Het snelste weekend van het jaar voor vier wielen is voorbij en leidt ons tot enkele reflecties. Laten we beginnen bij de Formule 1 in Monaco. Velen zeggen dat het geen zin meer heeft om daar te racen, aangezien inhalen praktisch onmogelijk is en de race verandert in een speelgoedtreintje met rondetijden die naar eigen inzicht worden beheerd: op zondag zelfs vijf seconden langzamer dan het verwachte tempo. Ze reden zo langzaam om de enige gebruikte band te redden, omdat er toch niemand langs kon. Aan de andere kant van de Atlantische Oceaan lag de Indianapolis 500, de uitdaging die geen moment rust kent. Twee totaal verschillende races dus in twee kampioenschappen met een verschillende ziel. De gemeenschappelijke punten zijn het racen op dezelfde datum en het enorme prestige dat naar de winnaar van deze twee legendarische autosportraces gaat.
Monaco en Indianapolis benadrukken de coureur
De GP van Monaco is altijd ‘saai’ geweest. Er zijn maar weinig momenten waarop er factoren hebben plaatsgevonden die de race tot het einde onvoorspelbaar hebben gemaakt. Dit komt omdat de race al in de kwalificatie wordt beslist, mede dankzij de indeling van de baan. Een smal circuit, dat niet de voortreffelijkheid van de auto benadrukt, maar de vaardigheden van de bestuurder. Toegegeven, de top tien finishers op zondag arriveerden in dezelfde startpositie, zonder elkaar ooit in te halen. Toch waren de mannen bij de muur tijdens hun gesprekken met de coureurs erg opgewonden, vooral de muur van Ferrari en McLaren. Dit komt omdat het evenement in Monte Carlo nog steeds dat mooie stukje strategie behoudt, het is net een schaakspel. Bovendien zagen we dat Alexander Albon en Pierre Gasly punten scoorden. De een rijdt in een Williams die nu in de verte verwant is aan die uit het begin van het verleden, de ander in een Alpine die zeker geen eersteklas is. De punten kwamen dankzij hun rijvaardigheid, aangezien ze zaterdag beter in staat waren dan de anderen om meer risico’s te nemen zonder de barrières te raken.
De race in Indianapolis daarentegen is volledig het tegenovergestelde van Monaco. Daar zit je tot het einde in spanning en vaak doet de startgrid er weinig toe. Betekent dit dat hij beter is dan zijn zusje in de Formule 1? Nee, absoluut nee. De kenmerken van de hoofdrace die in IndyCar wordt gehouden, zijn dezelfde als die in het Prinsdom. Een uitdaging tussen de coureur en de baan. de bestuurder moet goed zijn in het bijna twee uur lang geconcentreerd blijven, niet in ovale bochten tegen de muren botsen en elke inhaalactie tot op de millimeter nauwkeurig afstemmen. Daarnaast moet hij zijn ogen open houden voor de andere kanshebbers, omdat het even duurt voordat zijn rivaal een fout maakt en hem raakt, waardoor ook zijn race uiteenvalt. Een misschien tegenovergestelde eigenschap is dat hier de race er veel toe doet en de overwinning kan neerkomen op de laatste bocht of de laatste ronde. De laatste twee edities werden eigenlijk pas opgelost met de sprint naar de finish.
Leclerc en Newgarden in Indycar-essentie van de coureur
Het bijzondere van Monaco is dat als je hier wint, je voor altijd herinnerd wordt. Een overwinning die alleen al een pasje voor de geschiedenis van de autosport waard is. Hier winnen is speciaal en de coureurs zijn vaak gek als ze feest vieren. De duik in het zwembad of in de zee bijvoorbeeld, maar zondag waren we getuige van iets nog sterkers. De thuisoverwinning van Charles Leclerc ontroerde de wereld, de manier waarop hij reed was cool, maar zijn hart klopte nog veel meer. Ik daag iedereen die thuis was uit om te zeggen dat hun hart niet zo snel klopte en waarom klopte het zo hard? Omdat Charles terwijl hij door de straten van het Prinsdom rende, elk moment een heel klein foutje had kunnen maken, maar zijn kilheid beloonde hem. De tranen van zijn eerste thuisoverwinning maakten deze zeventigste editie van de GP van Monaco misschien wel een van de belangrijkste in de geschiedenis van de Formule 1.
Nu gebeurde dit in de vroege middag, want dan zou de Indianapolis 500 om 18.30 uur beginnen. Regen stelde de start echter uit en zo begon de klassieker in de staat Indiana om 22.45 uur. Als de baan nat is, kan de race niet plaatsvinden omdat de risico’s erg groot zijn. Toen de wedstrijd eenmaal begon, ontstond er de chaos die iedereen verwachtte. De overwinning kwam in de laatste bocht, toen Josef Newgarden Pato O’Ward van buitenaf inhaalde. Bij aankomst hield Josef zich niet in en deed zoals hij een jaar geleden deed. De Amerikaan parkeerde zijn Dallara op het laatste rechte stuk en rende de menigte in. Een uniek feest met mensen in vervoering, maar nooit zoals Newgarden. De kus bij het beroemdste bassin ter wereld en dan op naar het iconische melkfeest, ja met melk en niet met champagne.
De Formule 1 moet deze traditie in stand houden
Monaco heeft die unieke charme, het heeft die betekenis voor coureurs die zoveel waard is, dus waarom zou je erover nadenken om deze traditie weg te nemen? Overwinningen aan de Franse Rivièra zijn het meest geliefd bij coureurs, ze staan alleen achter de overwinning van de wereldtitel (en God verhoede het). De 500miglia is zijn zusje en heeft dezelfde waarde voor Indycar-coureurs. Dus waarom zou u uzelf van deze heilige dag beroven? Welke race is het eerst de meest ontspannende race, ook al is het niet voor de coureurs, en dan de race met de meeste adrenaline op vier wielen? Ik sluit af met de vraag: is er een reden waarom een coureur deze twee races plus de 24 uur van Le Mans moet winnen om de Triple Crown te bereiken? Tradities zijn mooi, dus laten we het, in plaats van te praten over de verveling van Monaco, eens hebben over de vele saaie stadshuisartsen die alleen voor zaken op plaatsen ver van Europa zijn ontstaan.
FOTO: sociale Scuderia Ferrari HP e bij Josef Newgarden
