Καρδιά VS Λόγος, η αιώνια πρόκληση. Στη μοτοσικλέτα συχνά κερδίζει ένα σχεδόν μυστικιστικό και παράλογο πάθος, αλλά υπάρχουν και εκείνοι που αφήνουν τον εαυτό τους να καθοδηγείται από τον εγκέφαλο. Ο Dario Marchetti είναι 62 ετών, γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Castel San Pietro Terme, στην επαρχία της Μπολόνια. Για χρόνια είναι Τεχνικός Διευθυντής της Ducati Riding Experience καθώς και Πρέσβης του κατασκευαστή Borgo Panigale. Μιλάει άπταιστα πέντε γλώσσες και μερικές φορές ασχολείται ως σχολιαστής στο Eurosport France.
«Πάντα ήμουν παθιασμένος με τους κινητήρες – είπε ο Dario Marchetti στην Corsedimoto – Στην αρχή ήθελα να αγωνιστώ με αυτοκίνητο, αλλά είχα αποφασίσει να πάω μόνος μου και επομένως οι μοτοσυκλέτες ήταν πιο προσιτές από άποψη κόστους. Στη συνέχεια κατάφερα να μετατρέψω το πάθος μου στη δουλειά μου, όπως έκανε ο φίλος μου ο Rocco Siffredi. Ακούγεται σαν αστείο αλλά και οι δύο κάνουμε αυτό που αγαπάμε οπότε δεν μας πειράζει να δουλεύουμε, αντιθέτως».
Πώς ξεκινήσατε;
«Έγινα επαγγελματίας οδηγός γρήγορα. Έτρεξα παντού, σε όλο τον κόσμο, στην Αμερική αλλά και σε απομακρυσμένες τοποθεσίες στην Ασία και την Ανατολική Ευρώπη. Πήγα να τρέξω εκεί που με πλήρωσαν. Φυσικά, σε όλους αρέσει να κάνουν το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα και, μεταξύ άλλων, τα τελευταία βάθρα της Ducati στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Αντοχής έχουν επίσης την υπογραφή μου, αλλά η επιθυμία να αγωνιστείτε στα σημαντικά πρωταθλήματα και το πάθος μπορεί να σας κάνει κόλπα».
Ακολουθούσες πάντα τον ορθολογισμό;
«Κατά τη γνώμη μου, ο εγκέφαλος πρέπει να ελέγχει την καρδιά, ο ενθουσιασμός δεν πρέπει ποτέ να κυριαρχεί στον ορθολογισμό. Θα είναι ότι για να ζήσω πάντα έπρεπε να κερδίσω κάτι και στην αρχή ήμουν πραγματικά με περιορισμένα χρήματα, αλλά πάντα το έβλεπα έτσι. Κατά τη διάρκεια της καριέρας μου προτίμησα να παίζω σε πρωταθλήματα λιγότερο κύρος από άλλα, αλλά μπορώ να μου εγγυηθώ μια οικονομική απόδοση. Είμαι ευχαριστημένος με την επιλογή μου, δεν έχω μετανιώσει, το αντίθετο μάλιστα. Τα χρόνια περνούν αλλά έχω το πάθος όταν ήμουν παιδί».
Κατά τη διάρκεια της ζωής σας έχετε ταξιδέψει πολύ.
«Και συνεχίζω να το κάνω, είμαι πάντα στο δρόμο και νιώθω μεγάλη ικανοποίηση. Όταν ένας ερασιτέχνης αναβάτης χάρη στις συμβουλές μου μειώνει τον χρόνο του στο Mugello κατά μερικά δευτερόλεπτα ή αγγίζει το γόνατό του, για μένα είναι όμορφο. Θα είμαι πάντα ευγνώμων στη Ducati που μου έδωσε την ευκαιρία να γίνω μέλος της οικογένειάς της, φροντίζοντας για όλες τις πρωτοβουλίες που προορίζονται για τους πελάτες. Πηγαίνω παντού, είναι σχεδόν σαν Παγκόσμιο Πρωτάθλημα. Κάνουμε παρουσιάσεις, μαθήματα και track days σε όλες τις ηπείρους».
Πότε αποχωρήσατε από την πιλοτική δραστηριότητα;
«Δεν έχω αγωνιστεί για δύο χρόνια, αλλά δεν έχω κάνει ποτέ τον αποχαιρετιστήριο αγώνα. Ακόμα δεν νιώθω πρώην αναβάτης και αν υπήρχε η δυνατότητα να κάνω έναν αγώνα, υπό προϋποθέσεις, θα το έκανα ξανά. Πριν από μερικά χρόνια είχα ένα πολύ σοβαρό ατύχημα στη Ριέκα και οι γιατροί μου είπαν ότι αν ξαναμπώ στο ποδήλατο κινδύνευα να πεθάνω. Απάντησα ότι αν δεν είχα ποδήλατο, ήμουν ακόμα νεκρός, ακόμα κι αν ανέπνεα. Και έτσι λίγους μήνες αργότερα αγωνίστηκα στο Mugello και κέρδισα τον αγώνα Endurance. Είναι μια από τις καλύτερες αναμνήσεις μου μαζί με τη νίκη στο Daytona”.
