Το ασημί στα μαλλιά της, η τούρτα γενεθλίων με το νούμερο 40, το χαμόγελο της συζύγου, τα παιδιά να παίζουν χαρούμενα. Στο Instagram, ανάμεσα στις φωτογραφίες των αγώνων, τα στιγμιότυπα αποχαιρετισμού που ανακοινώθηκαν πριν από εβδομάδες. Ο Τόνι Ηλίας αποσύρεται από αγώνες. Ο Ισπανός αναβάτης έχει αγωνιστεί διεθνώς για περισσότερα από 25 χρόνια, κατακτώντας τον Παγκόσμιο τίτλο Moto2 το 2010 με την Team Gresini. Οι Ιταλοί θυμούνται τις όμορφες μονομαχίες του με τον Manuel Poggiali στο 125 και το 250 αλλά και τις προκλήσεις με τον Andrea Iannone στο Moto2. Στο MotoGP δεν κατάφερε να αφήσει το στίγμα του όπως και στο World Superbike, ωστόσο έγινε αστέρι στο εξωτερικό. Το 2017 κέρδισε το πρωτάθλημα MotoAmerica Superbike. Είχε ήδη ανακοινώσει την αποχώρησή του στα τέλη του 2020, αλλά η επιθυμία να αγωνιστεί είχε κυριαρχήσει και την επόμενη χρονιά είχε ακόμη συμμετάσχει σε επτά αγώνες. Τότε είχε επιστρέψει σε μόνιμη βάση αλλά τώρα αποφάσισε να φύγει οριστικά. Ο Τόνι Ηλίας κατά τη διάρκεια της καριέρας του έχει κερδίσει τις καρδιές εκατομμυρίων θαυμαστών και η αποχαιρετιστήρια επιστολή του είναι ένα συμπύκνωμα συναισθημάτων.
Η επιστολή του Τόνι Ηλία
Είχα ένα όνειρο και κυνηγώντας το πέτυχα πολύ περισσότερα από όσα φανταζόμουν. Δεν ξέρω από πού να αρχίσω να γράφω. Μπροστά μου είναι γιγάντια κύματα εικόνων, συναισθημάτων, ζωντανών αναμνήσεων και αισθήσεων που δύσκολα ορίζονται. Ένταση, ναι, πολλή ένταση. Πόσο όμορφο είναι να ζεις αυτή τη στιγμή που όσο κι αν προσπαθείς δεν βγαίνουν λόγια αλλά κυριαρχούν συναισθήματα που ούτε καν ήξερες ότι κρύβεις. Πόσο όμορφο είναι να ευχαριστώ όλους όσους μαζί με εμένα συνέβαλαν στη δημιουργία τους. Δεν είναι εύκολο να γράψεις τις λέξεις που κάθε αθλητής δεν θα ήθελε ποτέ να γράψει. Όμως ήρθε η ώρα.
Ως παιδί ήθελα να γίνω επαγγελματίας οδηγός και έγινα Παγκόσμιος Πρωταθλητής. Αγωνίστηκα δίπλα στους καλύτερους αναβάτες, με τις καλύτερες ομάδες, πετυχαίνοντας νίκες σε όλες τις κατηγορίες. Ευχαριστώ όλους όσους με έκαναν μια καλύτερη εκδοχή του εαυτού μου, που έκαναν το όνειρό μου πραγματικότητα, που ήταν πάντα εκεί στις δύσκολες στιγμές. Χωρίς αυτούς το όνειρό μου δεν θα υπήρχε και δεν θα ήμουν ο άνθρωπος που είμαι. Ευχαριστώ τις ομάδες, τους φιλάθλους, τα μέσα ενημέρωσης, τους διοργανωτές, τους φιλάθλους, τους χορηγούς. Δεν με αμφισβήτησες ποτέ και θα συνεχίσεις να είσαι δίπλα μου.
Ευχαριστώ την οικογένειά μου, τους γονείς μου, την αδερφή μου που θυσίασαν τα πάντα για να το απολαύσω το ίδιο. Το καλύτερο όμως είναι ότι τα καταφέραμε. Στη σύζυγό μου που με συνόδευσε σε αυτό το τελευταίο κομμάτι και μου έκανε το μεγαλύτερο δώρο που είναι τα υπέροχα παιδιά μας. Ήταν ένα όνειρο που έγινε πραγματικότητα. Μια ονειρική πραγματικότητα.
