Το πιο γρήγορο Σαββατοκύριακο του χρόνου για τέσσερις τροχούς πέρασε και μας οδηγεί σε κάποιες σκέψεις. Ας ξεκινήσουμε από τη Formula 1 στο Μονακό. Πολλοί λένε ότι δεν έχει πια νόημα να αγωνίζεσαι εκεί, δεδομένου ότι είναι πρακτικά αδύνατο να προσπεράσεις και ο αγώνας μετατρέπεται σε τρένο παιχνίδι με χρόνους γύρου διαχειριζόμενους κατά βούληση: την Κυριακή ακόμη και πέντε δευτερόλεπτα πιο αργός από τον αναμενόμενο ρυθμό. Πήγαν τόσο αργά για να σώσουν το μοναδικό ελαστικό που χρησιμοποιήθηκε, καθώς κανείς δεν μπορούσε να περάσει έτσι κι αλλιώς. Στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού υπήρχε το Indianapolis 500, η πρόκληση που δεν έχει ούτε στιγμή ανάπαυσης. Επομένως δύο εντελώς διαφορετικοί αγώνες σε δύο πρωταθλήματα με διαφορετική ψυχή. Τα κοινά σημεία είναι οι αγώνες στην ίδια ημερομηνία και το τεράστιο κύρος που έχει ο νικητής αυτών των δύο θρυλικών αγώνων μηχανοκίνητου αθλητισμού.
Μονακό και Ιντιανάπολις αναδεικνύουν τον οδηγό
Το GP του Μονακό ήταν πάντα «βαρετό». Είναι λίγες οι φορές που έχουν συμβεί παράγοντες που έχουν κάνει τον αγώνα απρόβλεπτο μέχρι το τέλος. Κι αυτό γιατί ο αγώνας έχει ήδη αποφασιστεί στις κατατακτήριες, χάρη και στη διάταξη της πίστας. Μια στενή πίστα, που δεν αναδεικνύει την υπεροχή του αυτοκινήτου, αλλά τις ικανότητες του οδηγού. Είναι αλήθεια ότι οι δέκα πρώτοι που τερμάτισαν την Κυριακή έφτασαν στην ίδια αρχική θέση, χωρίς ποτέ να προσπεράσουν ο ένας τον άλλον. Ωστόσο, οι άνδρες στον τοίχο κατά τη διάρκεια των συνομιλιών τους με τους οδηγούς ήταν πολύ ταραγμένοι, ειδικά ο τοίχος της Ferrari και της McLaren. Αυτό συμβαίνει επειδή η διοργάνωση του Μόντε Κάρλο εξακολουθεί να διατηρεί αυτό το ωραίο κομμάτι στρατηγικής, είναι σαν μια παρτίδα σκάκι. Συν τοις άλλοις, είδαμε ότι οι Alexander Albon και Pierre Gasly σημείωσαν πόντους. Ο ένας οδηγεί μια Ουίλιαμς που τώρα έχει μακρινή σχέση με αυτή από την αυγή του παρελθόντος, η άλλη μια Αλπική που σίγουρα δεν είναι πρώτης κατηγορίας. Οι βαθμοί ήρθαν χάρη στις οδηγικές τους ικανότητες, δεδομένου ότι το Σάββατο ήταν πιο ικανοί από τους άλλους στο να ρισκάρουν χωρίς να χτυπήσουν τα εμπόδια.
Ο αγώνας της Indianapolis, από την άλλη, είναι εντελώς αντίθετος από το Μονακό. Εκεί είσαι σε αγωνία μέχρι το τέλος και πολλές φορές το αρχικό πλέγμα έχει μικρή σημασία. Αυτό σημαίνει ότι είναι καλύτερο από την αδερφή του στη Formula 1; Όχι, απολύτως όχι. Τα χαρακτηριστικά του κύριου αγώνα που διεξάγεται στο IndyCar είναι τα ίδια με αυτά που διεξάγονται στο Πριγκιπάτο. Μια πρόκληση μεταξύ οδηγού και πίστας. ο οδηγός πρέπει να είναι καλός στο να παραμένει συγκεντρωμένος για σχεδόν δύο ώρες, να μην χτυπά τους τοίχους σε οβάλ καμπύλες και πρέπει να βαθμονομεί κάθε προσπέρασμα μέχρι το χιλιοστό. Επιπλέον, πρέπει να έχει τα μάτια του ανοιχτά στους άλλους διεκδικητές, γιατί χρειάζεται μια στιγμή για να κάνει λάθος ο αντίπαλός του και να τον χτυπήσει, διαλύοντας επίσης την κούρσα του. Ένα ίσως αντίθετο χαρακτηριστικό είναι ότι εδώ ο αγώνας μετράει πολύ και η νίκη μπορεί να φτάσει στην τελευταία στροφή ή στον τελευταίο γύρο. Οι δύο τελευταίες εκδόσεις, μάλιστα, επιλύθηκαν μόνο με το σπριντ μέχρι τη γραμμή του τερματισμού.
