Vindingrijkheid is de gevaarlijkste tegenstander van elke piloot. De wereld van sponsoring is enorm divers. Er zijn serieuze, echte sponsors die aanzienlijke bedragen investeren, maar in de schaduw van de paddock is er veel zwart geld en niet alleen gerelateerd aan belastingontduiking en opgeblazen facturen. Er zijn nepmanagers, er zijn mensen die beloven en ze niet nakomen en er bestaat zelfs het risico dat hun geld wordt gestolen. Letterlijk.
Het risico van diefstal
De scène lijkt op een film, maar het is echt gebeurd. Een renner of teammanager krijgt een bericht, vaak in het Engels “Ik ben de ondernemer Tal Dei Tali van het bedrijf Tal dei Tali in Brussel, ik volg je op internet en op sociale netwerken, je bent een groot kampioen en ik ben geïnteresseerd om je te sponsoren”. De piloten zijn in negentig procent van de gevallen wanhopig op zoek naar geld om te racen en zichzelf voor de gek te houden. Hun ogen worden groot en ze beginnen te praten. De vermeende topmanagers scheppen op over stratosferische bedrijven, belangrijke connecties en geweldige investeringen. Ze doen alles perfect, ze hebben zelfs sites van spookbedrijven. Het lijkt allemaal waar. Ze maken een afspraak in een grote buitenlandse stad waarop de valstrik springt. Ze doen alsof ze autopech hebben en vragen om bereikbaar te zijn op afgelegen plaatsen. Of de vermeende topmanagers sturen hun eigen chauffeur. De ongelukkige dienstdoende wordt dan beroofd van zijn of haar bezittingen en heeft dan niet eens de moed om dat te zeggen of te melden, om niet dom te worden.
Sponsors die beloven en niet nakomen
Als overvallen plaatsvinden maar niet erg frequent zijn, zijn gebroken beloften bijna normaal. De ondernemer “Die-en-die” stelt een belangrijk bedrag voor en tekent misschien zelfs een contract met dat bedrag, maar dan de economische crisis, de oorlog, de pandemie, een vreemde hemelconjunctie… langer geeft een cent. Soms betaalt hij zelfs de eerste schijf niet eens. In de tussentijd had de naïeve coureur zich verbonden aan een team voor een kampioenschap en merkte dat hij niet meer kon bijdragen, dus hij kwam in de problemen. Het is duidelijk dat dit ook gebeurt met teammanagers die merken dat ze races moeten overslaan of, erger nog, de monteurs en leveranciers niet betalen. Er zijn mensen die zichzelf hebben geruïneerd, degenen die hun huizen hebben verkocht en zelfs degenen die zich van het leven hebben beroofd vanwege schulden. Als je een contract hebt met de sponsor kun je uiteraard juridische stappen ondernemen, maar vaak doe je het niet: lange en dure rechtszaken.
Papierbeheerders
Woorden, woorden, woorden… Er zijn mensen die op hun sociale profielen, vooral op Linkedin, opscheppen over onmogelijke, belangrijke samenwerkingen, terwijl ze in werkelijkheid weinig of niets hebben gedaan. Het is bijvoorbeeld alsof een autowasjongen die de ruiten van een Ferrari schoonmaakte, zei dat hij op de Maranello Racing Department werkte. Er zijn er die dat wel doen. Er zijn maar weinig serieuze managers, de meesten verkopen woorden en beloften die proberen een paar euro op te halen met betaald advies of niet-serieuze commerciële operaties.
ik volger
Als een renner veel volgers heeft, zoekt hij sponsors met zijn ogen dicht. WAAR? Ni. Het is een valse mythe. Populair zijn op sociale media helpt zeker. Vandaag is het niet genoeg om gas te geven en is zicht essentieel. Maar likes op sociale netwerken, volgers en views zijn niet genoeg. Je moet hard werken in public relations en een adequaat netwerk van kennissen hebben, anders zijn de sponsors niet te vinden. Er zijn mensen die geld uitgeven aan professionele Social Media Managers en topvideomakers, maar dat is niet nodig. Likes omwille van zichzelf zijn als Monopoly-geld: een eenvoudig spel.
