De pijn, de moed. Giulia Pozzato werkt al enige tijd in de motorsport bij het team van 322 Racing Service Misano. Afgelopen zondag was ze met haar piloten op het MWC en haar dochter was bij haar, die aan het spelen was met de zoon van Giraudo, die bij het ongeval om het leven kwam. Giulia Pozzato heeft op sociale media een brief gepubliceerd die je doet rillen. Het vertelt over Nicolò, een 9-jarige jongen die zijn vader als een superheld zag. Giulia Pozzato heeft ons toestemming gegeven om het in zijn geheel te publiceren om het bewustzijn van de motorbeweging over veiligheid te vergroten.
Giulia Pozzato’s brief
“Ik heb de hele nacht gehuild terwijl ik aan Nicolò’s ogen dacht, die tegen me zegt: “Ik wacht tot papa terugkomt en dan gaan we naar huis”, terwijl hij met mijn dochter Lea speelt en we elkaar verhalen vertellen. Ik kan dit gewicht in mijn hart niet alleen dragen, die woorden die in mijn hoofd weergalmen en als een mes naar mijn maag gaan. Hoeveel ik lijd weten alleen de muren van het huis. Ik ben hier niet sterk genoeg voor.
Ik wil meer zekerheid.
Luister naar de piloten die u om “meer veiligheid” vragen en u advies geven over hoe u dit kunt verbeteren, ga niet verder. Na het horen van die woorden en het hebben van de kracht om verhalen te vertellen over sprookjeskastelen en eenhoorns zonder in tranen uit te barsten, denk ik dat ik er genoeg van heb om mezelf op het spel te zetten. Ik kan niet stoppen met erover na te denken, ik kan niet zeggen “het zijn wedstrijden”. Ik wil nooit meer een Nicolò zien wachten op zijn vader. We zullen op de eerste rij zitten om de veiligheid op de baan te vergroten, het is onze wereld, die van Fabrizio.
Onze passie, maar als we moeten rennen, willen we dat veilig doen. Ik kan niet onverschillig blijven voor die ogen, de ogen van een kind dat net zijn vader heeft verloren, dat kind dat hem altijd overal is gevolgd en dat zijn vader voor hem de grootste held ter wereld is.
Blijf niet onverschillig voor die ogen. Excuseer de uitbarsting, maar het is een te zwaar gewicht om in het hart te dragen. Ik denk dat ik namens de hele paddock spreek, dus ik zal het ondertekenen als: ‘The Paddock’.
