet die de piloten hebben bereikt en de risico’s die daaruit voortvloeien.”
Laten we naar de kalender gaan, die dit jaar een beetje uit balans was. Bovenal zijn we er met een seizoensfinale met 8 GP’s in 10 weken, met daarnaast de Sprints. Je zat aan je limiet, toch?
“De kalender van 2024 omvat 22 raceweekends als alle Grands Prix zijn bevestigd. Er zijn nog enkele voorlopige, nog niet 100% bevestigd, met name de GP in Kazachstan. Maar alle motorfabrikanten en de Moto3-, Moto2- en MotoGP-teams hebben een overeenkomst getekend met de promotor. Je kunt maximaal 22 evenementen bereiken, dus verder gaan we nooit. Maar is 22 het maximaal mogelijke? Ik denk van wel. Is het een limiet? Ik geloof het voor de renners, voor de teams, voor iedereen. De kalender is ingewikkeld, moeilijk, ook al probeert Dorna de kalender te beheren met een zekere rationaliteit wat betreft de mate van reizen, tijdsverschillen en kosten.
We kunnen niet het ene evenement in de VS doen, het volgende in Azië en dan terugkeren naar de VS, enz. Daarom proberen we de evenementen in Azië en de Stille Oceaan aan het einde van het seizoen samen te brengen. Er zijn veel races, het is moeilijk. We zullen dus hattricks hebben, maar als we ooit een kloof zouden creëren zou het nog vermoeiender of restrictiever zijn, omdat de teams, of zij, zouden moeten blijven. Dit zou betekenen dat ze voor 3 evenementen, met een tussenruimte ertussen, 6 weken van huis zouden zijn. Zonder dit zouden er herhaaldelijk grote tijdsverschillen zijn als we tussen de een en de ander naar huis zouden gaan. Daarom proberen we de minst foute oplossing te vinden.
Kwestie van evenwicht
Hervé Poncharal: “We bespreken voor 2025. Misschien kunnen we voor de zes Grands Prix aan het einde van de kalender op dit moment in plaats van twee triples drie dubbels hebben. Hoe dan ook moet onze sport groeien, we moeten overal naartoe gaan, er moeten voldoende evenementen zijn, er mogen geen gaten in de kalender zitten. We weten dat we dit jaar niet naar Kazachstan zijn geweest en er zijn vijf weken voorbijgegaan zonder iets. We hebben duidelijk gezien dat er een verschrikkelijke afname is in de aanhang en interesse van mensen, omdat er concurrentie is tussen alle sporten, en als er niets gebeurt, vertrekken mensen. 22 races is dus veel, maar als je promotor bent en de kans hebt om 22 Grands Prix te rijden op 22 circuits die het waard zijn om de MotoGP te organiseren, en die allemaal financieel duurzaam zijn, betekent dat één ding.
Deze sport waar we van houden, onze passie, is economisch gezond en interesseert televisie en promoters over de hele wereld. Als je ziet hoeveel belangstelling er is in Indonesië, in Thailand, in India… Dat is echt leuk. Toen ik dit jaar voor het eerst in India was, ontmoet je in de paddock echte fans die lopen als wandelende bijbels ook al zijn we er nog nooit geweest… Iedereen wist alles, zelfs over Augusto Fernandez, een groentje en niet de meest charismatische coureur, maar ze kenden zijn CV, zijn valkuilen, zijn beste prestaties, enz. Het is geweldig om te zien dat waar ter wereld je ook gaat, er echte MotoGP-fans zijn. Hoe dan ook, het leven is een fijne balans tussen te veel en te weinig.”
MotoGP, nooit meer dan 22 GP’s
Hervé Poncharal: “Toen ik begon waren er 8 tot 10 Grands Prix voor het Wereldkampioenschap. Daarna was 12 lange tijd het maximaal haalbare. Waar droomden we van toen we daar waren? We hadden bijna alle races in Europa, we hadden er één daarna, vanaf ’87 denk ik, in Japan op Suzuka. We droomden ervan om buiten Europa te gaan, maar ons wereldkampioenschap was eigenlijk een Europees kampioenschap. We droomden ervan, nu hebben we het bereikt. We hoeven niet al te ver te gaan, maar we blijven steken op 22 en de promotor weet heel goed dat we nooit verder dan 22 huisartsen komen. Het is aan ons om de kalender te rationaliseren en ervoor te zorgen dat het format zo technisch en menselijk mogelijk beheersbaar is voor de technische teams en coureurs. Het draait allemaal om balans. In het leven zijn er veel “We moeten”.
Bandenspanning
Hervé Poncharal: “Ik verander hier helemaal van onderwerp, maar ik zal het bijvoorbeeld met je hebben over bandenspanning. Dit is de laatste tijd een van de meest controversiële onderwerpen en ik ben het ermee eens dat het niet leuk is om een groene loperrace te verliezen of te winnen vanwege onvoldoende bandenspanning. Maar aan de andere kant zeg ik tegen alle mensen die soms terecht zeggen dat het niet oké is “Maar wat is jouw oplossing?”
We weten heel goed dat de band technisch gezien heel goed is, maar net als al het andere…
