2 Νοεμβρίου 2008, μια ημερομηνία που σίγουρα κανείς δεν θα ξεχάσει ποτέ. Η ημερομηνία είναι από αυτές που μένουν αποτυπωμένες, τόσο που όλοι θυμόμαστε το ακριβές μέρος και τι νιώσαμε ακόμα και σήμερα και θα είναι έτσι για πάντα. Η μέρα που ο Φελίπε Μάσα έγινε εικονικός παγκόσμιος πρωταθλητής για μόλις μισό λεπτό, μια κραυγή που όχι μόνο τον έπνιξε και που αντ’ αυτού έγινε επική για τον Λιούις Χάμιλτον, πρωταθλητή μόλις με έναν βαθμό. Το να πεις το γεγονός με καθαρό τρόπο είναι πολύ προφανές, αλλά μέσα από τα μάτια ενός παιδιού, που δεν είχε ακόμη βιώσει μια τόσο μεγάλη αθλητική απογοήτευση, θα μπορούσε να είναι διαφορετικά.
Η μεγάλη μέρα έφτασε στο Σάο Πάολο της Βραζιλίας
Η τελευταία πράξη μιας τρελής σεζόν, που είχε δει τον Μάσα και τον Χάμιλτον να τσακώνονται σε κάθε πίστα. Το Interlagos ήταν η τελευταία διοργάνωση και είδε τον Άγγλο να προηγείται με 7 πόντους έναντι του Βραζιλιάνου. Η προσμονή ήταν μεγάλη, γιατί ήδη πέρυσι είχε φτάσει μια Ferrari για να αγωνιστεί για τον τίτλο στη Βραζιλία κόντρα στη Hamilton, και είχε κερδίσει τον τίτλο με τον Kimi Raikkonen. Γι’ αυτό θυμάμαι εκείνη την εβδομάδα του Νοέμβρη του 2008 ως μια από τις πιο αγχώδεις. Θυμάμαι τέλεια ότι περίμενα να σβήσουν τα φανάρια από τη Δευτέρα. Ο Φελίπε Μάσα παίρνει την Pole Position το Σάββατο, τρελώνοντας τον κόσμο της Βραζιλίας. Ο Χάμιλτον δεν ξεπερνά τον τέταρτο ταχύτερο χρόνο. Αν ήταν οι θέσεις τερματισμού, ο τίτλος θα είχε πάει ακόμα στους Βρετανούς.
Εδώ είναι Κυριακή, πέρασε σε αυστηρή σιωπή, περιμένοντας τον Rai να ανοίξει τη σύνδεση με την πίστα. Ήμουν έτοιμος για λίγο μπροστά στην τηλεόρασή μου με καθοδικό σωλήνα (αντικείμενα που σε κάνουν να νιώθεις γέρος). Ο καιρός αποφασίζει επίσης ότι πρέπει να είναι πραγματική αγωνία, έτσι τα σύννεφα φτάνουν στο Σάο Πάολο, αποφασίζοντας να κάνουν το φινάλε της σεζόν θρίλερ. Ο Μάσα τρέχει μακριά, τρέχει μακριά, ξέρει ότι πρέπει να κερδίσει και να ελπίζει. Όλα συμβαίνουν πίσω από αυτό, συμβαίνει επίσης ο Χάμιλτον να βρει τους δαίμονες ενός χρόνου νωρίτερα. Ο χρόνος περνά και ο Χάμιλτον φαίνεται να καταφέρνει την πέμπτη του θέση και το αγοράκι μου αρχίζει να μην το πιστεύει πια. Το αγοράκι μου δεν καταλαβαίνει καν πόσο θεμελιώδης θα είναι ο τριάντα έκτος γύρος εκείνου του αγώνα, όταν ο Timo Glock επιστρέψει με το Toyota του και κάνει μια μεγάλη στάση. Ο Γερμανός χρησιμοποιεί slick ελαστικά για να φτάσει στο τέλος.
