Superbike vreesde dat het één van zijn iconen kwijt was, maar na de Australische schipbreuk stak Jonathan Rea prompt weer de kop op. Op de eerste halve testdag op het Catalunya Circuit was de nieuwe Yamaha-aanwinst de snelste, met een referentie van 1’41″655, wat hem de glimlach van zijn beste dagen teruggaf. Toen hij na het zesvoudige Wereldkampioenschap terugkeerde naar de garage, streelde hij de YZF-R1 voordat hij hem aan de monteur overhandigde, waarmee hij op dramatische wijze zijn tevredenheid uitte. Rea op Phillip Island, nul punten in drie races, was te slecht om waar te zijn. Het is duidelijk dat deze zwaluw geen veer kan maken, ook al omdat het asfalt met weinig grip de andere hoofdrolspelers ertoe aanzette weinig te draaien. Maar het is een bemoedigend teken, waar de rijder maar ook Yamaha op zaten te wachten.
“De ene onzin na de andere”
De laatste dagen rijden hier al heel lang toerwagens, waardoor de baan erg vies is en niet heel snel. In de eerste drie werkuren (afsluiting om 18.00 uur) viel Jonathan Rea echter onder de snelste ronde van race 2 in mei ’23, neergezet door Alvaro Bautista met de Ducati in 1’41″730. Dat weekend domineerde de Spanjaard het toneel en scoorde met ontwapenend gemak de hattrick. Het officiële record is 1’41″135, behaald door Bautista zelf in de Superpole Race van de 22e. Bij terugkeer in de garage werd Jonathan Rea omringd door elf technici, waaronder twee specialisten van Ohlins, de ophangingsleverancier. “In Australië had hij en wij veel verwachtingen, maar Jonathan is sinds de vorige tests de weg kwijtgeraakt en deed het ene stomme ding na het andere” onthulde een van de teamleden ons, verwijzend naar onjuiste installatiekeuzes. De R1 is een garantie, Andrea Locatelli was erg snel en vocht volop om te winnen. Het is dus de bestuurder die de weg moet vinden. Snel, als het kan.
