Του Μανουέλ Πετσίνο/motosan.es
Ο Ντιόγκο Μορέιρα θεωρείται ένας από τους πιο ταλαντούχους αναβάτες της νέας γενιάς. Ο Βραζιλιάνος μας μίλησε για αυτό πριν λίγες μέρες μετά την επίσημη παρουσίαση της νέας του ομάδας στο Moto2, Italtrans Racing Team. Ο Βραζιλιάνος αναβάτης αποχαιρετά έτσι την κατηγορία Moto3, όπου δεν πέτυχε τα επιθυμητά αποτελέσματα.
Όταν είδα τη φωτογραφία του Ranch του Valentino Rossi είπα στον εαυτό μου «Πρέπει να μιλήσω μαζί του». Ντιόγκο Μορέιρα, ήρθες τρίτος;
Η φωτογραφία είναι όμορφη, θα της κάνω μια ζωγραφιά. Σε αυτόν τον αγώνα ήρθα δεύτερος. Ο Μαρίνι κέρδισε, εγώ τερμάτισα δεύτερος και ο Βαλεντίνο τρίτος.
Πώς ήταν η εμπειρία στο Ranch; Έχετε πάει ποτέ εκεί πριν;
Ναι, ήμουν εκεί το 2021, το 2022 δεν μπορούσα. Φέτος πρέπει να πω την αλήθεια, ήταν τρελό. Η πίστα, η ατμόσφαιρα… αυτό που έχουν στήσει είναι εντυπωσιακό. Είναι μια ατμόσφαιρα MotoGP αλλά πολύ πιο διασκεδαστική.
Ντιόγκο Μορέιρα, έμεινες περισσότερο;
Ναι, αυτή η φωτογραφία ήταν από το βράδυ της Παρασκευής, της Americana. Και το πρωί του Σαββάτου έγιναν τα 100 Km Champions. Μόλις τελείωσαν όλα πήγα σπίτι. Μείναμε για δείπνο το βράδυ του Σαββάτου και επιστρέψαμε στο σπίτι την Κυριακή το πρωί. Ελπίζω όμως ότι μετά τον Misano ή πριν τον Misano θα μπορέσω να σταματήσω εκεί για μια μέρα, για να κάνω μια μέρα προπόνησης.
Τι πιο διασκεδαστικό, η δομή ή η προπόνηση μαζί τους;
Λοιπόν, είναι περισσότερο το κύκλωμα που έστησαν. Στην Ισπανία δεν υπάρχει κάτι αντίστοιχο, πέρα από το ότι η προπόνηση μαζί τους είναι το κάτι άλλο. Είναι όλοι πολύ δυνατοί, στον αγώνα έπαιξα για την τέταρτη ή την πέμπτη θέση και ο πρώτος μου έδινε δύο δευτερόλεπτα ανά γύρο. Είναι τέλειο για προπόνηση.
Πήρες δικό σου μηχανάκι ή δανείσανε;
Όχι, είχα το μηχανάκι μου. Έφερα ένα Honda, αυτό με το οποίο προπονούμαι πάντα.
Ντιόγκο Μορέιρα, βρήκες την ευκαιρία να επισκεφτείς τα εργοστάσια της Italtrans ή τα γνώριζες ήδη;
Δεν είχα πάει ποτέ εκεί και δεν μπορούσα να πάω στο Ranch το Σαββατοκύριακο. Πήγα την ημέρα της παρουσίασης, την περασμένη εβδομάδα. Δεν είχα πάει ποτέ εκεί για να είμαι ειλικρινής και είναι εντυπωσιακό, πολύ μεγάλο. Έχουν τα πάντα εκεί μέσα: όλα τα ποδήλατα από όλα τα χρόνια που αγωνίστηκαν, τον εξοπλισμό, τα φορτηγά… Είναι πραγματικά, πολύ ωραίο.
Νομίζω ότι η Italtrans είναι στο MotoGP από καθαρό πάθος.
Ναι. Πάνω απ’ όλα, η Λάουρα, ένας από τους ιδιοκτήτες της ομάδας, αγαπά πολύ τους αγώνες. Δεν πάει σε όλους, αλλά σε όλους μπορεί και μας ακολουθεί πολύ προσεκτικά. Η αλήθεια είναι ότι μου αρέσει πολύ η ομάδα και είμαι πολύ χαρούμενος. Πάνω από όλα, το καλύτερο είναι η επιθυμία που έχουν κάθε χρόνο.
Ο Ντιόγκο Μορέιρα, μιλώντας για το Moto2, έχεις πάρει κιλά;
Ναι Αυτή τη στιγμή χρειάζομαι άλλο ένα κιλό για να μην έχω έρμα στο ποδήλατο, αλλά έχω πάρει ήδη δύο. Πρέπει να μεγαλώσω λίγο ακόμα.
Στο Moto3 pativi la fame;
Πάντα αστειευόμουν με τους φίλους μου ότι έτρωγα τα πάντα χωρίς να σταματήσω. Είχα τη δική μου διατροφή, αλλά τα Σαββατοκύριακα έτρωγα τα πάντα, δεν πεινούσα. Τώρα όμως στο Moto2 τρώω πάρα πολύ. Το πολύ, μερικές φορές δεν μπορώ να καταπιώ άλλο το φαγητό. Αλλά τελικά είναι έτσι, πρέπει να φάω και να προπονηθώ.