Η ψευδαίσθηση και εκείνη η καταραμένη στιγμή στην καμπύλη Juncao
Κατά τον 65ο γύρο από τους 71 προγραμματισμένους γύρους, πέφτει βροχή στην πίστα, παρόλο που η πίστα δεν φαίνεται να βραχεί. Η βροχή σε κάνει να πιστεύεις σε ένα θαύμα και όταν είσαι παιδί το πιστεύεις και καλά κάνεις, γιατί συμβαίνει το αδιανόητο. Η πίστα γίνεται αδιάβατη και το βαλς των στάσεων αρχίζει, μια στάση που δεν κάνει ο Glock και εξακολουθεί να τρέχει καλούς χρόνους και αποφασίζει να συνεχίσει μέχρι το τέλος. Το άγχος ανεβαίνει, ένα λάθος μπορεί να κρίνει τα πάντα και έτσι στον 69ο γύρο είναι η αποθέωση. Ο Sebastian Vettel επιτίθεται στον Hamilton για την πέμπτη θέση και τον προσπερνά, ο Βρετανός είναι πλέον έκτος. Η έκτη θέση του Lewis σημαίνει μόνο ένα πράγμα: τον τίτλο για τον Felipe Massa και τη Ferrari μας. Το αγοράκι μου βιώνει εκείνη τη στιγμή με μια μοναδική ευφορία, κραυγές που αναμειγνύονται με αυτές του βραζιλιάνικου κοινού.
Φαίνεται ότι έγινε, είμαστε εκεί, αλλά κανείς δεν ασχολείται με τις τελευταίες στροφές. Το Glock, το οποίο ήταν εφοδιασμένο με ελαστικά στεγνού τύπου, θεωρήθηκε ότι είχε ένα καθησυχαστικό πλεονέκτημα, αλλά αυτό δεν ισχύει. Στη συλλογική χαρά, ο Τζιανφράνκο Ματσόνι φωνάζει τη νίκη του Μάσα, με τη φωνή του να καλύπτεται από τις κραυγές μου. Η βροχή είναι υπερβολική και ενώ κανείς δεν την προσέχει να περιμένει τους αναβάτες στη γραμμή τερματισμού, ο Τζιανκάρλο Μπρούνο (τεχνικός σχολιαστής της Rai) στην καμπύλη Juncao (η προτελευταία πριν την ευθεία), μπαίνει ξεκάθαρα: «Είναι ο Γκλοκ! Ο Χάμιλτον πέρασε τον Γκλοκ!!!”. Ο Γερμανός δεν μπορεί να κρατήσει το Toyota του λόγω της βροχής λόγω των στεγνών ελαστικών του και τον περνούν τόσο ο Φέτελ όσο και ο Χάμιλτον.
Κλαίγαμε όλοι μαζί με τον Φελίπε Μάσα εκείνη τη 2η Νοεμβρίου πριν από δεκαπέντε χρόνια
Η ψυχραιμία πέφτει πάνω μου ως παιδί, που βλέπω τον Vettel να περνάει τη γραμμή τερματισμού πρώτος στην τέταρτη θέση και μετά τον Άγγλο στην πέμπτη. Το ελάχιστο που χρειαζόταν ο νεαρός Άγγλος για να γίνει παγκόσμιος πρωταθλητής με τη McLaren του. Η χαρά που νιώθεις για μισό λεπτό μετατρέπεται σε λύπη και τα δάκρυα αρχίζουν να πέφτουν. Αυτή είναι η μεγαλύτερη αθλητική μου απογοήτευση, που βίωσα μόλις στα 14 μου, όταν πιστεύεις μόνο ότι όλα τελειώνουν πάντα στη σωστή κατεύθυνση, αυτό είναι χειρότερο από το Euro2000. Ο Mazzoni βρίσκει τις τέλειες λέξεις: «Το αίμα κρυώνει στο γκαράζ της Ferrari». Δεν είναι μόνο το γκαράζ που νιώθω το κρύο, αλλά όλες οι κερκίδες στην πίστα, όλη η Βραζιλία, όλη η Ιταλία και πάνω απ’ όλα η καρδιά μου παγώνει. Το πάρτι στην εξέδρα είναι γεμάτο δάκρυα, ο Φελίπε Μάσα δεν συγκρατείται και δείχνει με δύναμη τη σημαία της Βραζιλίας, κλαίω και βρίζω όπως ένα παιδί, τον Χάμιλτον και όλο το γκαράζ της McLaren που έκαναν πάρτι. Αυτό είναι το δράμα της 2ας Νοεμβρίου 2008, μια ημερομηνία που οι οπαδοί της Formula 1 δεν θα μπορέσουν ποτέ να ξεχάσουν, γιατί εμπεριέχει πραγματικά όλη την ουσία αυτού του αθλήματος.
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: social Felipe Massa
