Van Marc Seriau/paddock-gp
Zelden hebben we zoveel over een achterband gesproken tijdens een MotoGP-seizoen als Jorge Martin tijdens de Grand Prix van Qatar! Verantwoordelijk voor een beslissende GP in de strijd om de titel voor sommigen een alibi te simpel voor anderen. Elk van de twee partijen gelooft te goeder trouw in zijn eigen versie van de gebeurtenissen, en we kunnen hen op geen enkele manier de schuld geven. We gingen echter de onpartijdige mening horen van een derde persoon die dat soort rubber het hele jaar door gebruikt.
Dit uit de tijd dat de Madrid-renner van het Pramac-team in de MotoGP nog niet geboren was. We hebben het over Guy Coulon. Zijn mening is bijzonder interessant, met het unieke inzicht van een man aan wie geen verhalen worden verteld en die voor één keer zijn mening wilde delen over een enigszins ‘gevoelig’ onderwerp. Uiteindelijk laat de goochelaar van het Tech3-team ons zien hoe we een goede band kunnen combineren met schaatsen aan de start en een steeds slechter racetempo, terwijl we de dag ervoor gingen winnen…
Guy Coulon, wat is uw standpunt met betrekking tot de verhaal van de achterband van Jorge Martin in Qatar die zijn MotoGP-seizoensfinale verpestte?
Nou, ik kan een beetje antwoorden op basis van de ervaring die ik heb van voorgaande jaren en die ik niet meer heb. Het gebeurde vrij vaak en bij bijna alle rijders, vooral tijdens de kwalificatiesessie, wanneer er meestal 2 zachte banden worden gebruikt. Twee ronden, terug en nog eens 2 ronden met een tweede band. Dit is wat ik meerdere keren heb kunnen observeren, verifiëren en opnieuw controleren, met verschillende sessies en verschillende coureurs, na de eerste kwalificatieband. De bestuurder komt terug en bevindt zich in zijn gebruikelijke “prestatiezone”, hij lijkt behoorlijk tevreden met zijn positie en begint met de 2e band, tevreden, of bijna, zou ik zeggen. Hij rijdt correct en flexibel en verbetert over het algemeen uw tijd een beetje.
Als hij terugkomt en hij is niet in zijn zone, zit hij een beetje laag in positie en al het andere. Als hij opnieuw begint met de tweede band, zal hij wat neerslachtiger, nerveuzer, minder flexibel en agressiever zijn. Hij zal systematisch terugkomen en zeggen dat de tweede band niet werkte, dat hij geen grip had, omdat hij agressiever was geweest met zijn fiets. Dit kunnen we ook zeggen als een coureur een slechte start maakt. Ter compensatie is hij wat agressiever, minder gefocust tijdens het rijden en begint hij te zien dat de band niet goed zit. Hij is agressiever, de band verliest grip en begint hem de hele race te slepen en tegen zichzelf te zeggen “Vanwege deze band red ik het niet”. Hij wordt dan nog agressiever, er ontstaat paniek en hij moet proberen delicater te zijn. Uiteindelijk zal hij het je vertellen “Nou, het rubber werkte niet”.
Jouw conclusie is op de een of andere manier van toepassing op een bepaalde Spaanse rijder in de laatste MotoGP-race…
Dit geldt voor Italiaanse, Spaanse, Franse coureurs, wat je maar wilt, die misschien verkeerd starten en daarna wat meer moeite hebben.
De spectaculaire schaats bij de start, iets wat jouw coureur Augusto Fernandez in diezelfde race ook overkwam…
Hier zoals Augusto zondag deed op de 25 meter, omdat hij in een vuile omgeving stond. Hij miste zijn start volledig en daarna was het lastig. Zaterdag bevond ze zich in een beter gebied op de grid, ze maakte een goede start, hij zat in zijn “comfortzone”, als ik het zo mag zeggen, en hij reed de race netjes uit. Maar ik herinner me ook dat ik tegen een aantal kwalificatiecoureurs zei: “Als je in de eerste ronde van een nieuwe band ziet dat deze geen grip heeft, komt dat waarschijnlijk omdat je te agressief bent. Zodra de tour voorbij is, concentreer je je opnieuw en ontspan je meer, en ga je op pad voor een nieuwe tour. “
Dit zou de slechte start kunnen verklaren, de verandering van positie op de MotoGP-grid tussen zaterdag en zondag. Op een vuil gedeelte van de baan met bordjes voor een schoon gedeelte…
“Klaar. De startpositie tussen zaterdag en zondag was anders door de degradatie van Aleix Espargaro.
De hypothese van een defecte band in een Michelin-serie lijkt u daarom niet plausibel…
“Voor mij ja. Natuurlijk ben ik er geen grote fan van, omdat ik ze erg moeilijk te gebruiken en te controleren vind. De logica van de keuze is niet eenvoudig. Aan de andere kant is het indrukwekkend in de productiekwaliteit en consistentie van de productie, maar ook in de manier waarop ze erin slagen hetzelfde niveau te handhaven in één type band. Op dit front zou een defecte band misschien in een serie kunnen voorkomen, maar ik geloof er niet in [ride].
Foto: Tech3 Racing
Het originele artikel over Paddock-GP