Όλοι συμφωνούν ότι ήσουν ένας από τους πιο ταλαντούχους αναβάτες στο Moto3. Πώς και δεν πέτυχες τον στόχο σου, που υποθέτω ότι ήταν να κερδίσεις τον τίτλο;
Πέρυσι ξεκινήσαμε πολύ καλά το πρωτάθλημα. Είχα μεγάλη εμπιστοσύνη στον εαυτό μου, ερχόμουν κάθε Σαββατοκύριακο και δεν με ένοιαζε τίποτα, πήγαινα στην πίστα και πήγαινα γρήγορα. Αλλά ήρθε μια στιγμή που πίεσα τον εαυτό μου και νομίζω ότι αυτό ήταν κακό. Είχα πετύχει μερικά βάθρα, αλλά ήθελα να κερδίσω και δεν τα κατάφερα. Μέχρι που ήρθε μια στιγμή που άρχισα να πέφτω. Στα μισά της σεζόν έγινε δύσκολο για μένα να διασκεδάσω. Οι μηχανικοί είδαν ότι δεν ήμουν ευχαριστημένος. Δεν ήξερα τι να κάνω. Μετά το καλοκαίρι άρχισα να συγκεντρώνομαι και να σκέφτομαι μόνο τη διασκέδαση, μέχρι που ήρθε η νίκη.
Ντιόγκο Μορέιρα, έκανες αυτό το ταξίδι μόνος σου ή ζήτησες βοήθεια από έναν αθλητικό ψυχολόγο;
“Οχι. Μου το ρωτούσαν πολλοί, αλλά δεν έψαξα κανέναν εκτός από την οικογένειά μου, τους ανθρώπους που ήταν κοντά μου. Νομίζω ότι αν είσαι άνετος μαζί τους, τελικά είναι ότι καλύτερο. Νομίζω ότι αυτό ήταν μια θετική πτυχή και αυτό προσπαθώ να κάνω και τώρα. Πηγαίνεις σπίτι και προσπαθείς να νιώθεις καλά με τους γονείς σου και με τους ανθρώπους που βρίσκεσαι καθημερινά κοντά σου.
Αν έπρεπε να διαλέξεις μεταξύ της κατάκτησης του τίτλου του Moto2 ή της μετάβασης στο MotoGP του χρόνου, τι θα διάλεγες;
Νομίζω ότι αν κέρδιζα την επόμενη χρονιά, ακόμα κι αν είναι πολύ δύσκολο, σίγουρα θα ανέβαινα στο MotoGP. Αν κερδίσω σε μια κατηγορία σημαίνει ότι είμαι προετοιμασμένος για την επόμενη. Αλλά νομίζω ότι το Moto2 είναι περίπλοκο και θέλω να πάω βήμα βήμα. Δεν θέλω να επηρεάζομαι από τα αποτελέσματα.
Diogo Moreira, τι αισθήσεις ένιωσες με το Moto2;
Έχω ένα 600cc για προπόνηση. Και η αλήθεια είναι ότι, συγκρίνοντας το Moto3 και το Moto2, στο τέλος της ευθείας δεν παρατηρείς και τόσο πολύ. Ωστόσο, μπορείτε να δείτε όταν επιταχύνετε από τις στροφές ότι η μοτοσυκλέτα είναι πολύ δυνατή. Ζυγίζω πολύ λίγο και στη δοκιμή της Βαλένθια το ποδήλατο σήκωσε. Ήταν πολύ περίπλοκο, οπότε έπρεπε να πάρω λίγο βάρος. Επιπλέον, δεν κατάφερα να κάνω καλά το τεστ τη Δευτέρα γιατί είχα πέσει την Κυριακή και είχα ένα μικρό κάταγμα στην ωλένη μου. Έκανα οκτώ γύρους για να καταλάβω τη μοτοσυκλέτα και νομίζω ότι πήγε αρκετά καλά.
Ως οδηγός, πού πιστεύεις ότι είσαι πραγματικά καλός;
Το time attack είναι αυτό που μου αρέσει περισσότερο. Βγαίνοντας για μια πλήρη βόλτα, νομίζω ότι αυτό είναι που κάνω καλύτερα. Και πρέπει να προπονηθώ ειδικά στο τέλος του αγώνα για να μάθω πώς να διαχειρίζομαι το ελαστικό και πού να τοποθετούμαι. Αλλά το δυνατό μου σημείο είναι η επίθεση χρόνου: φτάνω σε μια πίστα και στον δεύτερο γύρο καταφέρνω να ορίσω την ώρα.
Προπονείστε πολύ με τους αναβάτες του MotoGP, ειδικά με ποιους;
Ειδικά με τον Marc και τον Alex [Marquez]. Μερικές φορές συναντιόμαστε για να προπονηθούμε, παρόλο που τώρα μένουν στη Μαδρίτη.
Με ποιον θα συγκρίνετε τον εαυτό σας ως προς το στυλ;
Θα έλεγα τον Marc, γιατί είναι αυτός με τον οποίο προπονούμαι περισσότερο. Έχω πολύ δρόμο για να φτάσω στο επίπεδό του, αλλά λίγο-πολύ ακολουθώ τα βήματά του.
Το αρχικό άρθρο στο motosan.es
