Als Superbike eruitziet als F1: zo werken pitstops

0
4
Jonathan Rea, Superbike

Jonathan Rea keerde terug naar succes in Superbike na 22 vastenraces met een perfecte bandenwisselstrategie in de eerste ronde op Phillip Island, in Australië. Je hebt misschien op tv gemerkt dat de operaties in de pits niet zo koortsachtig zijn als in de F1, maar de technici van het team nemen het heel kalm op. Dit komt omdat de regeling anders is, de stoptijd wordt opgelegd door de regeling en er geen noodzaak is om te haasten. Dus hoe maakte Rea het verschil? Voor twee specifieke factoren. Ondertussen de timing waarmee hij het juiste moment koos om de regenbanden te verwisselen, die snel achteruit gingen op de toch al bijna droge baan. Ten tweede de precisie waarmee het Kawasaki-team de in- en uitrittijden van de pitlane controleerde, gebruikmakend van de “venster” verleend door de verordening. Dit is hoe het werkt.

De “gecontroleerde” pitstop

In Superbike is de tweede motor verboden, dus bij een verandering in de asfaltcondities is het niet mogelijk om vlag-tegen-vlag te rijden zoals in MotoGP, maar moeten de banden worden gewisseld. Om het gebruik van de dure snelspansystemen die in de Endurance worden gebruikt te vermijden, en ook om veiligheidsredenen, is de stoptijd wettelijk bepaald. Het staat niet vast, het varieert afhankelijk van de lengte van de pitlane van elk circuit. Op Phillip Island is de pitlane 549,90 meter lang, waarvoor een reistijd van 33 seconden is opgelegd, op te tellen bij de 30 minimale duur van de daadwerkelijke stop. Dat wil zeggen dat de coureurs niet minder dan 63 seconden mogen zitten tussen de aflezingen van de timing bij het binnenkomen en verlaten van de pitlane. Als de operatie te snel gaat, volgen er sancties. Het is dus de vaardigheid van de teams om de hele operatie precies zo te laten verlopen als gepland: niet meer en niet minder.

De undercut van Jonathan Rea

De voormalig wereldkampioen kwam in ronde 9 van 22 de pitlane binnen, gevolgd door Toprak. Het was het perfecte moment, want het prestatieverschil tussen regen- en slickbanden begon merkbaar te worden. Bautista stopte een ronde later en betaalde voor ongeveer tien seconden ondergraven, d.w.z. het prestatieverschil tussen de twee oplossingen. Alex Lowes, die de groep in de regen aanvoerde, kwam zelfs twee ronden later binnen. Zo rekende Rea in één klap af met zowel de Ducati-rijder, die vijfde werd op 19 seconden, als zijn teamgenoot Lowes, die derde werd op ruim 15 seconden. Toprak, die de strategie van Rea overnam, had het goed gedaan. Maar in zijn geval waren de extra zes seconden die Yamaha verspilde aan de terugkeer, bandenwissel en exit-operatie fataal.

Jonathan Rea de prachtige biografie: “In Testa” beschikbaar op Amazon