Het verhaal van een vriendschap, van twee kinderen die elkaar ontmoetten tijdens het rijden op minifietsen, verschillende carrières hadden maar toch verenigd bleven. Alessandro Brannetti en Valentino Rossi waren als kinderen onafscheidelijk. Branna met de scooters was sterker dan Vale die voor hem een soort respect, bewondering voelde. Zo ontstond een mooie relatie die sterker is dan de tijd en het wereldwijde succes van Valentino Rossi.
“Als ik met motorfietsen ben gaan racen, heb ik alles te danken aan Vale en zijn vader. Alessandro Brannetti vertelt Corsedimoto – Ik reed vroeger op een minifiets, maar mijn vader had het geld niet om me op de been te houden en hij had geen connecties. Toen Vale Cagiva verliet, de enige motorfabrikant die geen geld vroeg om te racen, liet hij mij in zijn plaats gaan. Het hielp me niet economisch maar qua kennis, advies. De Academie was toen nog ver weg, maar Valentino en zijn vader fungeerden bijna als mijn manager. Ik denk dat ik Vale’s eerste beschermeling was, maar toen stapte ik logischerwijs in het zadel”.
Hoe ging het?
“Ik eindigde als derde in een Europese 125 GP en daarna reed ik drie jaar in het Wereldkampioenschap waarbij ik de puntenzone en vele malen een top 10 bereikte. Helaas heb ik nooit een fabrieksmotor gehad en er waren enkele nogal ongelukkige episodes, zelfs toen ik Ik reed in Stock 1000. Ik belandde toen in de Supersport met het team van Stefano Morri en zij behoorden tot de beste omdat ik voor de Italiaanse titel vocht, vaak op het podium stond en plezier had. In die periode was er onder meer een merkwaardige episode die verband hield met Valentino”.
Welke?
“In een interview had Vale gezegd dat de sterkste tegenstander die hij had gehad, was dat ik me de tijden van de minifietsen herinnerde. Ik was een onbekende piloot en iedereen kwam naar me op zoek om erachter te komen wie ik was. Dat is alles: alles wat Vale aanraakt, verandert in goud en dat zal nog vele jaren zo blijven”.
Hoe verliep je carrière toen?
“In 2010 heb ik per ongeluk een elektrische motorfiets geprobeerd en dat beviel me goed. MotoE bestond duidelijk niet, maar er was nog steeds een Europees en ik won het en een Wereldkampioenschap en ik eindigde als tweede. Ik werd toen een Energica-testrijder en werkte aan de ontwikkeling van de MotoE’s, waarbij ik op alle circuits ging rijden. Ik ben nog steeds een Energica-medewerker en -tester, ik doe werk dat ik echt leuk vind en ik heb geen specifieke spijt van mijn verleden. Ik had wat pech als chauffeur maar daarna heb ik van mijn passie mijn beroep gemaakt. Ik ben ook IMF-technicus en volg de blauwe Talenten bij het CIV”.
Ga je nog steeds om met Valentino Rossi?
“Hij en ik kennen elkaar door de jaren heen als vrienden, we brachten oudejaarsavond samen door, hij kwam bij mij thuis en ik bij hem thuis, we gingen samen uit eten… Toen ik vorig jaar een ongeluk kreeg, was hij dicht bij me en als ik hem vandaag zou bellen, weet ik zeker dat hij me zou antwoorden. We zien elkaar nog af en toe: we zijn vrienden, gewoon vrienden. Onze relatie is veel menselijker dan sportief en gaat door de jaren heen”.
