Ο Ρομπέρτο Ταμπουρίνι ως παιδί απολάμβανε να σπάει ρεκόρ σε πίστες για μίνι ποδήλατα. Ήταν λίγο βλάκας και σούπερ ταλέντο, δεν υπήρχε κομμάτι που να μην υπέγραψε το δίσκο. Συχνά αγωνιζόταν με μεγαλύτερους αναβάτες αλλά ήταν λεπτομέρεια. Μάζευε σειρές ιταλικούς και ευρωπαϊκούς τίτλους, μέχρι που έχασε το μέτρημα. Προσγειώθηκε αμέσως στο CEV και στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα 125, αλλά στη συνέχεια μεταξύ σωματικών προβλημάτων και προβλημάτων με τη μηχανή και λάθος διαχείρισης, δεν μπόρεσε να λάμψει στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα.
Στη συνέχεια, το Bike Service τον έκανε το ντεμπούτο του με Yamaha R6 και έτσι ξεκίνησε την καριέρα του στα 600cc, στη συνέχεια αγωνιζόμενος στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Supersport, στο Stock 1000, μέχρι το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Superbike το 2022, χτυπώντας τακτικά τη ζώνη πόντων και ένα εξαιρετικό top 10. palmares ένας ιταλικός τίτλος Supersport, μια νίκη στο National Trophy 1000, δύο δεύτερες θέσεις στο Παγκόσμιο Κύπελλο STK 1000 και πολλές καλές διεθνείς τοποθετήσεις, αλλά δεν κατάφερε πραγματικά να περάσει.
Τώρα, στα 32 του, αγωνίζεται στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Αντοχής και η αίσθηση είναι ότι βρίσκεται ήδη προς το τέλος της καριέρας του. Τι πήγε στραβά? Γιατί ο Ρομπέρτο Ταμπουρίνι δεν αγωνίζεται με πλήρες ωράριο και δεν καταφέρνει να γίνει πρωταθλητής με Γ κεφαλαίο; Το πιστεύει ακόμα ή έχει ξεκουράσει την καρδιά του; Πολλά ερωτήματα στα οποία προσπαθεί να απαντήσει, αποκλειστικά στο Corsedimoto.
«Τα πάω πολύ καλά στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Αντοχής – λέει ο Ρομπέρτο Ταμπουρίνι – ήταν υπέροχο να τρέχεις στο SPA, ακόμα και τη νύχτα. Το περιβάλλον είναι όμορφο, καταφέρνω επίσης να κερδίσω κάποια χρήματα οπότε δεν μπορούσα να ζητήσω περισσότερα. Σίγουρα, αγωνίζομαι για μια ιδιωτική ομάδα και υπάρχει μια αξιοσημείωτη διαφορά μεταξύ ιδιωτικού και επίσημου ακόμη και σε αγώνες αντοχής, αλλά είναι ένα πρωτάθλημα που μου αρέσει».
Πιστεύετε ότι μπορείτε να επιστρέψετε στο WorldSBK ή έχετε βάλει φωτιά στην καρδιά σας;
«Η καρδιά είναι ήσυχη ίσως όχι, αλλά δεν αυταπατώ πλέον τον εαυτό μου. Ξέρω πώς πάνε τα πράγματα στη μοτοσικλέτα, το ξέρω χρόνια, είναι οι συνηθισμένες ομιλίες αλλά δεν λυπάμαι καθόλου τον εαυτό μου. Είμαι έτοιμος, με κίνητρο αλλά δεν περιμένω θαύματα. Ήμουν ήδη πολύ τυχερός που έχω μια σεζόν στο World Superbike χωρίς χορηγό και θα είμαι για πάντα ευγνώμων στον Carusi για αυτήν την ευκαιρία. Κάναμε και οι δύο το ντεμπούτο μας στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Superbike, είχαμε ένα πολύ ιδιωτικό ποδήλατο και μαζί καρπωθήκαμε μεγάλες ικανοποιήσεις. Θα είναι πολύ δύσκολο για μένα να αγωνιστώ ξανά σε World Superbike ή World Supersport, τουλάχιστον με μια ανταγωνιστική ομάδα. Αν συνέβαινε φυσικά θα ήμουν πολύ χαρούμενος αλλά είμαι ρεαλιστής».
Τι σου έλειψε και τι σου λείπει;
«Μάλλον μου έλειπε ένας κορυφαίος μάνατζερ που θα μπορούσε να μου βρει τα κατάλληλα καταλύματα και τις κατάλληλες συνθήκες για να μπορώ να αγωνιστώ ακόμα και χωρίς προϋπολογισμό. Μόνο εγώ δεν είμαι καλός στο να βρίσκω μεγάλους χορηγούς, υπάρχουν και αυτοί που έχουν αυτό το χάρισμα αλλά δυστυχώς δεν είμαι εκεί‘είχα ποτέ. Έχω μερικούς μικρούς προσωπικούς χορηγούς αλλά αρκούν μόνο για να πληρώσω τα έξοδα προπόνησής μου. Δεν έχω και δεν είχα ποτέ μπάτζετ που θα μπορούσε να συνεισφέρει οικονομικά στις ομάδες. Αν το είχα σήμερα, ωστόσο, θα ήταν υπέροχο γιατί θα πλήρωνα μόνο για να αγωνιστώ σε υψηλά επίπεδα στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα ή για να αποκτήσω εμπειρία στη MotoAmerica. Δεν θα ήμουν διατεθειμένος να ξοδέψω για ένα εθνικό πρωτάθλημα, όχι αυτό. Δεν θα είχε νόημα».
Σε αναζήτησαν οι ομάδες CIV;
«Ναι, αλλά πιστεύω ότι με το αθλητικό μου πρόγραμμα σπουδών, με την εμπειρία μου, οι ομάδες CIV θα πρέπει να με πληρώσουν για να αγωνιστώ. Θα έκανα το CIV μόνο αν είχα οικονομική απόδοση, σίγουρα δεν θα το έκανα ως πληρώνοντας ή σε καμία περίπτωση να κάνω έξοδα μετακίνησης και λοιπά».
Ποιος σε βοήθησε περισσότερο όλα αυτά τα χρόνια;
«Ένα όνομα πάνω από όλα: Sandro Carusi της MotoXRacing. Αν δεν ήταν αυτός, δεν θα είχα αγωνιστεί ποτέ στο World Superbike. Είμαι ακόμα μέλος του Moto Club του και εξακολουθούμε να δουλεύουμε μαζί. Αν είχε την ευκαιρία να με βοηθήσει σίγουρα θα το έκανε, πάντα με τα χρόνια».
Τον περασμένο μήνα αγωνιστήκατε με ένα Aprilia στη Ρουμανία και σημειώσατε το ρεκόρ πίστας στο MotorPark. Πώς βρέθηκες;
«Είχαν περάσει επτά χρόνια από τότε που είχα οδηγήσει ένα Aprilia, αλλά η ομάδα που με κάλεσε ως φιλοξενούμενο είχε ένα. Ήταν σε απόθεμα, αλλά το απόλαυσα και ήταν μια καλή εμπειρία. Το βρήκα πολύ ανταγωνιστικό. Όσο για τις μοτοσυκλέτες, προσαρμόζομαι, σίγουρα δεν είναι αυτό το πρόβλημα, είναι απλώς να μπορείς να αγωνίζεσαι σε διεθνές επίπεδο χωρίς προϋπολογισμό και με μέσα που ανταποκρίνονται στην κατάσταση».
