Op 16 maart 2008 ging een nieuw Formule 1-seizoen van start, een race die eindigde toen maar heel weinig coureurs de finish bereikten. Een test die vandaag de dag nog steeds in het collectieve geheugen van liefhebbers zit, die destijds misschien een normale test leek met veel pensioneringen, vandaag zou het sciencefiction zijn. Het topautokampioenschap heeft prestatie-efficiëntie en betrouwbaarheid bereikt, wat de raceweekends en dus de kampioenschappen zeker heeft afgevlakt. Laten we die race opnieuw beleven, die zoals gezegd eindigde met 6 hoofdrolspelers, maar 8 scoorden nog steeds punten.
Die race in Melbourne was bij de start al ongelooflijk
Lewis Hamilton, die dat jaar startte als vice-wereldkampioen, pakte bij het eerste evenement meteen de polepositie in Australië. Robert Kubica sprintte naast hem in de BMW Sauber. De Ferrari’s stonden verder terug, met Felipe Massa op de tweede startrij terwijl regerend Formule 1-wereldkampioen Kimi Raikkonen slechts zestiende startte. De Fin had tijdens Q2 een probleem met de besturingseenheid van zijn rode auto, waardoor hij uit de strijd om Pole viel. Het vertrek op zondag bij zonsopgang in Italië is er één die je de slaap ontneemt en je meteen in de stemming brengt. De eerste twee gaan goed van start, maar Massa maakt al een fout en gaat in de spin, terwijl achter hem chaos ontstaat door twee ongelukken.
Vijf coureurs slagen er niet eens in om een raceronde te voltooien en worden door het ongeval afgesneden. Giancarlo Fisichella, Sebastian Vettel, Anthony Davidson, Jenson Button en Mark Webber. De Safety Car wordt gedwongen binnen te komen en na terugkeer in de pits gaan er een paar ronden voorbij voordat Massa de schorsing van David Coulthard’s Red Bull verbreekt met een roekeloze inhaalactie. De Schot wordt gedwongen met pensioen te gaan en de Safety Car keert terug naar de baan. Ondertussen was hij met pensioen gegaan vanwege een elektrisch probleem met zijn Toyota Jarno Trulli. In twee ronden verloor de race twee groene en gouden vaandeldragers, eerst brak Massa de motor van zijn F2008, daarna schakelde Nelson Piquet Jr. zijn Renault uit in de dertigste ronde. Dus nadat ze net halverwege de race zijn gepasseerd, blijft slechts de helft van de coureurs op de baan.
Een race die al een tijdje niet meer gezien is in de Formule 1
De verzameling eenzitters op het circuit van Melbourne is nog niet voorbij, zozeer zelfs dat tijdens de tweeëndertigste ronde de transmissie van Takuma Sato’s Super Auguri-Honda besluit: “tot ziens”. In de 43e ronde komt de Safety Car voor de derde keer binnen, vanwege het zware ongeval van Timo Glock, waarbij zijn TF108 uiteenvalt. Vier ronden later was het de beurt aan Robert Kubica die vroegtijdig afscheid moest nemen van de race vanwege een botsing met Kazuki Nakajima. Het spoor van pensioneringen is nog niet voorbij, aangezien de Ferrari-motoren het op Australische bodem begeven. Eerst Kimi Raikkonen met de andere rode auto en vervolgens Sebastian Bourdais met de Toro Rosso begroeten de baan een paar ronden voor de finish. De Formule 1 ziet tijdens de eerste race in 2008 slechts zeven coureurs de geblokte vlag bereiken.
7 coureurs ja, want naast racewinnaar Hamilton met zijn McLaren ziet de aankomst op volgorde: Nick Heidfeld (BMW Sauber), Nico Rosberg (Williams), Fernando Alonso (Renault), Heikkie Kovalainen (McLaren), Nakajima (Williams) en Rubens Barrichello (Honda). Barrichello werd echter gediskwalificeerd voor de race omdat hij tijdens een van zijn uitstapjes het rode licht in de pits niet respecteerde. Slechts 6 bereikten de finish netjes, waarbij Bourdais en Raikkonen punten pakten, alleen maar omdat ze 90% van de test aflegden. Van de 22 die aan de race begonnen, blijven er dus nog maar 6 hooglanders over. Die van de Formule 1 was niet de race met de minste aankomsten aan de finish, maar markeerde een belangrijk keerpunt, met het heden waarin we vandaag de dag leven.
De Formule 1 heeft dit soort tests echt nodig
De herinnering aan de Australische GP van 2008 zit, zoals gezegd, in de hoofden van veel fans, en wie zal die race ooit kunnen vergeten? De adrenaline die ik die ochtend voelde, was onbeschrijfelijk. Tegenwoordig zou de Formule 1 dergelijke sensaties nooit meer kunnen ervaren, niet zozeer vanwege race-ongelukken, maar vanwege de betrouwbaarheid. Ooit, tot aan de geblokte vlag, geloofde men dat er een technisch probleem kon gebeuren, maar vandaag de dag weten we al dat het één keer op de twintig kan gebeuren. Dit is goed voor de doeleinden van de teams, omdat het betekent dat het fabriekswerk werkt, maar voor de toeschouwer toch? Nee. 2008 was een absurd jaar voor de categorie, waarbij de titel pas in de laatste bocht van de laatste race werd beslist, maar is het mogelijk dat er na 16 jaar geen eliminatie-GP meer te zien is? Moeilijk maar niet onmogelijk. Ondertussen blijven we achter met herinneringen.
FOTO: sociale Formule 1