Superbike, Alessio Velini “Vandaag ben je een kampioen en morgen een ezel”

0
3
Alessio Velini, Superbike

Pillen van wijsheid. Alessio Velini verlaat op drieënveertigjarige leeftijd eigenlijk wedstrijden. Vanaf 2023 rijdt hij niet meer een heel kampioenschap maar slechts enkele spotraces. De Umbrische rijder, bij iedereen bekend als Veleno, is al jaren een van de hoofdrolspelers van Supersport en Superbike. De laatste tijd deed hij mee aan de National Trophy. Op het moment van afscheid blikt hij terug op de belangrijkste fasen van zijn carrière bij Corsedimoto en geeft hij stof tot nadenken.

“Ik begon mijn carrière in 2000 – zegt Alessio Velini – Ik nam deel aan de Esso Trophy die toen een beetje leek op de Nationale van vandaag. Ik ging naar de races met een R6, een tent van drie bij drie meter en een monteur, maar ik reed altijd voorop. Ik heb gevochten om het kampioenschap te winnen en uiteindelijk eindigde ik als tweede, de eerste tweede plaats in een lange reeks. In hetzelfde jaar deed ik een wildcard in de 600 Sport Production en er waren ongeveer 90 inschrijvingen, ik eindigde als zesde en het was een uitstekend resultaat. Daarna reed ik het hele 600 SP-kampioenschap en eindigde als derde vanwege een crash in de laatste race, anders had ik hem gewonnen. Ik stapte over naar de European 600 Supersport met Team Italia en werd Europees vice-kampioen, daarna de Stock 1000, de Superbike en opnieuw de Supersport om vervolgens te eindigen in de nationale kampioenschappen”.

Wat heb je nog over van deze jaren?

“Een paar mooie herinneringen zoals mijn eerste overwinning op het EK, in Most. Het was de mooiste emotie ooit. Ik heb nog steeds spijt van de Italiaanse Supersport-titel die in 2009 in rook opging tegen Pirro. Ik lag aan de leiding, ik zat van achteren en vaarwel aan het winnen van het kampioenschap. Hoeveel knaagt het aan mij, mijn hemel, hoeveel knaagt het vandaag nog aan mij! Ik heb een aantal nachten niet geslapen voor die nul op Mugello”.

Was dat de enige spijt?

“Nee, er zijn ook anderen geweest, maar wat me het meest mishaagt, gaat niet alleen over mij, maar over veel renners, zowel gisteren als nu. In het motorrijden is er een stukje onwetendheid en ontbreekt het soms aan passie. Vandaag ben je een kampioen en iedereen zoekt je, over twee maanden ben je een ezel en zetten ze je aan de kant. Niemand in het team is geïnteresseerd in de renner, ze stoppen om na te denken, te reflecteren, zich af te vragen waarom iemand het slecht of goed doet. Ploegmanagers met een verleden als renner zijn daar gevoeliger voor, maar wie nog nooit heeft gekoerst, kijkt vaak meer naar de zaak dan naar helmdragers. Als een jongen die het jaar ervoor plotseling won, niet meer gaat, is daar een reden voor. Je moet een andere benadering hebben met de renners, je hebt meer empathie nodig”.

Met wie had je meer een band dan met de andere renners?

“Met Matteo Baiocco maar toen veranderde ik van categorie en verloren we elkaar uit het oog. Helaas zien we elkaar steeds minder en zelfs de mooie vriendschappen slinken een beetje. Ik had ook een sterke band met Gianluca Nannelli ten tijde van de Stock 1000 waarin we praktisch teamgenoten waren, ook al deden Alfonsi en ik de Stock 1000 met Team Italia en hij de Supersport met Lorenzini by Leoni. Nou, die jaren waren erg mooi. Vanni Lorenzini had een geweldig team, een van de beste in de Superbike-paddock”.

Na?

“Helaas had ik niet de kans om te concurreren met teams die op niveau waren, met name in de Superbike. Ik heb geen zin om namen te noemen, het is water onder de brug, maar ik heb er een beetje spijt van dat ik niet met competitieve teams heb gestreden die naar belangrijke resultaten konden streven”.

Wat doe jij vandaag?

“Ik werk in het familiebedrijf, ik heb mijn eigen team en volgend jaar zal ik een aantal hobbyraces rijden, maar dan diegene die me inspireren, omwille van het motorrijden”.

Waarom heb je besloten om de competitie nu te verlaten?

“Tot een paar jaar geleden had ik het vuur in me en voelde ik me nog heel snel, maar toen ik eenenveertig werd, besefte ik langzamerhand dat ik niet meer was wie ik was. Ik ben te accountant geworden en minder zorgeloos op het circuit. In de winter bereid ik me voor alsof ik moet meedoen, want ik wil de paar races die ik doe op mijn best lopen”.