GP Malezji powraca do kalendarza po raz pierwszy od 2019 roku. Po przymusowej przerwie spowodowanej pandemią, ponownie startujemy z innego toru, który stał się teraz stałym przystankiem na Mistrzostwa Świata. Pamiętamy pierwsze 7 lat sceny w Shah Alam (1991-1997), następnie jedyną wizytę w Johor (zapomniany tor), a następnie regularne ściganie się na torze Sepang International Circuit od 1999 roku. aktualne kategorie? Całkiem nieźle w MotoGP, podczas gdy bardziej walczyli między Moto2 a Moto3… Przyjrzyjmy się, jak poszły poprzednie.
MotoGP
Szczególnie dwie marki zrobiły różnicę na tym torze. Zarówno Honda, jak i Yamaha pozostały poza podium w zaledwie dwóch edycjach wszystkich spornych. To może być dodatkowy impuls dla Quartararo, który ma przed sobą bardzo trudne przedsięwzięcie… Ale nie zapominajmy o Marcu Marquezie: wciąż dochodzi do siebie, ale już jest przerażający i po powrocie na podium zamach stanu nie wydaje się niemożliwy . O Ducati możemy tylko powiedzieć, że po latach występów AC w pierwszej trójce trudno będzie usunąć go z podium w powrocie na Sepang. Rzeczywiście, Pecco Bagnaia ma pierwszy punkt meczowy na świecie i na pewno spróbuje wykorzystać okazję, mając D16, który jest teraz dobry wszędzie. W przypadku zwycięstwa byłoby to 5. Ducati z marką po raz dwa Stonera i kolejny podwójny sukces z Dovizioso. Gdyby mu się to udało, byłby drugim zawodnikiem MotoGP, który mógłby ukończyć światowe treningi w Sepang: przed nim Valentino Rossi o tytuły w latach 2003, 2005, 2009. GP 2019 był końcem kariery Iannone’a, później stwierdzono obecność zakazanych substancji.
MotoGP, albo d’oro
2002: Max Biaggi (Yamaha) – Valentino Rossi (Honda) – Alex Barros (Honda)
2003: Valentino Rossi (Honda) – Sete Gibernau (Honda) – Max Biaggi (Honda)
2004: Valentino Rossi (Yamaha) – Max Biaggi (Honda) – Alex Barros (Honda)
2005: Loris Capirossi (Ducati) – Valentino Rossi (Yamaha) – Carlos Checa (Ducati)
2006: Valentino Rossi (Yamaha) – Loris Capirossi (Ducati) – Dani Pedrosa (Honda)
2007: Casey Stoner (Ducati) – Marco Melandri (Honda) – Dani Pedrosa (Honda)
2008: Valentino Rossi (Yamaha) – Dani Pedrosa (Honda) – Andrea Dovizioso (Honda)
2009: Casey Stoner (Ducati) – Dani Pedrosa (Honda) – Valentino Rossi (Yamaha)
2010: Valentino Rossi (Yamaha) – Andrea Dovizioso (Honda) – Jorge Lorenzo (Yamaha)
2012: Dani Pedrosa (Honda) – Jorge Lorenzo (Yamaha) – Casey Stoner (Honda)
2013: Dani Pedrosa (Honda) – Marc Marquez (Honda) – Jorge Lorenzo (Yamaha)
2014: Marc Marquez (Honda) – Valentino Rossi (Yamaha) – Jorge Lorenzo (Yamaha)
2015: Dani Pedrosa (Honda) – Jorge Lorenzo (Yamaha) – Valentino Rossi (Yamaha)
2016: Andrea Dovizioso (Ducati) – Valentino Rossi (Yamaha) – Jorge Lorenzo (Yamaha)
2017: Andrea Dovizioso (Ducati) – Jorge Lorenzo (Ducati) – Johann Zarco (Yamaha)
2018: Marc Marquez (Honda) – Alex Rins (Suzuki) – Johann Zarco (Yamaha)
2019: Maverick Vinales (Yamaha) – Marc Marquez (Honda) – Andrea Dovizioso (Ducati)
Moto2
Nigdy nie był to dla nas szczególnie popularny tor, czego dowodzą wyniki. W pierwszym roku nowej klasy pośredniej zwycięzca Roberto Rolfo i Andrea Iannone 3. będą trzymać wysoko trójkolorową flagę, ale potrzeba sześciu lat, aby kolejny Włoch stanął na podium. Franco Morbidelli pojawia się na 2. miejscu w 2016 i 3. w następnym roku, podczas gdy w 2018 nadchodzi ostatni tricolor tricolor na tym torze. Luca Marini odnosi swoje pierwsze zwycięstwo w klasyfikacji generalnej w Mistrzostwach Świata w Sepang, a Pecco Bagnaia staje na podium GP. Wynik, którego potrzebował, aby matematycznie zamknąć światową praktykę i zdobyć pierwszą koronę kariery. Nie tylko on wykonał to zadanie na Sepang: zrobił to Tito Rabat w 2014 roku, a Franco Morbidelli w 2017 roku. Rzeczywiście, w jego przypadku jeszcze przed wyścigiem z powodu kontuzji rywala Lüthiego. W 2019 roku Alex Marquez zajmuje 2. miejsce w wyścigu za swoim przeciwnikiem Binderem i zdobywa 2. koronę świata: nadal jest jedynym mistrzem w Moto3 i Moto2.
