Η Sofia Torri είναι 31 ετών και παρακολουθεί το MotoGP paddock εδώ και 30. Φαίνεται περίεργο αλλά είναι πραγματικά. Κόρη του Τζιοβάνι Τόρι, ιστορικού μάνατζερ της ομάδας της Σκωτίας, ως παιδί πήγε στον ιππόδρομο με την οικογένειά της. Έγινε παθιασμένη με τους κινητήρες χωρίς να χάσει ποτέ από τα μάτια της τις σπουδές της. Αποφοίτησε και ασχολείται με τη μοτοσικλέτα εδώ και δέκα χρόνια. Επί του παρόντος, η Sofia Torri είναι η Project Manager και υπεύθυνη για τις εκδηλώσεις πίστας του Alpinestar. Ως εκ τούτου, συμμετέχει με τη βενετική εταιρεία στους αγώνες MotoGP και σε πολλά άλλα σημαντικά γεγονότα, με εξαίρεση τη Formula 1.
«Η μάντρα είναι το σπίτι μου… λέει η Σοφία Τόρι στον Κορσεδημότο – Γνωρίζω όλους εκεί, πολλοί με έχουν δει να μεγαλώνω. Ο πατέρας μου ήταν αρχικά χορηγός του Bruno Casanova, μετά της ομάδας της Σκωτίας της οποίας ήταν και συνεργάτης. μικρόΉμουν στο σιρκουί για πρώτη φορά το 1993, όταν ήμουν ενάμιση έτους. Για μερικά χρόνια πήγαινα σε όλους τους αγώνες με τη μαμά, τον μπαμπά και τον αδερφό μου. Ήταν ένας τρόπος να περάσουμε λίγο χρόνο μαζί γιατί κατά τα άλλα ο πατέρας μου ήταν πάντα πολύ απασχολημένος με την παρέα του».
Με την Team Scot έχετε βιώσει μοναδικά συναισθήματα.
«Υπήρξαν μερικά υπέροχα χρόνια, τότε το 2009 ήταν απίστευτο. Ήταν η τελευταία χρονιά του 250 και η Honda είχε ήδη αποφασίσει να αποσυρθεί. Η ομάδα ήταν πραγματικά υπέροχη, μια μεγάλη οικογένεια. Κερδίσαμε το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα με τον Aoyama στον τελευταίο αγώνα και ήταν απέραντη χαρά. Ήμουν 17 και δεν θα ξεχάσω ποτέ αυτές τις στιγμές».
Τότε αποφασίσατε να ασχοληθείτε με τη μοτοσικλέτα;
«Ναι και έκανα ένα καλό χάος. Άρχισα να εργάζομαι στη φιλοξενία της Team Lorenzini. Θέλω να ευχαριστήσω τον Vanni που ήταν πραγματικά σαν πατέρας σε επαγγελματικό επίπεδο: με βοήθησε πολύ σε όλη τη διαδρομή μου, ήταν ένα πραγματικό σημείο αναφοράς. Στη συνέχεια με κάλεσε ο Sandro Carusi και ήμουν συντονιστής ομάδας της ομάδας του. Το 2015, στο ντεμπούτο μου σε αυτόν τον ρόλο, κερδίσαμε αμέσως τον πρώτο αγώνα στην Αραγονία με τον Roberto Tamburini και ήταν ένα όνειρο. Τότε πλησιάσαμε να κερδίσουμε το Παγκόσμιο Κύπελλο STK 1000. Ήταν μια υπέροχη χρονιά. Μετά από δύο χρόνια με την Carusi δούλεψα για λίγους μήνες στο Sic58 και εκεί γνώρισα τον Tony Arbolino κι έτσι άρχισα να συνεργάζομαι με την GreyhoundRacing, την εταιρεία που το διαχειριζόταν. Εργάζομαι για την Alpinestar από το 2019».
Άφησες τη Ρομάνια για να μετακομίσεις στο Βένετο;
«Πηγαίνω σε εκδηλώσεις αλλά δουλεύω και στην εταιρεία, οπότε έπρεπε να μετακομίσω. Το Alpinestar είναι ένα εξαιρετικό γυμναστήριο, εξαιρετικά εκπαιδευτικό, μια εμπειρία ζωής. Αλλά είμαι από τη Ρομάνια και μου λείπει η γη μου. Στο μέλλον θα ήθελα να έρθω λίγο πιο κοντά στο σπίτι, από την άλλη γεννήθηκα και μεγάλωσα στο Motor Valley. Θα ήθελα να συνεχίσω να εργάζομαι στη μοτοσικλέτα αλλά χωρίς να χρειάζεται να ζω σε άλλη περιοχή. Είμαι πολύ κοντά στην οικογένειά μου και οι γονείς μου έρχονται στους αγώνες όταν μπορούν. Σε κάθε περίπτωση, δεν θα μπορούσα να μείνω μακριά από τα ποδήλατα, και από τη μάντρα, είμαι πολύ παθιασμένος και το πάθος είναι το καύσιμο για όλα».
