Bij Galliano Park begin je een glimp op te vangen van de stoepranden, een beetje asfalt, maar de weg is nog lang en bergopwaarts. Eigenaar Manuel Fantini en zijn team hebben veertig dagen onvermoeibaar gewerkt, overspoeld door allerhande problemen. Hun huis is verwoest (onze video) en de baan is nog steeds bedekt met opgedroogde modder. Manuel lijkt fysiek beproefd, maar psychologisch toont hij grote kracht. De genegenheid die de grote autosportfamilie hem betoonde, was en is erg belangrijk voor hem. We keerden terug naar Galliano Park om onze nabijheid te demonstreren en te zien hoe de wederopbouw vordert.
“We zijn hard aan het werk, de baan meter voor meter vrijmaken – Manuel fantini vertelt Corsedimoto – Dankzij de tussenkomst van de brandweer kunnen we rekenen op professionele mensen en besparen we elke dag 300 tot 400 euro aan diesel die we anders voor onze voertuigen zouden gebruiken. Dankzij hun tussenkomst kunnen we vanaf de 32e dag een beetje ademen, het geld dat overblijft van de donaties opzij houden om te proberen het hek zo snel mogelijk opnieuw te plaatsen”.
Had je zo’n nabijheid verwacht?
“Ik had het enigszins verwacht omdat we in de autosport een grote familie zijn, maar het was ongelooflijk: zelfs realiteiten waarvan ik me niet had kunnen voorstellen, steunden me. Ik heb wat hulp gekregen van rally’s, slalom, cross, minibikes, karts… In alle regio’s zijn er mensen die ons helpen door liefdadigheidsevenementen voor ons te organiseren”.
Een van de meest actieve Loris Reggiani met het initiatief “SOS Galliano”.
“Loris Reggiani is de broer van mijn moeder en hij is altijd actief op sociaal gebied, en als familielid was ik daar zeker van, net als vele andere mederijders. Ik had in plaats daarvan niet de steun van verenigingen verwacht. Zo heeft de Coppa Romagna Slalom ons enorm geholpen, er zijn zelfs caps gemaakt waarvan de opbrengst aan ons is geschonken. Dankzij hen hebben we vele dagen nafta betaald voor de voertuigen en het is een sector die niet van ons is. Dan zijn er tracks die evenementen organiseren, T-shirts verkopen. Een circuit in Turijn “Mini Speed” had jaren geleden enkele gebruikte fietsen van ons gekocht en een shirt gemaakt met die van hen van het circuit en die van ons en een hart. Severino Hospitality hield een aperitief-paddock in solidariteit met Mugello en vele anderen.
Zonder sociale media had ik niet de economische maar vooral psychologische kracht gehad. De autoriteiten zijn erg traag met handelen. Wij zijn niet de prioriteit, maar gewoon een gezin van drie”.
Voel je je een beetje in de steek gelaten door de instellingen?
“Ik zeg dit alleen maar, we zijn geen voetbalveld. Tien dagen geleden hebben ze een voetbalveld ontruimd waar het grootste team dat traint Roncadello is, een fractie van Forlì. Als ze dat veld niet hadden gehad, hadden ze op andere velden kunnen trainen, hier passeren we als een faciliteit voor een sport van weinig goeds. Ze zien ons niet met een realiteit om te redden, maar die zichzelf moet redden. We maken het dankzij de brandweer en de lokale autoriteiten”.
Volg dagelijks de voortgang van de werkzaamheden via social media. Hoe vind je het verlangen en de kracht?
“Ik probeer te laten zien wat mijn geest kan rationaliseren. Dan lucht ik soms omdat nieuwsgierige mensen blijven komen, met smetteloze machines, die tijd verspillen met het blokkeren van het werk, ze helpen op geen enkele manier en soms lucht ik me naar hen toe”.
Tel de dagen bij door de coureur te noemen die met dat aantal concurreert. De 39e dag is Gram-dag, ter ere van Gramigni. Hoe onthoud je de startnummers?
“We begonnen met het zomerseizoen. De tijd stopte voor mij op 16 mei. 17 mei is gewoon een hele lange dag voor mij waarop ik moet bijhouden hoe vaak de zon ondergaat. De eerste dagen was het een heel zwaar klimaat maar al vanaf dag één dacht ik dat het Wayne Rainey’s dag was, mijn nummer één van toen hij nog een kind was. Dan ook zijn persoonlijke verhaal, het feit dat ondanks de tragedie die hem trof in Misano hij niet opgaf en de kinderen in Motoamerica liet racen, terug op zijn 500. Ik was ook erg goed in wiskunde en de cijfers van de dingen die me interesseren, onthoud ik. Misschien herinner ik me de namen van mijn exen of hun verjaardagen niet, maar ik herinner me de startnummers wel, ze zijn onmiddellijk.
Ik heb dit ding nodig om te rationaliseren en te begrijpen welke dag het is, want ik tel ze niet op de kalender. Dit helpt me te begrijpen hoeveel zonsondergangen er zijn verstreken en geeft me een ongelooflijke boost. Voor mij zijn piloten supermensen. Ze slaagden in waar ik van droomde, maar faalden.
Als ze ons gas geven dan hebben ze vuur van binnen, van klein tot groot, als ik ze met een nummer op de romp mooie dingen heb zien doen staan ze in mijn geheugen gegrift. Het is passie, immense passie”.
Wanneer gaan we weer racen in Galliano Park?
Ik weet het niet, ik heb geen idee van de tijden, want totdat we de baan hebben vrijgemaakt en erop rijden, weet ik niet eens of we ooit weer opengaan en of ik een baan zal hebben want zeven meter water met alle modder en de werken. Als de baan dan wat hobbels heeft en opnieuw moet worden aangelegd, moet ik alles opgeven. We geven echt alles en meer. Het is goed om het te doen, dat je weer gaat trainen en racen in Galliano Park”.
