Een reis naar het verleden, tot eind jaren tachtig en begin jaren negentig toen een Toscaanse jongen ruimte maakte tussen de vele inwoners van Romagna. Alex Gramigni bezorgde Aprilia in 1992 zijn eerste wereldtitel door te winnen in de klasse 125. Hij versloeg Fausto Gresini op een Honda.
Alex Gramigni, een lange carrière
“Eigenlijk begon ik met Aprilia deel te nemen aan het EK in Team Italië – vertelt de ‘Gram’ – In 1988 en 1989 werd ik tweede en daarna landde ik in het Wereldkampioenschap 125. In 1990 veroverde ik mijn eerste podium, het jaar na mijn eerste overwinning en in 1992 won ik het Wereldkampioenschap “.
Is er een bepaalde episode die in je geheugen gegrift is gebleven?
“Er is een droevig moment toen ik geblesseerd raakte terwijl ik het WK leidde. Ik brak mijn scheenbeen en kuitbeen en op dat moment dacht ik dat mijn dromen voorbestemd waren om te verdwijnen. Het was niet zo. Ik herstelde snel, de motor ging heel goed, we waren competitief, de laatste paar races van het seizoen gingen goed en we wonnen het kampioenschap”.
Je ogen stralen nog, denk terug aan de titel…
“Ja, het zijn mooie dingen en ze blijven in het hart. Toen ging ik verder: ik reed in 250, 500 en in Superbike, maar ik heb geen significante resultaten meer behaald ”.
Als je terugkijkt, heb je dan spijt?
“Nee, want ik heb elke keuze gemaakt, ten goede of ten kwade. Dan is het normaal om fouten te maken, het hoort bij het leven. In 1992 verliet ik bijvoorbeeld Aprilia en ging naar Gilera, toen verbeterde de motor van Noale veel en won Biaggi 4 Wereldkampioenschappen. Als ik was gebleven, had ik ze dan kunnen winnen? Ik weet het niet, want Biaggi was nog steeds erg sterk, beter dan ik. Ik heb geen spijt en ben blij met mijn carrière”.
Hoe was de sfeer in de paddock in de jaren negentig?
“Eens waren we een groep, we gingen ook samen op vakantie tussen de ene race en de andere. Tussen de Italianen waren we heel close, toen dacht iedereen natuurlijk voor zichzelf in de race. Ik was bevriend met Capirossi, Reggiani, Cadalora, Gianola, Casoli maar in het algemeen met alle Italianen. Er hing een fijne sfeer”.
Is dat vandaag niet het geval?
“Nu is alles wat professioneler: er zijn contracten met sponsors, sociale netwerken en er wordt gezocht naar zichtbaarheid. De wereld is veranderd, de dagelijkse realiteit en onvermijdelijk ook het motorrijden”.
Je blijft regelmatig de motoromgeving bezoeken?
“Ja, voor werk en voor passie. Ik bleef aan Yamaha gebonden omdat ik de laatste jaren van mijn carrière racete en bijna twintig jaar testrijder was. Ik heb Aprilia in mijn hart omdat het me de wereld van motorfietsen heeft doen betreden. Nu volg ik cursussen en heb ik een bedrijf: we werken samen met Aprilia aan een school en verschillende dingen”.
Aprilia heeft dit jaar de kleuren van het 125 Wereldkampioenschap nieuw leven ingeblazen om 30 jaar sinds de eerste titel te vieren. Wat voelde je?
“Ik vind het erg leuk, het is mooi en ik was er erg blij mee”
Foto: alexgramigniproject
LEES OOK
