De eerste tranen, de zoetste, de meest intense: tranen die uit de ogen en het hart stromen. Christian Gamarino heeft een diploma economie en is een rationele, koude piloot. Hij onthult zelden zijn gevoelens. Gama, zoals iedereen hem in de paddock noemt, is een beleefde, vriendelijke, aardige kerel met wie het altijd prettig is om een praatje te maken. Maar hij is een afgemeten man. Op het podium van de Bol d’Or smolt hij echter volledig weg. Die overwinning met Team 33 Louit April Moto had veel betekenissen voor hem en de andere Italiaanse jongens. Voor Kevin Calia kwam het in het belangrijkste jaar van zijn leven met de geboorte van zijn zoon (lees het verhaal) en voor Simone Saltarelli na een zeer zware blessure, zoals hij ons zal vertellen. Zelfs voor Christian Gamarino was het iets unieks. Hier is zijn verhaal.
Wie is Christian Gamarino
Ik kon mezelf niet definiëren met één woord. Ik ben natuurlijk coureur, maar ik werk ook in de World Supersport met jongeren in het GP Projectteam, ik ben instructeur bij rijopleidingen en vorig jaar ben ik afgestudeerd. Ik geloof dat ik een van de weinige wereldkampioenen ben met een academische kwalificatie. Van nature heb ik het nogal koud, als ik bij de races ben, laat ik mezelf niet gaan en laat ik mijn emoties niet blijken. Maar bij de Bol d’Or was het anders. De race was zwaar en ik deed de laatste stints, dus ik arriveerde erg moe, maar toen ik aankwam en zoveel gelukkige mensen zag, was het iets ongelooflijks. Vermoeidheid versterkt emoties.
De eerste tranen
Ik denk niet dat ik ooit in mijn volwassen leven heb gehuild, dat denk ik niet. Ik hield me echter niet in op het podium. Het was prachtig en ik was blij om die emoties te delen met mijn teamgenoten, mijn familie, mijn vriendin, mijn vrienden. Het zijn momenten die binnen blijven. Na de race dronk ik de champagne van het podium en toen was ik echt knock-out. Het is een heel intense periode, ik heb het nog niet kunnen vieren want toen moest ik weer naar Aragon vertrekken.
Het team binnen het team
Op de Bol d’Or was ik met mijn crew perfect georganiseerd. Ik had het gevoel dat ik mijn eigen team had binnen Team 33 Louit April Moto. Mijn vader en een vriend van mij fungeerden als mijn assistenten en zorgden voor het drogen van mijn helm en pak. Mijn moeder maakte eten klaar in de camper. Mijn vriendin zorgde voor de sociale media, de telefoon en het maken van alle videobeelden die ik op mijn YouTube-kanaal zal publiceren. In deze periode ben ik altijd op reis en heb ik geen tijd om eraan te werken, maar over een paar weken zal ik een video publiceren die erg leuk zal zijn, dat kan ik nu al zeggen.
Nu de Nationale Trofee
Op 7 en 8 oktober sta ik op een Aprilia op het circuit van Imola voor de laatste twee manches van de National Trophy. Het zal moeilijk worden om de titel te winnen, want helaas moest ik in de laatste race vanwege een technisch probleem stoppen en moest ik ook een afspraak missen, anders had ik een goede kans gehad. Verder voel ik mij altijd goed in Imola. Ik slaagde er echter in om aan te tonen dat ik competitief was met totaal verschillende fietsen en banden en in tegengestelde soorten races, aangezien de National Trophy-races erg kort zijn.
Richting 2024
Ik leef een beetje van dag tot dag, ik weet nog niet precies wat ik volgend jaar ga doen. Ik heb een test gedaan op de fabrieks Kawasaki ZX-10R en deed het redelijk goed. Ik zou graag hogerop willen komen in de categorie, want na het winnen in Superstock zou dat de stap zijn. Welnu, ik hoop dat dit succes op de een of andere manier een keerpunt kan betekenen en dat ik op officieel niveau een geweldige kans krijg. Mijn andere mogelijke verplichtingen op nationaal niveau zullen hiervan ook afhangen. Er beweegt iets en dit is al heel positief.
