Is duizend niet voor meisjes? Ik, Giulia, heb de Ducati V2 getest op Imola

Er zijn plaatsen die een legendarische charme hebben en, terwijl ze hun volledige vitaliteit behouden, ze ook de emoties van een niet al te recent verleden overbrengen op degenen die ze bezoeken. In Imola wandel je tussen heden en verleden en een van die bijzondere plekken voor motorliefhebbers is het internationale circuit van Enzo en Dino Ferrari.

Het circuit

Er zijn geen premissen nodig om het belang te begrijpen van dit circuit dat de plaats is geweest van overwinningen en nederlagen. Hier werd de tragische legende geboren van Ayrton Senna, de meest geliefde F1-coureur aller tijden. Maar de gedachten gaan ook terug naar de mooiste momenten van de Superbike. Ik heb het niet direct kunnen meemaken, maar ik heb zo vaak gehoord over de epische strijd tussen Colin Edwards met zijn Honda VTR SP2 en Troy Bayliss met de Ducati 998 F 02 dat ik het gevoel heb dat ik er ook bij ben geweest. Het was Imola die de winnaar van het wereldkampioenschap Superbike 2002 bekrachtigde en die keer was het niet Ducati die won maar een tweecilinder Honda. Gek om te zien hoe fietsen sindsdien zijn geëvolueerd.

Terugkerend naar het heden, arriveerde ik op de zaterdagochtend van het Superbike-weekend in Imola. Ik werd begroet door het geluid van de Supersport-motoren terwijl de kwalificatie in volle gang was. De paddock was al vol, ondanks de hitte die al overweldigend begon te worden.

Live begrijp je hoe snel ze gaan

Ik heb de Superpole bekeken vanaf de Acque Minerali-heuvel. Het zien van de piloten op slechts een paar meter afstand is echt ongeëvenaard door tv. Alleen live kun je beseffen hoe ongelooflijk snel deze renners gaan. ‘S Avonds had ik het geluk om in de paddock te slapen in de gastvrijheid van een vriend en ik laat zeker de kans niet voorbijgaan om op de motor te stappen en de baan op te gaan. Wanneer doet zich immers weer zo’n kans voor?

Magisch asfalt

De eerste variant is die van de Tamburello en men kan niet anders dan alle eerbetoon aan de Braziliaanse coureur op de scheidingsnetten opmerken. De mythe van Ayrton is onuitwisbaar. Je verlaat Tamburello en gaat naar Villeneuve, tot nu toe is de baan vlak maar alles verandert om omhoog te gaan richting Piratella nadat je Tosa hebt aangepakt, een blinde vlek, waar je de volgende bocht niet kunt zien. Daarna verder langs het naar mijn mening mooiste stuk, dat van de Acque Minerali, afdalen en dan weer klimmen. De baan kronkelt als een slang naar de Variante Alta, nu gewijd aan Gresini. Je verlaat de Variante en daalt eerst langzaam en dan steeds sneller af richting Rivazza. Deze curve is letterlijk adembenemend. Daarna volgt de rechte weg, onderbroken door de Variante Bassa.

Het is een heel intiem en speciaal moment om de baan volledig te kunnen zien, helemaal gepolijst voor de World SBK-races van zondag. Alleen door met je voet het asfalt van Imola aan te raken, begrijp je de ware ziel van dit circuit. Het is op geen enkele manier vergelijkbaar met anderen en je begrijpt waarom het een van de meest angstaanjagende maar tegelijkertijd ook de mooiste tracks ooit is. Minder angstaanjagend maar zeker mooi is de motor die ik de dag na de SBK wereldkampioenschappen testte, de Ducati Panigale V2.

De Ducati Panigale V2

Premisse: persoonlijk heb ik altijd Japanse motorfietsen gehad en ik rijd nog steeds in een zeshonderd supersportwagen. Mijn liefde voor dit type fiets is diepgeworteld en het is moeilijk om van gedachten te veranderen. Maar ik moet je waarschuwen dat het proberen van de Panigale riskant is, het kan je voorkeuren doen wankelen als je nog geen Ducati-fan bent. Aan de andere kant waarschuwden de Ducati-jongens me dat zodra ik de Borgo Panigale-rode kleur probeerde, er een risico bestond om verliefd te worden.

Hoe hem de schuld te geven? Alleen uitgaande van de esthetische smaak, laat Ducati niet veel ruimte over voor rivalen. De golvende vormen, goed verzorgd tot in elk detail, zijn een lust voor het oog. De uitlaatterminal is bijna volledig verborgen en accentueert de achterkant. De agressiviteit van de neus, de kenmerkende enkelzijdige achterbrug zijn de onderdelen die het meest in het oog springen. Ducati is het symbool van elegantie op twee wielen. Het meegeleverde elektronische pakket maakt de Ducati Panigale V2 bruikbaar in alle omstandigheden, in feite beschikt hij over ABS EVO in bochten, tractiecontrole, anti-wheeling en verschillende rijmodi.

Kostbaar moment

De bandenmaten zijn 180/60 achter en 120/70 voor, dezelfde maat die wordt gebruikt op de zeshonderd supersportwagens. Na het bewonderen van de vormen van de motor was het tijd om de baan op te gaan! Alleen al het feit dat ik op het zadel van zo’n krachtige motor stapte, die ik nog nooit op een circuit had geprobeerd, op een legendarisch circuit als dat van Imola de dag na de Superbike, en het maakte me even buiten adem. Ik nam dat moment en ik nam het om dat kostbare moment op mij in te prenten. Soms komen dromen uit en als we op het zadel stappen, weten we dat we ons op die momenten levendiger voelen dan ooit.

Anders dan “pompon”!

Kom op het goede spoor! Ik moet zeggen dat de rijopstelling comfortabel is omdat het een supersportmotor is, en na een paar bochten ontdek je een van de sterke punten van deze fiets, het rijgemak. Ducati is nooit zo beroemd geweest om zijn eenvoud, maar dit is zeker alles behalve een “pompon”. Wat de motor betreft, ontwikkelt het koppel zich vooral bij lage en middelhoge toerentallen. De levering is lineair en ik kan je verzekeren dat je niet eens beseft dat je bepaalde snelheden zo snel bereikt! Geen zorgen, de Ducati is standaard voorzien van Brembi remmen en de juiste banden: in dit geval de Pirelli Diablo Supercorsa SC3.

Het is echt een fantastische motor en heeft niets te benijden aan zijn oudere zus Ducati V4S behalve de kracht van de motor, deze motor mist echt niets. Het kan zowel op straat als op het circuit worden gebruikt. Ondanks de verzengende hitte heb ik deze “Panigalina” kunnen waarderen in een bijzondere setting als die van Imola. Als je erover nadenkt, Imola en Ducati: al het beste van Emilia-Romagna in slechts een paar kilometer.

Er is een muur gevallen

Het komt erop neer dat deze mille me niet zo bang maakte als ik dacht. Het intrigeerde me inderdaad echt en stelde me in staat om de muur van angst om duizend te proberen te doorbreken. Aan de andere kant, als je gas geeft, kun je niet wachten om de volgende bocht te bereiken!

Afbeeldingen