Στο Galliano Park αρχίζεις να βλέπεις τα κράσπεδα, λίγο άσφαλτο, αλλά ο δρόμος είναι ακόμα μακρύς και όλος ανηφορικός. Ο ιδιοκτήτης Manuel Fantini και η ομάδα του εργάζονται ακούραστα εδώ και σαράντα μέρες, βυθισμένοι σε κάθε είδους προβλήματα. Το σπίτι τους καταστράφηκε (το βίντεό μας) και η πίστα είναι ακόμα καλυμμένη με ξεραμένη λάσπη. Ο Μανουέλ εμφανίζεται δοκιμασμένος σε σωματικό επίπεδο αλλά σε ψυχολογικό επιδεικνύει μεγάλη δύναμη. Η στοργή που του έδειξε η μεγάλη οικογένεια του μηχανοκίνητου αθλητισμού ήταν και είναι πολύ σημαντική για εκείνον. Επιστρέψαμε στο πάρκο Galliano για να δείξουμε την εγγύτητά μας και να δούμε πώς προχωρά η ανοικοδόμηση.
«Δουλεύουμε σκληρά, καθαρίζοντας την πίστα μέτρο προς μέτρο. Ο Μανουέλ Φαντίνι λέει στον Κορσεδημότο – Χάρη στην παρέμβαση της Πυροσβεστικής μπορούμε να βασιζόμαστε σε επαγγελματίες και εξοικονομούμε καθημερινά από 300 έως 400 ευρώ ντίζελ που διαφορετικά θα χρησιμοποιούσαμε για τα οχήματά μας. Χάρη στην παρέμβασή τους, από την 32η μέρα, μπορούμε να αναπνεύσουμε λίγο, να κρατήσουμε στην άκρη τα χρήματα που περισσεύουν από τις δωρεές για να προσπαθήσουμε να ξαναφτιάξουμε τον φράχτη το συντομότερο δυνατό».
Περίμενες τέτοια εγγύτητα;
«Το περίμενα κάπως γιατί στον μηχανοκίνητο αθλητισμό είμαστε μια μεγάλη οικογένεια, αλλά ήταν ένα απίστευτο πράγμα: ακόμα και πραγματικότητες που δεν θα φανταζόμουν με στήριξαν. Έχω λάβει βοήθεια από ράλι, σλάλομ, σταυρούς, μίνι ποδήλατα, καρτ… Σε όλες τις περιοχές υπάρχουν αυτοί που μας βοηθούν, διοργανώνουν ευεργετικές εκδηλώσεις για εμάς».
Από τους πιο δραστήριους Loris Reggiani με την πρωτοβουλία «SOS Galliano».
“Ο Loris Reggiani είναι ο αδερφός της μαμάς μου και είναι πάντα ενεργός στον κοινωνικό τομέα, τότε ως συγγενής ήμουν σίγουρος για αυτό, όπως και πολλοί άλλοι συνάδελφοι. Αντίθετα, δεν περίμενα την υποστήριξη των συλλόγων. Για παράδειγμα, το Coppa Romagna Slalom μας βοήθησε πολύ, έκανε ακόμη και κεφαλαία τα έσοδα των οποίων δόθηκαν σε εμάς. Χάρη σε αυτούς έχουμε πληρώσει για πολλές μέρες νάφθα για τα οχήματα και είναι ένας τομέας που δεν είναι δικός μας. Έπειτα υπάρχουν πίστες που διοργανώνουν εκδηλώσεις, πουλάνε μπλουζάκια. Μια πίστα στο Τορίνο “Mini Speed” πριν από χρόνια είχε αγοράσει μερικά μεταχειρισμένα ποδήλατα από εμάς και είχε φτιάξει μια φανέλα με τη δική τους από την πίστα και τη δική μας και μια καρδιά. Η Severino Hospitality πραγματοποίησε ένα απεριτίφ-paddock σε ένδειξη αλληλεγγύης με τον Mugello και πολλούς άλλους.
Αν δεν υπήρχαν τα social media δεν θα είχα την οικονομική αλλά πάνω από όλα ψυχολογική δύναμη. Οι αρχές αργούν πολύ να κινηθούν. Δεν είμαστε η προτεραιότητα αλλά μόνο μια τριμελής οικογένεια».
