Ο Francesco Curinga έκλαψε σιωπηλά, μέσα στο κράνος του, μετά το έβγαλε και χαμογέλασε. Έγραψε το όνομά του στον τιμητικό κατάλογο Junior Manx Grand Prix. Είχαν περάσει πενήντα χρόνια από τότε που ένας Ιταλός οδηγός είχε κερδίσει στα τρομερά 60,6 χιλιόμετρα του Mountain Circuit. Τελευταίος ήταν ο Τζάκομο Αγκοστίνι, στο Tourist Trophy. Το Manx δεν έχει την ίδια απήχηση, αλλά εξακολουθεί να είναι ένα ιστορικό κατόρθωμα. Ο Francesco χρειάστηκε λίγο χρόνο για να μεταβολίσει το κατόρθωμά του, για να συνειδητοποιήσει ότι ήταν όλα αληθινά και όχι όνειρο για να κερδίσεις στο Isle of Man με το Paton S1-R.
«Δύσκολα το πιστεύω… λέει ο Francesco Curinga – μετά τον Agostini, τον βασιλιά των μοτοσυκλετών, είμαι ένας από τους Ιταλούς νικητές στο Isle of Man. Έζησα μερικές φανταστικές αισθήσεις. Τις τελευταίες στιγμές, πολλές σκέψεις πέρασαν από το μυαλό μου: από τη γυναίκα μου τη Σερένα μέχρι τον γιο μου που είχε μείνει στο σπίτι, από τον πατέρα μου μέχρι τον θείο μου που δεν είναι πια εδώ και ήταν επίσης πιλότοι. Ήταν τέλεια. Μετά κατά την άφιξη το μεγάλο πάρτι με τους Βρετανούς: οι selfies, τα αυτόγραφα, ήταν κάτι το απίστευτο».
Ποιος είναι πραγματικά ο Francesco Curinga;
«Είμαι ένα αγόρι 47 ετών, ζω στο Badalucco κοντά στην Imperia και αισθάνομαι ακόμα σαν παιδί. Ξεκίνησα να ιππεύω σε ηλικία 3 ετών, χάρη στον πατέρα μου που μου έδωσε ένα mini-cross SWM. Ήταν μηχανικός και αγωνιζόταν σε πίστες δρόμου στα τέλη της δεκαετίας του εβδομήντα. Θα θέλαμε να είχαμε αγωνιστεί μαζί παρόλο που δεν το είχαμε πει ποτέ ο ένας στον άλλο. Ίσως φοβόταν ότι θα με πληγώσω γιατί η μοτοσικλέτα είναι επικίνδυνο άθλημα και όμως μου έδωσε μοτοσικλέτες. Το 1998 πέθανε και λίγα χρόνια αργότερα άρχισα να αγωνίζομαι στην ανηφόρα και μετά να αγωνίζομαι στην πίστα στο Kawasaki Trophy. Έχω κερδίσει επτά ιταλικούς τίτλους και τέσσερις ευρωπαϊκούς τίτλους ανηφόρων. Το 2017 έκανα το ντεμπούτο μου στο Man και για κάποιον που αγαπά τους αγώνες δρόμου, είναι το καλύτερο».
Είστε πιλότος πλήρους απασχόλησης ή κάνετε και κάτι άλλο στη ζωή σας;
«Πιστεύω ότι υπάρχουν πολύ λίγοι αναβάτες που έχουν την οικονομική δυνατότητα να οδηγούν μόνο με μοτοσυκλέτες και δεν είμαι ένας από αυτούς. Δουλεύω λίγο ως οδηγός δοκιμών, εκπαιδευτής και όταν δεν έχω αθλητικές υποχρεώσεις, φροντίζω τους κήπους. Δεν ζω μόνο με μηχανάκια. Για πολλά χρόνια πλήρωνα για να αγωνίζομαι τώρα ευτυχώς έχω κάποιους χορηγούς, δεν ξοδεύω τίποτα για να αγωνιστώ και είμαι χαρούμενος, μου φαίνεται ήδη υπέροχο πράγμα».
Περιμένατε να κερδίσετε το Junior Manx Grand Prix;
«Δεν ενθουσιάζομαι και δεν με πιάνει κατάθλιψη, δεν δημιουργώ ποτέ προσδοκίες. Είχα κάνει ήδη αυτόν τον αγώνα το 2017, το 2018 και το 2019 κατετάγη δεύτερος, μετά υπήρξε η πανδημία και για δύο χρόνια δεν αγωνιζόταν. Ξεκίνησα με το νούμερο ένα στο φέρινγκ, οπότε θεωρητικά επρόκειτο να κερδίσω αλλά δεν το είπα γιατί όλα μπορούν να συμβούν σε αγώνες, ειδικά σε αγώνες δρόμου».
Δεν λείπουν οι παγίδες στο Isle of Man.
«Ο αγώνας είναι 240 χιλιομέτρων, μακρύς και απαιτητικός σε σωματικό αλλά πάνω από όλα ψυχολογικό επίπεδο. Χρειάζεσαι τη σωστή ωριμότητα γιατί οπωσδήποτε δεν πρέπει να συμπεριφέρεσαι σαν καμικάζι, το παραμικρό λάθος δεν επιτρέπεται. Εάν τρέχετε στο Isle of Man, ξέρετε σε τι βρίσκεστε και πρέπει πάντα να χρησιμοποιείτε το κεφάλι σας. Κατά τα λοιπά, η μοτοσυκλέτα ήταν στην κορυφή και ευχαριστώ ειλικρινά την ομάδα».
Σε ποιον αφιερώνεις αυτή την επιτυχία;
«Μια αφιέρωση πηγαίνει στη σύζυγό μου Serena, η οποία είναι πολύ παθιασμένη με τις μοτοσυκλέτες. Έχει έναν επιπλέον εξοπλισμό, οργανώνει τα πάντα και χωρίς αυτήν σίγουρα δεν θα ήμουν εδώ για να πω για τη νίκη μου στο Junior Manx Grand Prix ».
Επόμενο ραντεβού;
«Στα μέσα Οκτωβρίου στο Misano για το Moto Guzzi Fast Endurance Trophy. Θα διαγωνιστώ με τον DJ Ringo και σίγουρα θα διασκεδάσουμε».
