De mensen van de motor ontmoetten elkaar in Antella, in de buurt van Florence, om genegenheid en verbondenheid met Giovanni en zijn familie te getuigen. Veel mensen en veel motoren voor een luidruchtige begrafenis. Duizenden condoleances kwamen uit heel Italië en velen ook uit het buitenland. Kampioenen, teams, technici, collega’s, maar vooral zijn publiek. Giovanni Di Pillo was een geliefd personage, en nu wat hij vertegenwoordigde er niet meer is, is het nog tastbaarder.
Paolo Gozzi herinnerde zich Giovanni zo (lees). Hieronder de intense herinnering aan DiPI geschreven door Giuliano Pugolotti, schrijver en ultramarathonloper.
Zonder, het treurigste woord
Slecht nieuws. Gewoon lelijk.
Di Pillo was de verwachting, het was de concurrentie, het was de samenvatting. Het was het einde dat je naar binnen droeg op weg naar huis na een hartstochtelijke zondag. Motocross, Superbike of Moto Gp, het maakte geen verschil. De emotie om mee naar huis te nemen was altijd hetzelfde.
Toen hij Texass Tornado riep, om Colin Edwars of Hurricaneeee aan te duiden om Bob Hannah te becommentariëren, deed hij dat met opzet. Binnen de bijnaam is de samenvatting van alles. Omdat hij wist dat een piloot geen identiteitskaart is, maar een voor- en achternaam. Het is veel meer. In de Corsaro, Magooo,… zit de essentie, de verbeelding en het verhaal. Dat is genoeg en de geest is al fantastisch. Zeg de piraat en denk aan Pantani en zijn heldendaden. Er valt niets toe te voegen.
En het is ook om deze reden dat zijn opmerkingen in de loop van de tijd zullen blijven, sterker dan uren uitzending, allemaal
perfect en mooi, maar je herinnert je niets, zelfs niet na een paar minuten. Zeer weinigen hebben dit vermogen gehad om te betoveren. Zonder controverse te veroorzaken. Zonder in het banale te vervallen. Zonder. Dit is het droevigste woord dat we vanaf vandaag spreken.
Foto: Mimmo Maggiali