Έχετε νιώσει λίγο εγκαταλελειμμένος από τους θεσμούς;
«Το λέω μόνο αυτό, δεν είμαστε γήπεδο ποδοσφαίρου. Πριν από δέκα μέρες καθάρισαν ένα γήπεδο ποδοσφαίρου όπου η μεγαλύτερη ομάδα που προπονείται είναι η Ρονκαντέλο, ένα κλάσμα του Φορλί. Αν δεν είχαν αυτό το γήπεδο θα μπορούσαν να είχαν προπονηθεί σε άλλα πεδία εδώ περνάμε ως εγκαταστάσεις για ένα άθλημα ελάχιστων καλών. Δεν μας βλέπουν με μια πραγματικότητα να σώσουμε, αλλά η οποία πρέπει να σώσει τον εαυτό της. Τα καταφέρνουμε χάρη στην Πυροσβεστική και τις τοπικές αρχές».
Παρακολουθήστε την πρόοδο των εργασιών καθημερινά μέσω των social media. Πώς βρίσκεις την επιθυμία και τη δύναμη;
“Προσπαθώ να δείξω τι μπορεί να εκλογικεύσει το μυαλό μου. Μετά άλλοτε εξαερώνω γιατί έρχονται συνέχεια περίεργοι, με πεντακάθαρα μηχανήματα, που κατεβαίνουν για να χάσουν χρόνο μπλοκάροντας τη δουλειά, δεν βοηθούν με κανέναν τρόπο και άλλοτε τους εξαερώνω».
Μετρήστε τις ημέρες αναφέροντας τον οδηγό που αγωνίζεται με αυτόν τον αριθμό. Η 39η μέρα είναι η ημέρα του Gram, προς τιμήν του Gramigni. Πώς θυμάστε τους αριθμούς των αγώνων;
«Ξεκινούσαμε με την καλοκαιρινή σεζόν. Ο χρόνος σταμάτησε για μένα στις 16 Μαΐου. Η 17η Μαΐου είναι απλώς μια πολύ μεγάλη μέρα για μένα, όπου πρέπει να παρακολουθώ πόσες φορές δύει ο ήλιος. Τις πρώτες μέρες υπήρχε ένα πολύ βαρύ κλίμα, αλλά ήδη από την πρώτη μέρα νόμιζα ότι ήταν η μέρα του Wayne Rainey, το νούμερο ένα μου από όταν ήταν παιδί. Έπειτα και η προσωπική του ιστορία, το γεγονός ότι παρά την τραγωδία που τον έπληξε στο Misano δεν το έβαλε κάτω και άφησε τα παιδιά να αγωνιστούν στη Motoamerica. 500. Ήμουν επίσης πολύ καλός στα μαθηματικά και τους αριθμούς των πραγμάτων που με ενδιαφέρουν τους θυμάμαι. Ίσως δεν θυμάμαι τα ονόματα των πρώην μου ή τα γενέθλιά τους, αλλά θυμάμαι τους αριθμούς του αγώνα, είναι άμεσοι.
Χρειάζομαι αυτό το πράγμα για να εκλογικεύσω και να καταλάβω τι μέρα είναι γιατί δεν τα υπολογίζω στο ημερολόγιο. Αυτό με βοηθά να καταλάβω πόσα ηλιοβασιλέματα έχουν περάσει και μου δίνει μια απίστευτη ώθηση. Για μένα οι πιλότοι είναι υπεράνθρωποι. Πέτυχαν αυτό που ονειρευόμουν αλλά απέτυχαν.
Αν μας δώσουν το γκάζι τότε έχουν φωτιά μέσα, από το μικρότερο μέχρι το μεγαλύτερο, αν τους έχω δει με αριθμό στη γάστρα να κάνουν όμορφα πράγματα έχουν αποτυπωθεί στη μνήμη μου. Είναι πάθος, πάθος απέραντο».
Πότε θα επιστρέψουμε στους αγώνες στο Galliano Park;
Δεν ξέρω, δεν έχω ιδέα για τους χρόνους γιατί μέχρι να καθαρίσουμε την πίστα και να την οδηγήσουμε δεν ξέρω καν αν θα ξανανοίξουμε ποτέ και αν θα έχω δουλειά γιατί εφτά μέτρα νερό με όλη τη λάσπη και τα έργα. Εάν η πίστα έχει τότε κάποια χτυπήματα και πρέπει να ξαναγίνει, θα πρέπει να τα παρατήσω όλα. Πραγματικά δίνουμε τα πάντα και περισσότερα. Είναι σωστό να το κάνεις, να επιστρέψεις στην προπόνηση και στους αγώνες στο Galliano Park”.
