ΠΡΟΣ SILVERSTONE Ένας Ιταλός δεν έχει κατακτήσει τον πιο διάσημο τίτλο στο παγκόσμιο πρωτάθλημα από το 2009. Από τον Agostini, μέσω του Lucchinelli και του Uncini, τις μεγάλες σεζόν κατά τις οποίες η Ιταλία παρέμεινε σε απόχη: η τρέχουσα είναι η δεύτερη μεγαλύτερη ποτέ
Απομένουν ακόμη δύο εβδομάδες μέχρι την επανέναρξη του MotoGP μετά από ένα από τα μεγαλύτερα καλοκαιρινά διαλείμματα που έγιναν ποτέ.
Οι εχθροπραξίες θα ξαναρχίσουν στις 7 Αυγούστου στο Σίλβερστοουν, όπου ένας Γάλλος και ένας Ισπανός, ο Φάμπιο Κουαρτάραρο, ήδη βασιλεύων παγκόσμιος πρωταθλητής, και ο Αλέξ Εσπαργάρο θα παλέψουν για τον τίτλο.
Στην Ιταλία εκατομμύρια άνθρωποι παρακολουθούν το MotoGP, μια διοργάνωση που πραγματοποιείται σε δεκατρείς χώρες σε όλο τον κόσμο. Η Ιταλία έχει δημιουργήσει μερικούς από τους πιο επιτυχημένους μοτοσυκλετιστές στην ιστορία, αλλά από το 2009, τον τελευταίο τίτλο που κέρδισε ο Valentino Rossi, δεν έχουμε Ιταλό παγκόσμιο πρωταθλητή. Στην πραγματικότητα υπάρχει ακόμη ένας υποψήφιος, μάλιστα περισσότεροι από ένας που ανταγωνίζονται τα χρώματά μας, αλλά η δυνατότητα να το κάνει είναι περιορισμένη μεταξύ δύο πιλότων: Francesco Bagnaia και Enea Bastianini. Ένα ζευγάρι της Ducati που, εξάλλου, θα μπορούσε να μοιράζεται το ίδιο κουτί την επόμενη σεζόν. Ένα γεγονός στο οποίο θα μπορούσαν να τοποθετηθούν στοιχήματα.
Ας δώσουμε όμως μερικούς αριθμούς. Από το 2009 έως σήμερα Πέρασαν 12 χρόνια κατά τη διάρκεια του οποίου ο πιο διάσημος τίτλος του παγκόσμιου πρωταθλήματος ήταν το προνόμιο ενός Ισπανού αναβάτη 10 φορές και τρία άτομα μοιράστηκαν αυτό το ρεκόρ: Χόρχε Λορέντζο (2010), Μαρκ Μάρκες (2013-2019) ε Τζόαν Μιρ (2020); ανάμεσά τους ήταν το αυστραλιανό ιντερμέδιο Κέισι Στόουνερ (2007), μέχρι τον τίτλο που κατέκτησαν πέρυσι οι Γάλλοι Φάμπιο Κουαρτάραρο.
Είναι μια αναμφισβήτητα μεγάλη χρονική περίοδος, πολύ μεγαλύτερη από αυτή που χώρισε τον τελευταίο τίτλο του Giacomo Agostini (1975), από τον παγκόσμιο πρωταθλητή θρίαμβο του Μάρκο Λουτσινέλι (1981), επαναλαμβάνεται αμέσως από Φράνκο Ουντσίνι (1982): μόλις 5 σεζόν!
Εκείνη την ώρα, πριν το ενδιάμεσο των δύο Ιταλών, κυριαρχούσε ένας Άγγλος, Μπάρι Σιν (1976-77) και Αμερικανός, Κένι Ρόμπερτς (1978-80).
Στη συνέχεια, όμως, η νηστεία των χρωμάτων μας ήταν πολύ μεγαλύτερη: Από την επιτυχία του Uncini το 1982, χρειάστηκε να περιμένουμε 18 πάρα πολλά χρόνια πριν βρούμε έναν Ιταλό, τον Rossi που αναφερόμασταν στην αρχή, παγκόσμιο πρωταθλητή.
Σε αυτές τις 18 ατελείωτες σεζόν οι Αμερικανοί κυριάρχησαν για λίγο, 11 τίτλοι μεταξύ Έντι Λόσον (4), Φρέντι Σπενςr (2), Γουέιν Ρέινι (3), Kevin Schwantz (1) ε Kenny Roberts jr (1). Διανθισμένη με Αυστραλούς, Γουέιν Γκάρντνερ (1) ε Μικ Ντούχαν (5) και ένας Ισπανός, Άλεξ Κριβίλ (1).
Αυτό εξηγεί γιατί το Βρετανικό Γκραν Πρι στις 7 Αυγούστου αναμένεται με μεγάλη εμπειρία. Αν και ο Κουαρτάραρο προηγείται της βαθμολογίας με 171 βαθμούς, 21 περισσότερους από τον Αλέιξ Εσπαργκαρό, οι Μπαγκνάγια και Μπαστιανίνι κυνηγούν αντίστοιχα στους -66 και -77 βαθμούς. Και αυτό όταν η ομορφιά των 9 Grand Prix λείπει ακόμα στο τέλος του πρωταθλήματος, που σε αριθμούς κάνουν ακριβώς 225 βαθμοί.
Περιθώριο ανάκαμψης, επομένως υπάρχει, επίσης επειδή ενώ ο Γάλλος και ο Ισπανός, αντίστοιχα στη Yamaha και την Aprilia, μπορούν να βασίζονται μόνο στον συμπαίκτη τους, οι δύο αναβάτες, και οι δύο στη Ducati, ακόμη και αν προέρχονται από διαφορετικές ομάδες, μπορούν να υπολογίζουν σε μια μοίρα που έχει συνολικά 8 αναβάτες, μεταξύ των που κατά ειρωνικό τρόπο υπάρχει και αυτός που καταλαμβάνει προσωρινά την τρίτη θέση, ο Γιόχαν Ζάρκο.
Από έξω η κατάσταση μπορεί να μοιάζει με αυτήν του «δύο εναντίον όλων»αλλά η πραγματικότητα είναι ότι στη μοτοσυκλέτα ο καθένας τρέχει για τον εαυτό του και η ευθύνη των δύο οπαδών της Ducati είναι να φέρουν στην πατρίδα αυτόν τον τίτλο που έλειπε από την Ιταλία εδώ και 18 χρόνια (και η Ducati από το 2007).
Μόνο και μόνο για να ξέρω Ο τελευταίος Ιταλός που κέρδισε στο βρετανικό GP ήταν ο αναβάτης της Ducati, ο Andrea Dovizioso, το 2017.