Leclerc και Newgarden στο Indycar η ουσία του οδηγού
Η ιδιαιτερότητα του Μονακό είναι ότι αν κερδίσεις εδώ σε θυμούνται για πάντα. Μια νίκη που από μόνη της αξίζει ένα πέρασμα για την ιστορία του μηχανοκίνητου αθλητισμού. Η νίκη εδώ είναι ξεχωριστή και οι οδηγοί είναι συχνά τρελοί όταν πανηγυρίζουν. Η βουτιά στην πισίνα ή στη θάλασσα, για παράδειγμα, αλλά την Κυριακή γίναμε μάρτυρες κάτι ακόμα πιο δυνατό. Η εντός έδρας νίκη του Charles Leclerc συγκίνησε τον κόσμο, ο τρόπος που οδήγησε ήταν cool αλλά με την καρδιά του να χτυπά πολύ περισσότερο. Προκαλώ όποιον ήταν σπίτι να πει ότι η καρδιά του δεν χτυπούσε τόσο γρήγορα και γιατί χτυπούσε τόσο δυνατά; Γιατί ενώ έτρεχε στους δρόμους του Πριγκιπάτου, ο Κάρολος θα μπορούσε να είχε κάνει ένα πολύ μικρό λάθος ανά πάσα στιγμή, αλλά η ψυχρότητά του τον αντάμειψε. Τα δάκρυα της πρώτης του εντός έδρας νίκης έκαναν αυτή την εβδομηκοστή έκδοση του GP του Μονακό ίσως μία από τις πιο σημαντικές στην ιστορία της Formula 1.
Τώρα αυτό συνέβη νωρίς το απόγευμα, γιατί τότε το Indianapolis 500 έπρεπε να ξεκινήσει στις 6.30 το απόγευμα. Η βροχή, ωστόσο, ανέβαλε την έναρξη και έτσι το κλασικό στην Πολιτεία της Ιντιάνα ξεκίνησε στις 22.45. Ο αγώνας δεν μπορεί να γίνει αν η πίστα είναι βρεγμένη γιατί οι κίνδυνοι είναι πολύ μεγάλοι. Μόλις ξεκίνησε ο αγώνας προσέφερε το χάος που όλοι περίμεναν. Η νίκη ήρθε στο τελευταίο κόρνερ, όταν ο Τζόζεφ Νιούγκαρντεν προσπέρασε εξωτερικά τον Πάτο Ο’ Γουάρντ. Κατά την άφιξη, ο Josef δεν κρατήθηκε και έκανε όπως έκανε πριν από ένα χρόνο. Ο Αμερικανός πάρκαρε την Νταλάρα του στην τελική ευθεία και έτρεξε στο πλήθος. Ένα μοναδικό πάρτι με ανθρώπους σε αρπαγή αλλά ποτέ σαν το Newgarden. Το φιλί στο πιο διάσημο λεκανοπέδιο του κόσμου και μετά στο εμβληματικό πάρτι γάλακτος, ναι με γάλα και όχι με σαμπάνια.
Η Formula 1 πρέπει να διατηρήσει αυτή την παράδοση
Το Μονακό έχει αυτή τη μοναδική γοητεία, έχει αυτό το νόημα για τους οδηγούς που αξίζει τόσο πολύ, οπότε γιατί να σκεφτείτε να αφαιρέσετε αυτήν την παράδοση; Οι νίκες στη Γαλλική Ριβιέρα είναι οι πιο αγαπημένες από τους οδηγούς, είναι πίσω μόνο από τη νίκη του παγκόσμιου τίτλου (και ο Θεός να το κάνει). Το 500miglia είναι η αδερφή του και έχει την ίδια αξία για τους οδηγούς Indycar. Γιατί λοιπόν να στερήσετε τον εαυτό σας από αυτήν την ιερή ημέρα; Ποιος είναι ο πιο ξεκούραστος αγώνας πρώτα, ακόμα κι αν όχι για τους οδηγούς, και μετά ο πιο γεμάτος αδρεναλίνη αγώνας στους τέσσερις τροχούς; Θα κλείσω λέγοντας, υπάρχει λόγος για τον οποίο ένας οδηγός πρέπει να κερδίσει αυτούς τους δύο αγώνες συν τις 24 ώρες του Le Mans για να φτάσει στο triple crown; Οι παραδόσεις είναι όμορφες, οπότε αντί να μιλάμε για την πλήξη του Μονακό, ας μιλήσουμε για τους πολλούς βαρετούς GP της πόλης που έχουν προκύψει σε μέρη μακριά από την Ευρώπη μόνο για επαγγελματικούς λόγους.
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: social Scuderia Ferrari HP e στο Josef Newgarden
