door Giuliano Pugolotti*
Organisator zijn is moeilijk. We moeten de eindjes aan elkaar knopen en de harten laten kloppen van degenen die het kaartje betalen. Rekeningen en emoties zijn echter twee dingen die vaak – wie weet waarom – het tegenovergestelde zijn. Het wereldkampioenschap op dit moment is gebaseerd op de meest elementaire regels van marketing. Anderhalve race voor de prijs van één: ze bieden je naast de zondag ook de MotoGP sprintrace aan. Hij doet het om degenen die betalen voor reclame- en tv-rechten en degenen die voor het kaartje betalen te plezieren. Promoties worden meestal gemaakt wanneer het product moeite heeft om eruit te komen.
Hier gaat het om.
MotoGP lijkt op zoek te zijn naar een originele identiteit, terwijl motorrijden voor een fan als ik altijd al een identiteit heeft gehad. Het belangrijkste is om het niet te verliezen. Dit is het andere punt.
Ik denk dat de essentie en de waarde ervan moet worden verdedigd zonder de vervormde en onnatuurlijke kopie van de vier wielen te worden. De motorrijder is historisch meer spartaans, ruiger, nuchterder. Het zal zijn vanwege het evenwicht dat in een fractie van een seconde verloren gaat, waardoor we instinctiever, eenvoudiger en directer worden. Bij ons val je. In de F1 crasht hij. Er is nogal een verschil. Omdat we moeten verenig ons wanneer zijn we zo geboren?
De Race Direction, de inhaalonderzoeken, de radiocommunicatie vanuit de pits in de nabije toekomst, de parade van de coureurs op de bandwagon. Weten we zeker dat het kopiëren van een ander product de juiste manier is? Motorrijden is geweldig geworden dankzij de legendes van de rijders die de circuits onvergetelijk hebben gemaakt. De merken van de fietsen waarop ze reden zijn iconen geworden.
De pakken, de helmen, de startnummers. De piloten. Die vallen en weer opstaan. Die van ondenkbaar en ondenkbaar herstel. Die van inhalen en stroomlijnkappen die de markeringen dragen. Dit zijn dingen die nog gedeeltelijk alleen in de kleine categorieën te zien zijn, die echter het grote publiek niet bereiken. Vandaag de dag worden er in de MotoGP vijf races gemist vanwege een schouder, vier of vijf races vanwege een vinger. De piloten laten zich zien “normale wezens”. Het zijn niet langer mythische wezens om te vertellen. Toen ik snel moest herstellen, dacht ook ik: als de Ruiter het doet, doe ik het ook.
Wie inspireert mij vandaag met deze normalisering van het tv-formaat? Naar de groene strepen, naar de controverse de volgende dag voor twee stroomlijnkappen te veel? Laten we de films vergeten, de verhalen uit de tv-serie. Motorrijden is altijd een bron van echte emoties geweest.
Die hebben we nodig. Alleen daarvan. Of is deze tijd misschien voorbij?
*Giuliano Pugolotti, 62, is een ultramarathonloper, journalist en schrijver. Hij heeft 25 woestijnen op aarde doorkruist: 6000 kilometer hardlopen, alleen, aan de rand van de wereld. Hij is een groot motorliefhebber. Binnenkort staat hij weer in de boekhandel om te vertellen over zijn nieuwste uitdaging. Altijd op het randje, zoals de piloten.
