Piloot, handelaar en maker van inhoud. Claudio De Stefano is er voor iedereen”De Italiaanse Zwarte Ruiter”. Hij heeft een YouTube-kanaal dat in het verleden een groot aantal volgers had. Alles staat al een paar maanden stil maar waar is de “zwarte piloot” gebleven? En vooral: wie is het? In sommige opzichten lijkt zijn verhaal op dat van veel kinderen die als kind begonnen met hardlopen en een droom najagen. Claudio De Stefano heeft altijd weinig middelen, veel passie en veel vooruitziendheid gehad. Het lot keerde hem vaak de rug toe, maar hij gaf nooit op.
“Ik ben geboren in Rome op 19 april 1998 en ik begon op vierjarige leeftijd te racen met minifietsen – Claudio De Stefano vertelt Corsedimoto – Daarna stapte ik over op pitbikes en 125 SP’s, waarmee ik goede resultaten behaalde in verschillende trofeeën. Ik kon geen Italiaans omdat ik te jong was. Daarna reed ik in eerste instantie in de PreGP met Mimmo, vader van Michel Fabrizio. Ik stapte over naar Metrakit en in 2012 was ik een metgezel van Bezzecchi, Ieraci en anderen. In de winter van 2013, terwijl ik een mooi contract tekende en mijn grote kans ging krijgen, kreeg ik een zware blessure en had ik ook problemen met mijn familie, dus ik moest stoppen”.
Maar je gaf niet op.
“Ik moest stoppen met wedstrijden tot ik in 2018 besloot de situatie weer onder handen te nemen en tegen mezelf zei: ik heb een droom, ik begin vanaf nul en ik moet er komen. En zo ontstond het idee van het YouTube-kanaal: iedereen vertellen over mijn leven en mijn hoop”.
Hoe kwam je op de naam “The Italian Black Rider”?
“In gesprek met mijn moeder. Van kinds af aan heb ik altijd van de kleur zwart gehouden. Het begon allemaal als een spel. Ondertussen herstartte ik als piloot vanuit Ohvale en had ik veel plezier. Het niveau zou amateuristisch moeten zijn, maar dat was het helemaal niet. Ondertussen groeide het Youtube kanaal in het eerste jaar flink en waren er toen nog een paar rijders die dit ding deden. Ik was een van de eersten ooit en ik stond op het lanceerplatform”.
Ben je toen geland op de Trofeo Malossi?
“Het jaar daarop belde Sandro Malossi me en bood me aan om weer te gaan racen in een kampioenschap en met scooters. Het was iets dat me vooral op psychologisch vlak goed kon doen. Ik race met scooters en word vice-kampioen. Ik had er nog nooit op gereden, in het begin begreep ik er niets van, maar het was nog steeds een racefiets. Ik heb onder andere video’s gemaakt van scooterraces, mensen werden nieuwsgierig en kwamen ze uitproberen op de baan. Het was een geweldige ervaring”.
2020 komt en de pandemie breekt uit en je stopt. Wat gebeurt er dan met jou?
“Ja, in 2020 stond ik stil omdat met de pandemie alles heel moeilijk was. Met de hulp van Pedersoli lukte het me echter om met de 1000 mee te trainen met het oog op 2021 waarin ik met R1 in de MES reed en vice-kampioen werd omdat ik een wedstrijd moest missen met een dubbele heat. Ik heb toen een test gedaan met TCF, dankzij mijn vriend Simone Saltarelli, en in 2022 reed ik de Dunlop Cup met Ducati. Het was een positief jaar maar helaas raakte ik geblesseerd in Vallelunga en moest ik in het najaar een schouderoperatie ondergaan. Ik eindigde het kampioenschap als vice-kampioen, ondanks de laatste paar races waarbij mijn schouder geopereerd moest worden”.
Wat doe je nu?
“Na de operatie ben ik meteen non-stop gaan trainen. Op dit moment ben ik stil maar nu wil ik weer hardlopen! Ik wil, een absurde honger en zoveel dromen die nog moeten uitkomen! Ik zoek een team om een menselijke relatie mee aan te gaan en samen een project op te starten. Ik probeer op alle mogelijke manieren terug te komen, misschien beginnend met de National Trophy of andere trofeeën. In deze maanden is ook het YouTube kanaal gestopt maar ik wil weer beginnen! Zodra ik weer op het goede spoor zit, begin ik opnieuw met dat project en met nog meer vaart.”
