Αναρωτιέμαι αν θυμάται κανείς ακόμα τον Ινδό με το 54 στην ασπίδα του. Ήταν το σύμβολο του Πόγκυ, ενός μικρού αγοριού που ονειρευόταν να γίνει πρωταθλητής. Τότε δεν υπήρχαν κοινωνικά δίκτυα και αυτές οι εικόνες είναι παρούσες στη μνήμη περισσότερο από ό,τι στο διαδίκτυο. Ο Manuel Poggiali γεννήθηκε στον Άγιο Μαρίνο στις 14 Φεβρουαρίου 1983 και σήμερα γίνεται 40 ετών. Έχει περάσει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στον κόσμο του μηχανοκίνητου αθλητισμού.
Παθιάστηκε με τη μοτοσικλέτα συχνάζοντας στις πίστες μίνι ποδηλάτων της Romagna. Αφού συγκέντρωσε νίκες και βάθρα στα διάφορα πρωταθλήματα που προορίζονταν για μίνι ποδήλατα, το 1997 έκανε το ντεμπούτο του στους «υψηλούς τροχούς». Την επόμενη χρονιά κέρδισε το ιταλικό πρωτάθλημα 125, το Honda Trophy και δύο αγώνες στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα. Μετά από μία σεζόν ήταν ήδη στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα, μετά από δύο ανέβηκε για πρώτη φορά στο βάθρο, στο Άσεν. Αυτή η τρίτη θέση στο University of Speed είχε ήδη προαναγγείλει ότι κάτι μεγάλο, πολύ μεγάλο θα συνέβαινε λίγο αργότερα. Μάλιστα, το 2001 έγινε Παγκόσμιος Πρωταθλητής στο Gilera μετά από μια εξαιρετική σεζόν, με 3 νίκες και 11 βάθρα. Το 2002 ο Poggiali παρέμεινε στους 125 και έφτασε κοντά στη νίκη σε 4 αγώνες αλλά ηττήθηκε σε εξτρέμ από τον Γάλλο Vincent. Έπρεπε λοιπόν να συμβιβαστεί με τη δεύτερη θέση στη βαθμολογία του πρωταθλήματος μπροστά από τον Ισπανό Daniel Pedrosa.
Ο Manuel Poggiali έμεινε με τη δίψα για νίκη και έσβησε πλήρως τη δίψα του το 2003 στο ντεμπούτο του στην κατηγορία 250 με Aprilia. Ο Poggiali ξεκίνησε τη σεζόν με συγκλονιστικό τρόπο κερδίζοντας τα 2 πρώτα Grand Prix που ακολούθησαν άλλες δύο νίκες και πολλά βάθρα που τον αφιέρωσαν για άλλη μια φορά στον Όλυμπο της διεθνούς μοτοσικλέτας.
Την επόμενη χρονιά δεν κατάφερε να επιβεβαιώσει τον εαυτό του αλλά πέτυχε μία επιτυχία και δύο τρίτες θέσεις. Ήταν τα τελευταία βάθρα μιας αγωνιστικής καριέρας που τελείωσε πολύ νωρίς. Στη συνέχεια δεν είχε πλέον κορυφαία ποδήλατα και το 2008 άφησε τους αγώνες.
Λίγα χρόνια αργότερα επέστρεψε στη σέλα στο ιταλικό πρωτάθλημα Superbike, αλλά για όσους έχουν συνηθίσει να κερδίζουν δεν είναι εύκολο να προσαρμοστούν σε μια τόσο διαφορετική πραγματικότητα. Ήταν μια αυτοσχέδια παρένθεση αλλά μια επίδειξη αγάπης για τους αγώνες, τον κόσμο του στον οποίο στη συνέχεια επέστρεψε με πλήρη απασχόληση ως προπονητής της ομάδας Gresini. Και ήταν ακριβώς με τον Φάουστο που βρήκε τη σωστή του διάσταση. Η δουλειά του κρύβεται επίσης πίσω από την εκθετική ανάπτυξη της ομάδας Faenza, μαζί με τους αναβάτες που ακολούθησαν ο ένας τον άλλον στην ομάδα, συμπεριλαμβανομένου του Enea Bastianini. Σήμερα είναι δίπλα στον Άλεξ Μάνκες και τον Φάμπιο Ντι Τζιανναντόνιο.