Moto2, złoty świt
2010: Roberto Rolfo (Suter) – Alex De Angelis (MotoBi) – Andrea Iannone (Przyspieszenie)
2011: Thomas Lüthi (Suter) – Stefan Bradl (KALEX) – Pol Espargaro (FTR)
2012: Alex De Angelis (FTR) – Gino Rea (Suter) – Hafizh Syahrin (FTR)
2013: Tito Rabat (KALEX) – Pol Espargaro (KALEX) – Thomas Lüthi (Suter)
2014: Maverick Vinales (KALEX) – Mika Kallio (KALEX) – Tito Rabat (KALEX)
2015: Johann Zarco (KALEX) – Thomas Lüthi (KALEX) – Jonas Folger (KALEX)
2016: Johann Zarco (KALEX) – Franco Morbidelli (KALEX) – Jonas Folger (KALEX)
2017: Miguel Oliveira (KTM) – Brad Binder (KTM) – Franco Morbidelli (KALEX)
2018: Luca Marini (KALEX) – Miguel Oliveira (KTM) – Francesco Bagnaia (KALEX)
2019: Brad Binder (KTM) – Alex Marquez (KALEX) – Thomas Luthi (KALEX)
Moto3
Włosi nie błyszczeli nawet w tej nowej klasie młodszych. W ostatnich edycjach pojawiło się jednak kilka podium. Pierwszym był w 2016 roku triumf Pecco Bagnaia nad Mahindrą, następnie podium Bastianiniego w 2017 roku, a następnie jego i Lorenzo Dalla Porta w 2018 roku. W następnym roku ten ostatni jest zwycięzcą GP, ostatnim królem na Malezyjski tor przed przymusową przerwą. Sepang był momentami decydujący o mistrzostwie świata również w tej kategorii. Przykładem był pierwszy rok nowopowstałej Moto3, gdzie Sandro Cortese wygrał wyścig, a tym samym został oficjalnym mistrzem świata. To samo dotyczy Jorge Martina, który wspiął się na szczyt świata w sezonie 2018.
Moto3, złoty świt
2012: Sandro Cortese (KTM) – Zulfahmi Khairuddin (KTM) – Jonas Folger (KALEX KTM)
2013: Luis Salom (KTM) – Alex Rins (KTM) – Miguel Oliveira (Mahindra)
2014: Efren Vazquez (Honda) – Jack Miller (KTM) – Alex Rins (Honda)
2015: Miguel Oliveira (KTM) – Brad Binder (KTM) – Jorge Navarro (Honda)
2016: Francesco Bagnaia (Mahindra) – Jakub Kornfeil (Honda) – Bo Bendsneyder (KTM)
2017: Joan Mir (Honda) – Jorge Martin (Honda) – Enea Bastianini (Honda)
2018: Jorge Martin (Honda) – Lorenzo Dalla Porta (Honda) – Enea Bastianini (Honda)
2019: Lorenzo Dalla Porta (Honda) – Sergio Garcia (Honda) – Jaume Masia (KTM)
Zdjęcie: motogp.com
